mm-7Ik sta op het punt om te vertrekken richting Utrecht als mijn oog valt op een berichtje in mijn facebook tijdlijn van een collega fotograaf. De ‘eisen’ van Marilyn Manson zijn bekend betreffende de fotografie. Over het algemeen is het vaak; eerste drie nummers, geen flits. Maar de heer Manson wilde het spannender maken voor ons. Alleen het eerste nummer foto’s maken en de camera mocht niet gericht worden op de bandleden, alleen op de heer Manson zelf. Dat maakt het voor een fotograaf direct een stuk ingewikkelder om een mooie serie te maken. Even nog overwogen of het de moeite wel waard zou zijn, maar aangezien Manson toch een behoorlijk grote naam is, en hij weet dit zelf ook, kies ik er maar voor om het te slikken en bereid mezelf voor op een paar zeer intensieve minuten fotograferen en ga op pad richting Utrecht. 

Erg op het nippertje rijd ik de stad in, ik kom niet vaak in Utrecht, maar als ik er ben dan liggen de straten op en zijn ze aan het bouwen of verbouwen. Mijn navigatie is dan ook direct de kluts kwijt en bij gebrek aan herkenningspunten ik dus ook. Met een vrij onnodige omweg bereik ik dan toch de volgens Tivoli dichts bijzijnde garage. Van daar is het een kort stukje lopen naar Tivoli, voor mij ook een onbekende route maar ik besluit om maar achter de in zwart uitgedoste, getatoeëerde, gepiercete Beautifull People aan te lopen vermoedend dat ik dan wel goed uit zal komen en inderdaad. 

In tegenstelling tot andere concerten in een ver verleden van Marilyn Manson waar ik ook bij aanwezig was staan er nu geen fanatieke religieuze mensen buiten te protesteren tegen de komst van de heer Manson en diens muziek. Lichtelijk teleurgesteld ga ik naar binnen, voor mij hoorden ze eigenlijk wel een beetje bij de Manson ervaring. Nog niet eerder bij het nieuwe Tivoli geweest, kijk ik dan ook mijn ogen uit naar de mooie architectuur en decoratie van de zaal en hallen. Ik wurm me door de mensen massa de zaal in naar voren naar de fotopit. Alleraardigste beveiliging wijst mij nogmaals op de foto afspraken. En vertelt gezellig over de ervaringen met de heer Manson in het pand. Hij schijnt nogal veeleisend te zijn geweest. De kleedkamer, net nieuw in mooi wit en oranje, móest geheel in het zwart. De koffie alleen van de Starbucks op de hoek en in de garage mocht het personeel natuurlijk niet in het bijzijn van de tourbus parkeren, die werden geacht om maar ergens in de stad te parkeren. Ook werd er stilte geëist want dat komt ten goede voor de concentratie. De regels betreffende het fotograferen pasten dan ook precies in de lijn en ik kijk er niet meer van op.

mm-5Een zwart doorschijnend doek verhult de bewegingen op het podium en als de lichten in de zaal dimmen en de muziek uit de speakers harder klinkt start het gejuich. De fans van Marilyn Manson zijn er klaar voor! Het doek valt en  daar staat Marilyn Manson, ik doe mijn best om mijn lens voornamelijk op hem te richten en niet richting zijn bandleden. Allerlei wilde verhalen doen de ronde dat je anders als fotograaf het ongenoegen wel over je heen krijgt. Braaf schiet ik mijn plaatjes tijdens het openingsnummer Angel wit the scabbed wings vervolgens worden we al bij de laatste tonen van het nummer de pit uitgeleid de zaal uit naar boven en een aantal trappen naar beneden richting de receptie om daar onze spullen keurig in de kast te plaatsen, snel even kijken of in de korte tijd toch genoeg plaatjes gelukt zijn, weer voldaan terug alle trappen op richting Marilyn Manson om daar de rest van het concert bij te wonen. Ik heb Manson al enkele malen eerder gezien in de vorige eeuw en nu vele jaren later ben ik duidelijk ouder geworden, veel fans in het publiek ook en Manson zelf toont ook ouder en voller dan ik hem mij herinner.

Manson maakt veel contact met het publiek in gebaar, handen schudden en ook door gebabbel (veelal onverstaanbaar en het slaat de vaart in het concert dan ook volledig eruit). Ook is hij heel blij om in“Emsterdem” te zijn en begrijpt maar niet waarom het publiek niet wil meejoelen met “Hallelujaaa Emsterdemmmmm…” Als ik later op mijn perspas de letters AMS zie staan denk ik dat zijn voltallige crew waarschijnlijk in de veronderstelling is geweest dat Utrecht daadwerkelijk bij Amsterdam hoort. Ook komen er allerlei kostuum, jas, masker, hoedjes wissels voorbij tijdens de set. En werpt Manson vanalles het publiek in. Veel fans gaan vanavond met memorabilia naar huis vermoed ik. Ondertussen kruipt, dweilt en ligt Manson op het podium te zingen en te kletsen. Een deel van het publiek is er klaar mee en vertrekt voortijdig en zelfs wanneer hij op het podium op stelten verschijnt kan het nog niet iedereen bekoren. Ook ik blijf in tweestrijd. Ik vind het heel tof om Marilyn Manson na lange tijd weer eens te zien optreden maar het bevredigt me minder dan verwacht. Ondanks de goed gevulde setlist met de grootste hits ga ik naar huis met een dubbel gevoel. Het was een vermakelijk concert maar het had zeker veel beter gekund.

Setlist: 
Angel with the scab wings
Disposable teens
No reflection
Hey cruel world
Little horn
Get your gunn
Personal jesus
Mob scene
Dope show
Rock is dead
Mr Superstar
Sweet dreams
Tourniquet
New shit
Hate anthem
Antichrist superstar
beautiful people ​