Vanavond is de eerste editie van het Man and Machine Festival in de W2 in Den Bosch. Liefhebbers van Industrial, Electro maar ook 80’s en 90’s komen volledig aan hun trekken. Om de puntjes op de i te zetten is er ook een CD-stand aanwezig in het café.

[singlepic id=8046 w=320 h=240 float=left]Aftrap wordt gegeven door Schwarzblut, een Electro / Gothic / Industrial vijftal afkomstig van eigen bodem. Voor mij de tweede ontmoeting, waarbij de eerste goed in de smaak is gevallen. Toen op een klein podium in de kelder van Dynamo, nu op een groter podium ben ik benieuwd of dit de band meer recht doet. Als klokslag 19:00 uur de gordijnen open gaan, wordt er een begin gemaakt aan de 30 minuten durende openingsset, waarin nummers van hun album Das Mausoleum worden gespeeld. Live drums en bas worden elektronisch ondersteund, en aangevuld met een ijzersterke (samen) zang van Zeon en Angéelika, en er wordt een strakke show afgegeven, eentje om U tegen te zeggen. Er is echter een klein puntje wat er afbreuk aan doet: als de gordijnen opengaan en de band klaar staat om te beginnen, kijken ze tegen een vijftal fotografen aan, een een tiental bezoekers die achterin de zaal aan de bar hangen. Het vroege tijdstip zal hier de schuldige aan zijn, maar onder de streep is er van interactie met een publiek geen sprake. De sfeer in de zaal is er beduidend minder om, maar laten we 1 ding voorop stellen: dit ligt niet aan de band.

[singlepic id=8055 w=320 h=240 float=right]Deadcell is voor mij ook geen onbekende: dit is intussen de 17e keer dat ik de band live zie. In het begin van 2006 was ik getuige van hun eerste optreden in het TAC. Opvallend was de visuele ondersteunign van de show door een aantal danseressen, door veel nummers een cabaterachtige act in de vorm van o.a. (buik)dans mee te geven. In de loop van de tijd is dit aspect verdwenen, en is de band aangevult met 2 dames die Marcus op het podium flankeren: Petra op gitaar en Gea op basgitaar. Wat wel gebleven is: de aanvulling van de nummers middels beamer, die vanavond echter een beetje in een hoekje ‘weggepropt’ is vanwege de nogal grote drumkit voor de laatste act, die al dominant midden op het podium staat. In de set krijgen we een mix van de nummers van inmiddels 3 uitgebrachte albums te horen, welke enerzijds allemaal een eigen sound hebben, maar live toch ook weer versmelten tot het Deadcell-geluid, uitgevoerd in een energieke show als altijd. Het is intussen gelukkig wat drukker geworden in de W2, wat de sfeer alleen maar ten goede komt.

[singlepic id=8059 w=320 h=240 float=left]Na een lange soundcheck is het de beurt aan Revco World. Voor mij totaal onbekend, en om de verrassing compleet te houden heb ik er van te voren ook niet naar geluisterd. Waarschijnlijk hierdoor is de surprise-factor alleen maar groter. Deze band rondom Luc van Acker, die zijn sporen als muzikant en producer (Front 242, Arbeid Adelt!, Schriekback!, Ministry, Revolting Cocks en Spine Grinder) reeds lang heeft verdient, weet het publiek te entertainen in een strakke muzikale show, gehuld in een overdosis licht waardoor het podium een ontuitputtelijke bron van licht en geluid lijkt. Het publiek kan er geen genoeg van krijgen, en er ontstaat een conflict tussen de band die nog één nummer wil spelen, en de crew die een aanvang wil maken aan de ombouw voor de volgende act. De intro mag nog, maar dan gaan de gordijnen echt dicht en is de show echt over…

[singlepic id=8077 w=320 h=240 float=right]Wie bij Sigue Sigue Sputnik aan de exentriek uitgedoste punkrockgroep uit de jaren 80 denkt, kan nu misschien een beetje bedrogen overkomen: SSS bestaat momenteel alleen nog maar uit zanger Martin Degville, waarvoor de muzikale ondersteuning niet meer uit een band, maar uit een keyboard komt. Voordeel is, dat hij alle aandacht op het podium naar zich toe kan en mag trekken, en dit dat ook doet in een hoogst ongebruikelijke outfit: nepborsten, strakke dameskleding, veel veren en aangevuld met de nodige zaklampjes over z’n hele lijf maakt hij dankbaar gebruik van het hele podium om zich overal van z’n beste kant (?) aan het publiek te laten zien. Het hele optreden begint een beetje zoetsappig, maar als na een tijdje 21st century boy ingezet wordt, komt het publiek vooraan bij het podium echt los!Wat is er nog mooier dan het vuur nog verder aanwakkeren door er Love Missile F1-11 achteraan te doen? Maar na de eerste seconden van dit nummer sterft het geluid weg en gaan de gordijnen dicht! Een groot ongenoegen in de zaal, en achteraf blijkt dat het programma zodanig uit aan het lopen is dat er op deze radicale manier ingegrepen wordt. Een heel vreemd einde…

[singlepic id=8079 w=320 h=240 float=left]Anne Clark mag de avond besluiten. De combinatie van uitlopen van het programme en het slechte weer met als gevolg veel uitgevallen treinen zorgen er echter voor dat ik het zekere voor het onzekere neem: ik schiet een paar foto’s tijdens de eerste twee nummers van het optreden en ga richting garderobe. Wat me wel opvalt aan die twee nummers is dat het allemaal wat vlotter en meer up-tempo klinkt dan tijdens de vorige liveshow die ik van haar meegemaakt heb: toen klonkt het allemaal een beetje makjes, terwijl het nu een stuk dynamischer klinkt.

Al met al afgezien van het nogal abrubte einde van SSS een geslaagde avond met een goede mix van bands. Ik ben benieuwd of er een vervolg op komt, maar de kans is groot dat ik er ook weer bij ben!

[nggallery id=658]

[nggallery id=659]

[nggallery id=660]

[nggallery id=661]

[nggallery id=662]