Hilarisch om te zien hoe de muziekwereld (soms) werkt. Werd het vorige werk van Marilyn Manson binnen gehaald als een volwassen plaat waarin de man (eindelijk) zijn ziel opende met persoonlijke nummers wordt er nu door dezelfde mensen gesproken over de terugkeer van Marilyn Manson. Deze plaat is ineens omschreven als veel beter dan het tot zwak album gedegradeerde “Eat Me Drink Me”. Ander leuk punt is dat Twiggy Ramirez bij zijn vertrek uit Manson aangaf dat hij genoeg had van steeds hetzelfde trucje te moeten doen, maar dat hij nu als de mogelijke redder gezien wordt nu hij terug is gekeerd bij deze band. Feit is dat Marilyn Manson verder evolueert en dat er van de voormalige shock rocker weinig over is gebleven. Natuurlijk kan Marilyn nog venijnig uit de hoek komen wanneer hij schreeuwt ‘Pretty As A Swastika’, maar over het algemeen is “The High End Of Low” een gedoseerde plaat tussen kunst en kitsch. Het slepende ‘I Want To Kill You Like They Do In The Movies’ wordt afgewisseld met het gesproken, rappende (?) niemendalletje ‘Wow’. De scherpte van weleer is er allang vanaf, maar de kunst tot het schrijven van aanstekelijke onderhoudende nummers als ‘Leave A Scar’ of ‘Arma-godd**mn-motherf**ckin-geddon’ is gebleven. Op een enkel moment laat Marilyn Manson nog zijn tanden zien, maar over het algemeen kan er maar één ding geconcludeerd worden: “The High End Of Low” is onderhoudend. Eigenlijk mag je van Marilyn Manson niet anders verwachten.