[singlepic id=16481 w=320 h=240 float=left]Je hebt tribute bands die de kunst verstaan om het geluid van een groep tot in perfectie te benaderen. Sommige bands gaan nog een stapje verder en naast het geluid worden ook de looks zo goed mogelijk gekopieerd. Tegenovergesteld daaraan heb je tribute / cover bands die er een kunst van maken om bestaande nummers van een complete make-over te voorzien. Dat de meningen over deze benaderingswijze sterk zullen verschillen kan ik volledig begrijpen, maar als ik voor mezelf spreek heb ik sterk positieve herinneringen aan o.a. Nouvelle Vague en Bad Shepherds. En vanavond ga ik kennis maken met een band die de nummers van niemand minder dan Iron Maiden in een compleet eigen akoestisch jasje zet: Maiden United.

Zonder voorprogramma, maar met een uur vertraging t.o.v. de aangekondigde tijd is de spanning in de zaal intussen behoorlijk opgelopen: naast De Boerderij morgenavond heeft Dynamo de primeur van een try-out show van dit vijftal. Reikhalzend wordt er naar de toegangsdeur gekeken, en als deze opengaat en Damian Wilson (zang, Treshold/Ayreon), Ruud Jolie (gitaar, Within Temptation), Joey Bruers (bas, Up The Irons), Marco Kuypers (toetsen, Cloudmachine) en Mike Coolen (drums, Within Temptation) het podium betreden zit de stemming er meteen goed in. Naast nummers van het album “Mind the Acoustic Pieces” zal er vanavond nieuw werk op de setlist staan. Maar welke nummers kunnen we verwachten?

De opener van de avond is “Only the The Good Die Young”, en binnen no-time weet Damian te overtuigen met zijn stem. Zijn enthousiasme slaat nog voor het einde van dit nummer over op de zaal, en de interactie tussen de zanger en het publiek zorgen ervoor dat de greep op de aanwezigen alleen maar behouden blijft. Op de achtergrond de akoestisch spelende band, die voor een perfecte maar toch ook iedere keer weer verassende aanvulling op de zang zorgt: zo goed als bij ieder nummer is er enerzijds een gevoel van herkenning, maar is er toch ook een momentje van luisteren nodig: “welk nummer is dit ook al weer…?”. Naar verloop van tijd blijkt de setlist verassend en daardoor vooral erg sterk te zijn: naast nummers die te verwachten zijn zitten er ook een aantal nummers tussen die minder voor de hand liggend zijn.

[singlepic id=16473 w=320 h=240 float=right]Als we richting het einde van het concert gaan, volgt er een speech door bassist Joey. Hij is de oprichter van deze band, en neemt het publiek in een anekdote mee terug naar het jaar 2006, als op ditzelfde podium ook een try-out van de band plaatsvindt. Onder de aanwezigen is niemand minder dan Steve Harris. Joey vertelt dat hij hartstikke zenuwachtig is als zijn grote voorbeeld boven op het balkon naar de show staat te kijken, en erg opgelucht is als hij vervolgens ziet dat Steve nergens meer te bekennen is. Tot hij tot zijn grote schrik ziet dat hij ineens aan de zijkant van het podium staat, en beide duimen omhoog steekt naar hem. Absoluut een gedenkwaardig moment, en ik kan begrijpen dat Joey dit gebeuren graag en met vele mensen deelt. Maar het hele gebeuren duurt eigenlijk best wel lang, en laat toch een beetje een gat in de setlist vallen…

Gelukkig is dit meteen vergeven als in de eerste noten het briljante “Wasted Years” herkend wordt: een waardige afsluiter van een zeer verassende avond. Het was een try-out, en eerlijk is eerlijk: als je goed luisterde waren er links en rechts wat kleine missertjes waar te nemen. Ik kijk er daarom eigenlijk best wel naar uit om de band nogmaals te zien als de nummers aan vanzelfsprekendheid hebben toegenomen. Maar de originaliteitfactor van dit vijftal zal er voor zorgen dat ik dit concert niet over enkele weken al vergeten ben…

[nggallery id=1386]