Voor Lucas was het vanavond zeker geen ‘walk in the park’!

Vanavond geen immense rij met gillende tieners voor  Melkweg , maar een gemêleerd  publiek waarin ik als dertiger niet erg opviel, ook geen run op front-row. En iedereen wachtte keurig om de jas af te geven bij de garderobe en in de zaal was er zelfs nog ruimte zat toen His Clancyness het publiek mocht opwarmen.  Ze trakteerden ons op mooie melodieuze klanken maar toch ontbrak er voor mijn gevoel iets. Inmiddels druppelden de laatste mensen binnen.  En er werd braaf geluisterd en beleefd geklapt maar het enthousiasme was er niet voor deze band. Jammer, want het was zeker niet slecht.

2014-02-11 - maximo park - 005De spanning steeg voelbaar  toen de roadies de spullen van Maxïmo Park op het podium klaar aan het zetten waren, het licht ging uit en hier en daar werd er gejoeld in afwachting voor de band, maar dit zwakte weer af want het intro-muzakje was ruim 8 minuten lang! Iets te veel van het goede als je het mij vraagt, deze mening werd gedeeld door velen in het publiek. Gelukkig kwam dan eindelijk de band op en frontman Paul Smith ging direct los! Zijn altijd bijzondere keuze van outfit, voorzien van het inmiddels handelsmerk geworden hoedje en dit alles in combinatie met de sprongen en sexy dansmoves maakt dat hij ook echt de frontman en showman  ís!

Dat ook de rest van de band los gaat bleek na het derde nummer want de gitaar van Duncan Lloyd  had het begeven en was intussen snel gewisseld, maar ook de Keyboard van Lucas Wooller had problemen, helaas is zijn instrument iets minder makkelijk te wisselen.  Paul grapte er nog over: “Maxïmo Park…  Tonight seen as drum&bass, really the last song we were just a drum and a bass!
Lucas daarentegen was stukken minder blij, de arme knul stond letterlijk te trillen en met een bleek gezicht zich op het achterhoofd te krabben wát er nu mis was gegaan maar vooral hóe het vlug weer op te lossen! Gelukkig snelde hulp toe.

Dat het niet eenvoudig was bleek wel omdat een aantal nummers op de setlist ineens niet gespeeld konden worden want die hadden toch wel veel  ‘Lucas’ nodig . Maar Maxïmo Park gaat al een tijdje mee en improviseerde door wat nummers te spelen die zonder de toetsen Lucas konden. Ook kletste Paul de tijd wat vol (en met zijn accent had ik daar geen bezwaar tegen). Zijn grapje over “saucy” dingen die er na de show in de tourbus gebeuren door ons “Sourcy” water,  ging helaas verloren bij de meesten in het publiek, ondergetekende kon er wel smakelijk om lachen, flauwe woordgrapjes doen het altijd goed bij mij.

Het nummer Grafitty werd een stuk naar voren geschoven in de setlist en nog nooit eerder live gespeelde nummers zoals o.a. I regocnize the lightHer name was Audrey werden toegevoegd om tijd te rekken (voor Lucas en zijn ’ keyboard from his worst nightmares’). Uiteindelijk was de keyboard van Lucas gewisseld en deed alles het weer naar behoren, de zucht van verlichting was duidelijk bij hem te zien en hij ging dan ook met vol enthousiasme weer meedoen.

Ondanks de extra toegevoegde ‘wat kunnen we spelen zonder Lucas’ nummers werd er niet veel van de bestaande, toch al best lange, setlist geschrapt en werden we getrakteerd op een heerlijk, energiek optreden met daarin een aantal oude hits: Apply some pressure, Going missing, Girls that play guitars maar ook genoeg nieuw materiaal als Hips and Lips, Lydia the ink will never dry en Leave this Island.

Na afloop werden we bedankt voor ons enthousiasme maar vooral het geduld wat we hadden voor Lucas, of eerder gezegd, het ontbreken van Lucas. En voor het feit dat we geen aanklacht indienden voor het bijna verwond worden door Paul, die iets te enthousiast een microfoon standaard omgooide, of voor de setlist die door hem bijna in ons gezicht geschopt was.  Maar ondanks dit alles heeft Maxïmo Park toch een heerlijk  optreden gegeven en  kan ik zeggen, “alles is jullie vergeven jongens!”