Het heeft zanger Lou Gramm na zijn vertrek uit Foreigner niet meegezeten. Na een veelbelovende start met de band Shadow King werd hij niet veel later ernstig ziek. Dat heeft zijn carrière uiteraard geen goed gedaan. Hij lijkt er in ieder geval weer helemaal bovenop te zijn al heeft de ziekte wel zijn sporen nagelaten en dan met name op zijn uiterlijk. Zo zag ik een aantal jaar geleden wat beelden van de Belgische Night of the Proms waarbij Gramm en Foreigner gitarist Mick Jones te gast waren en ik Gramm in eerste instantie niet eens herkende. Niet veel later stond Gramm met zijn band op het Arrow Rock Festival waarbij duidelijk werd dat zijn stem ondanks alles wonderbaarlijk goed gebleven is. Zijn stem heeft wel wat aan kracht en kleur verloren maar dat kan natuurlijk ook met de leeftijd te maken hebben. In ieder geval is het mooi om te constateren dan hij nog steeds muziek maakt.

The Lou Gramm Band had ook gewoon The Gramm Band kunnen heten want naast Lou spelen ook zijn broers Ben en Richard in de band. Muzikaal moet ik helaas zeggen dat het allemaal niet zoveel voorstelt. Het is zeker niet slecht maar alle songs gaan het ene oor in en het andere oor uit. Opener Baptized by fire klinkt nog enigszins veelbelovend maar dan houd het ook wel op. Aan Lou Gramm ligt het niet. Die zingt prima, maar het ontbreekt de songs aan originaliteit en de nodige pit. Het zou voor Gramm mooi zijn als hij een stel goede songschrijvers om zich heen zou weten te verzamelen die hem naar een hoger plan kunnen tillen. Ik denk namelijk niet dat hij met dit album veel zieltjes voor zich zal weten te winnen. Nog beter zou zijn als hij en Mick Jones weer dikke maatjes zouden worden en we eindelijk te maken krijgen met een geloofwaardige line-up van Foreigner en niet zoals we die nu kennen. Op die manier kan Lou alsnog zijn “Gramm” halen.