Linkin Park is een band die keer op keer verrassend uit de hoek komt. En dat gaat ten koste van fans. De valkuil zit hem in het feit dat je de neiging hebt om dit album ‘A Thousand Suns’ te vergelijken met het vroegere werk. Ten eerste lijkt me dit niet de bedoeling. Ten tweede, het is simpelweg onmogelijk om de muziek waarmee de jongens in 2000 de wereld veroverden te vergelijken. Je moet dat gewoon niet willen. Ik besluit de dit album te beoordelen op de kwaliteit van de muziek, niet omdat het Linkin Park is. Trouwens, zodra je de cd opzet heb je alles behalve het gevoel dat je te maken hebt met de Californische band.

Met ‘Hybrid Theory’ leverde Linkin Park wat mij betreft een van de beste debuutalbums ooit af. De opvolger Meteora was een waardige opvolger. Daarna ging het roer om. Linkin Park ging de studio met producer Rick Rubin, onder ander bekend van Red Hot Chili Peppers en Run DMC,  en maakt met ‘Minutes To Midnight’ een plaat die van een heel ander kaliber was dan we gewend waren. Fans van het eerste uur lieten de band links liggen terwijl massa’s mensen juist zich tot de nieuwe stijl muziek aangetrokken voelden. ‘A Thousand Suns’ gaat nog een stap verder dan de voorganger. Het album is bedoeld als één geheel. Een zogeheten conceptalbum dus in plaats van een album waar hit na hit uit voort zal vloeien.

Het is een experimenteel album geworden waar veel gebruik gemaakt wordt van elektronische snufjes en hip-hopinvloeden. Het thema is oorlog en politiek, een nogal zwaar onderwerp. Wat me daarbij opvalt is dat de muziek zelf soms nogal lichtvoetig is. Het album wordt mooi ingeleid en ook het gebruik van veel interludes zorgt ervoor dat dit album één geheel is. Alles loopt ook vloeiend in elkaar over. Het is alsof het één lang nummer is met pieken en dalen. Met rustmomenten en uitbarstingen. Echter helaas moet ik constateren dat het aan laatstgenoemde een beetje aan ontbreekt. De muziek blinkt nergens in uit. Wellicht is ‘The Catalyst’ te bestempelen als uitschieter. Het is dan ook geen toeval dat juist deze track als eerste single werd gelanceerd. Dat er bijna geen pieken te vinden zijn geeft al een beetje weer dat het thema-album inderdaad als een geheel gezien dient te worden.

Het siert Linkin Park absoluut dat ze steeds weer met iets anders op de proppen komen. Ondanks het feit dat dit niet de Linkin Park is als we kennen, staat de muziek als een huis. Tegelijkertijd kan ik ook begrijpen dat niet iedereen zit te wachten op dit soort ‘zweverige’ experimenten. Ikzelf heb de cd ook zeker driemaal moeten luisteren voordat ik het kon waarderen. Wat mij betreft een geslaagd experiment. En voor diegenen die er echt niet aan kunnen wennen is er altijd nog ‘Hybrid Theory’.