Torenhoge verwachtingen worden moeilijk ingelost. Dat mag de conclusie zijn bij “Heligoland”. Daar waar Portishead heeft bewezen dat een rustpauze positief kan werken op het eindresultaat, bewijst Massive Attack dat het niet altijd zo hoeft te zijn. “Heligoland” is geen slechte plaat, maar zeker ook geen meesterwerk. ‘Pray For Rain’ start de plaat met een innovatieve manier om rustige muziek erg interessant te houden. Die relaxte sfeer hangt over de hele plaat, maar wordt zeker niet overal even goed uitgewerkt. Bij ‘Babel’ slaat de twijfel al toe. Tunde Adebimpe zingt over een bed van onrustige triphop, maar het nummer klinkt bovenal afstandelijk. Dat is wel vaker het probleem op “Heligoland”. Zo is bijvoorbeeld ‘Splitting The Atom’ een saai voortkabbelend niemendalletje en zwalkt ‘Flat On The Blade‘ een beetje alle kanten op. Dat Massive Attack beter kan bewijzen ze ook. Nummers die je langzaam meezuigen en je niet meer los laten, zoals het indrukwekkend opgebouwde ‘Girl I Love You’. ‘Rush Minute’ heeft iets dwingends, waardoor het herhalende loopje interessant blijft. Positief opvallend zijn ook de semi-ballad ‘Saturday Come Slow’ en ‘Atlas Air’ met het herkenbare orgel/ keyboardgeluid. Daarmee zijn deze nummers een goede afsluiter van een verder kwalitatief gezien redelijke plaat.