[singlepic id=19744 w=320 h=240 float=left]De mannen van Cast Iron Pinata zijn vanavond als eerste aan de beurt. Het is een band met een jonge geschiedenis: dit viertal kent elkaar van High School, en sinds de EP Rock / Funk / Awesome uit begin 2010 staat de band steeds meer in de spotlights. Muzikaal gezien beroepen ze zich op het verleden: hun nummers doen aan de groten uit de jaren 60 / 70 denken: hardrock a la Deep Purple, Led Zeppelin en Jimi Hendrix maar dan gemengd met de funk van bijv. Red Hot Chili Peppers.
Qua performance zijn het geen podiumbeesten: afgezien van een enkel kort wandelingetje van zanger / gitarist Pepe door het publiek heen doen ze zonder poespas op het podium gewoon hun ding. En wat ze doen, doen ze goed: het is een aangenaam klinkende opener voor de avond met een eigen sound en een vleugje nostalgie, en de gestage toeloop van bezoekers in een lekker vollopende Rambler weten dit zeker te waarderen.

[singlepic id=19765 w=320 h=240 float=right]De band die eigenlijk zou openen vanavond is verplaatst als 2e support act: The Dirty Denims. Met 3 van de 4 bandleden uit Eindhoven is het een thuiswedstrijd voor de band, wat ook zeker aan het publiek te merken is: naast bezoekers voor de headliner van vanavond is het gehalte aan vrienden en bekenden in het publiek voor dit happy hardrock kwartet bovengemiddeld groot vertegenwoordigd.
Na een korte intro wordt het publiek in sneltreinvaart getrakteerd op achtereenvolgens Rock ’n ‘Roll victim, Baby let’s go, Gonna get it en het is duidelijk dat de band er na hun laatste optreden op deze plek (een zeer succesvolle CD-presentatie) weer overduidelijk veel zin in hebben. Eigenlijk is een review van een optreden van dit enthousiaste viertal iedere keer een herhaling: lekkere rechttoe-rechtaan Rock ’n Roll met catchy refreintjes en een toegankelijke sound, verpakt in een enthousiaste en dynamische show waarin blikvanger / gitarist / zangeres Mirjam iedere keer toch weer het merendeel van de aandacht voor zich weet op te eisen. Uiteraard ontbreekt 24/7/365 ook niet op de setlist, en de afsluiter is Wanna be famous. Hoewel afsluiter? Het publiek laat ze niet gaan, pas na een toegift is iedereen echt tevreden…

[singlepic id=19760 w=320 h=240 float=left]Lord Bishop is een graag geziene muzikant in The Rambler: het is de derde keer in korte tijd dat hij geprogrammeerd staat. Deze sympathieke gozer snapt dat hij z’n bekendheid aan het publiek te danken heeft, en dat is al meteen te merken aan de kassa: de entreeprijs is regulier, maar als extra’tje mogen de bezoekers een CD in ontvangst nemen. Tijdens de support acts is Lord Bishop zelf in de merchandise stand te vinden en bereid om iedereen te woord te staan.
De act van deze driekoppige formatie kenmerkt zich net als voorgaande keren weer door een setlist “Hendrixian Motör Funk”, gepresenteerd in een redelijk statige show waarbij de grootste blikvanger eigenlijk het drumstel is: volledig plexiglas, opgetuigd met lampenslingers die een kerstsfeer oproepen en aangestraald door gekleurde lampen. Duidelijk ligt de nadruk niet op een extreme podiumshow, maar gewoon op de muziek. Ook als na verloop van tijd blijkt dat vele bezoekers speciaal voor The Dirty Denims blijkten te zijn gekomen: na een paar nummers Lord Bishop neemt de bezoekersdichtheid wat af. Jammer, maar de band laat zich er niet door uit het veld slaan en geeft voor de liefhebbers weer een mooi muzikaal showtje af.

[nggallery id=1669]

[nggallery id=1670]

[nggallery id=1671]