rhapsodyprom2015cd1_0Vijftien jaar geleden nam Rhapsody gitarist Luca Turilli ons mee naar de ‘Ancient Forest of Elves’. Powermetal van de bovenste plank. Sindsdien heeft de Italiaan niet stilgezeten. Na een eigen trilogie en werk met Rhapsody, splitte de band in twee. Luca Turilli begint zijn eigen Rhapsody en komt met het tweede album Prometheus, Symphonia Ignis Divinus. Na anderhalf decenium blijkt de gitarist zijn lust voor bombastische metal vol symfonische melodieën, Latijns engelengezang en goddelijke gitaarsolo’s nog altijd niet verloren.

Luca’s eerste soloplaat King of the Nordic Twilight was een sterk album vol middeleeuwse metal. Daarna werden de thema’s extravaganter en nam hij de luisteraar mee in het oneindige. Muzikaal bleef hij allerlei genres mengen met metal gaande van panfluitmuziek tot oosterse sounds. Artwork van de nieuwe plaat maakt alvast duidelijk dat geen grens te ver is.

‘Nova Genesis (Ad Splendorem Angeli Triumphantis)’ zet, zoals de titel doet vermoeden, de boel met Latijnse bombarie op scherp. ‘Il Cigno Nero’ neemt de luisteraar verder mee op Italiaanse paden vol operette waardige zangstijlen, klassiek pianospel, blastdrums en Luca’s typische gitaarspel, denk Yngwie Malmsteen, dat moeiteloos tussen elke melodie manoeuvreert. Vervolgens belanden we bij eerste single ‘Rosenkreutz’. Gebeden helpen niet want de new age stampede slaat andermaal toe. Violen liggen in conflict met gitaren, drums ondersteunen urgente vocalen over Maya’s, kwantum poorten en de herrijzenis.

Zeventig minuten non-stop uitbundige powermetal, maar Turilli weet na al die jaren, als een ware John Williams of Danny Elfman, precies hoe je een nummer opbouwt en waar de balans gelegd moet worden. Gitarist en vriend Dominique Leurquin werkt ondertussen alweer tien jaar met Luca en neemt op Prometheus een deel van de gitaarpartijen voor zijn rekening. Dat geeft Turilli de mogelijkheid om achter de keyboards, de diverse composities in goede banen te leiden. Zo krijgt ‘Anahata’ halverwege een fijn akoestisch rustpunt vooraleer zanglijnen en gitaarriffs opnieuw voor opwindende tempowisselingen zorgen.

‘Il Tempo Degli Dei’ begint sereen met piano tot Italiaans gezang de rust verstoord. Onheil? De piano blijft mooi op de achtergrond terwijl gitaar en orkest de muziek wederom de hemels instuurt. Arpeggio’s vliegen om de oren en vanachter de vleugel klinkt goddelijk spel. ‘One Ring to Rule Them All’ verraadt Luca’s liefde voor filmmuziek. My precious! Zeven minuten lang wordt er inclusief fluitende synthmelodie een ode gebracht aan Lord of the Rings. ‘Notturno’ gaat mistroostig verder met zowel een klassieke mannen- als vrouwenstem. Gelukkig zorgen akoestisch gitaar en dwarsfluit voor wat optimisme richting de titeltrack ‘Prometheus’. God gloeiende wat gaat de single van start! Onstuimige teksten als  ‘’Quantum fire, Humans titans, Novus motus, Alien corpus’’ geven de muziek een constante boost. Zanger Alessandro Conti gaat tot het uiterste. Het koor zorgt voor een verdere impact, waar Luca Turilli met zijn gitaar nog eens overheen gaat. Eén, twee, drie, strike!

Van Griekse titanen via Bijbelse figuren gaat het naar Noorse mythologie. Het lijkt alleen in de wereld van Luca Turilli te kunnen. Bovenaardse intro’s of een spannend Midden-Oosten intermezzo over Yggdrasil, de levensboom. Het album neemt je mee op een muzikale ontdekkingstocht door het brein van Turilli. Hoe kan dit in godsnaam overtroffen worden?  Enter magnus opus ‘Of Michael The Archangel And Lucifer’s Fall Part II: Codex Nemesis’, vijf delen met een totale speelduur van een kleine 18 minuten. Bovendien is het een sequel, en die horen altijd grootser, sneller en explosiever te zijn. Liefhebbers van onze eigen Valensia, DragonForce en Yngwie Malmsteen komen zeker aan hun trekken op Prometheus. Al moet je voor deze bombarie wel even gaan zitten of volledig uit je dak gaan.

 

[youtube id=”l9I4rA1p5Y4″ align=”center”]