Nederland is een land van water. En dat is maar goed ook. Het is waarschijnlijk niemand ontgaan dat de 2012-editie van Lowlands de geschiedenisboeken in zou gaan als de warmste editie ooit. Herhaaldelijk werd aangedrongen op het nuttigen van water, om zo bij bewustzijn te blijven tijdens het grootste festival van ons land. En dat bewustzijn was ook wel hard nodig.

Dit heeft alles te maken met een line-up die menig muziekliefhebber doet watertanden. Denk aan bands als the Foo Fighters, the Black Keys, the Gaslight Anthem. Maar ook singer/songwriters als Ben Howard en Ed Sheeran lieten het niet afweten. Daarnaast konden de liefhebbers van dubstep aan hun trekken komen middels een mainstageplekje voor Skrillex.

Buiten de muziek om viel er genoeg te beleven op deze editie van Lowlands. Uitgehongerde festivalgangers konden vrijwel overal voedsel inslaan, afkomstig uit allerlei delen van de wereld. De crew op de Converse stage was in staat jouw verse Allstars te pimpen naar een uiterst persoonlijk voetstukje, maar het hoogtepuntje van de non-muzikale gebeurtenissen was het vooraf aangekondigde watergevecht. Rondom de Alpha stage kon men verkoeling zoeken door vol dit gevecht in de duiken. Want ja, waterpistolen mochten ook legaal naar binnen worden meegenomen. Gelukkig is de spetterpret niet uitgebroken tot een vloeistofgevecht.

Hetgeen dat vooral opviel was de sfeer op Lowlands. Alles en iedereen kwam heel relaxed over. Dat bleek maar weer toen ik 5 minuten voor aanvang van the Gaslight Anthem gewoon nog aardig vooraan kan staan. De meesten komen niet specifiek voor een bepaalde band, of zanger. Nee, velen stappen naar binnen als ze zin hebben. Bevalt het niet? Dan lopen ze gewoon weer de brandende zon in.

Lowlands 2012 werd geopend door indierockband Go Back to the Zoo. Zij moesten gelijk lijden aan puntjes aftrek, doordat het geluid niet helemaal lekker stond afgesteld en de prestaties van zanger Cas Hieltjes live toch net wat minder uit de verf komen dan in de studioversie. Al met al een lekkere binnenkomer, een goed lekkermakertje voor de rest van die dag. Een uur later werp ik vluchtig een blik op de miniscule silhoutte van Ed Sheeran. Voor mij staat een legioen van duizenden schreeuwende meiden, gecombineerd met wat mannen die lekker een biertje doen. Later die dag volgt nog de Gaslight Anthem met een live-optreden dat klasse is. Een band die inmiddels live zo geroutineerd is dat je met zekerheid een mooie show krijgt. Opvallend was dat zanger Brian Fallon minder interactie met het publiek tot zich nam, integendeel tot tegenhanger Pinkpop  vorig jaar en zijn duizenden sessie op YouTube. Het is misschien wel een mooi idee om te stoppen met roken, Brian.

Als het net donker begint te worden wordt het pas echt duidelijk voor wie de mensen naar Lowlands zijn gekomen. De Alphatent is overvol als the Black Keys uit Ohio het podium betreden. En de sound van Patrick Carney en Dan Auerbach is eigenlijk zo perfect, dat ik dit bluesy duo mijn favoriete act wil noemen. Met name songs van ‘Brothers’ en voornamelijk ‘El Camino’ worden vanavond ten gehore gebracht. Er wordt nog wat nagepraat, en nagefeest. Een zeer korte nacht breekt aan en de volgende ochtend word je gewoon weer rond een uurtje of acht je tentje uitgebrand.

De volgende dag verzamelen we bij tent Bravo, waar de nieuwe sensatie Alt-J zichzelf zal presenteren. De studentenband uit Leeds ‘leent’ zelfs een deeltje van het koor van the Kyteman Orchestra om het nummer ‘She she she’ te performen. Zeer aardige muziek, maar het publiek werd duidelijk niet overtuigd. Het is simpelweg geen festivalmuziek.  Nee, maar daar zorgen the Eagles of Death Metal wel voor. De zanger, die eruitzag als een anarchistische redneck, sloeg uiteindelijk zijn gitaar kapot en wierp een deel van het instrument het publiek in, waarna bijna een vechtpartijtje ontstond. Dit gebeurde pas ‘after they rocked our socks off.’ Vandaag was het publiek duidelijk gekomen voor Kasabian. Een band die dance en rock op een af en toe psychedelische wijze combineert. Het was intens, en knalhard.  Sluit enkele moshpits dan ook niet uit. Maar het échte harde werk, vond plaats na Kasabian. Ruben Block, Monsieur Paul en Mario Goossens, de bandleden van Triggerfinger, leverde naast I Follow Rivers een flinke portie pure rock af. En natuurlijk zou Triggerfinger Triggerfinger niet zijn, als dit driekoppig monster niet optrad in pak. Zelfs als het 34 graden is. Wederom een nachtje weinig slaap,  deze keer  wél met flink piepende oren.

Wat gaat het dan toch hard. Op de laatste dag is het startschot afgevuurd bij de Nederlandse band Moss. Muziek die eigenlijk niet goed te typeren valt. Maar de mannen leverde wat aangename songs af. Het optreden van Moss werd dan ook vooral gezien als een opwarmertje. En daarna was het warm, maar dat had niet zozeer met de muziek te maken. Hebben wij even mazzel dat in deze tijden van crisis het koude water alsnog gratis is. Want al moest je dat kopen, dan was zelfs de portemonnee van de rijkste man die daar aanwezig was pijnlijk doodgebloed. Maar vooralsnog was de zon een behulpzame moneymaker voor de organisatie.

Na een paar uurtjes in het gras te hebben gelegen was het tijd voor de Mark Lanegan Band. Een rauwe, bluesy band met een frontman die als legende wordt afgeschilderd. Het voorvak was lang niet vol, en velen haakten na het tweede nummer al af. En ik moet eerlijk bekennen, ik was daar één van. Met de Foo Fighters in het achterhoofd vertrok ik naar de Shins. Een Amerikaans alternatief-indiebandje onder leiding van frontman James Mercer. Helaas overlapte dit optreden een deeltje Foo Fighters, dus eerder vertrekken was een must. Zeer goede band overigens, the Shins. En vooral live. Dus met pijn in het hart stond ik nog redelijk geplaatst in tent Alpha waar Dave Grohl en zijn band en dak eraf bliezen. De Foo Fighters waren hard en energiek zoals altijd. Zelfs een cover van Pink Floyds ‘In the flesh’ was inbegrepen. De teleurstelling vond pas plaats na twee uur. Dave had duidelijk beloofd om de hele nacht door te rocken, maar om half 11 ’s avonds was het klaar. Lowlands was klaar. Met opgeheven hoofd vertrok een aantal festivalgangers gewoon weer naar huis. Half slapend, en vooral half in extase.

[nggallery id=1543]