MaYan is de nieuwe band van Mark Jansen, welke momenteel flink aan het touren is om naamsbekendheid te genereren en om een stevige indruk achter te laten van hun debuutalbum “Quarterpast”, wat een metal opera is zeer complex maar ook virtuoos is. Mijn collega Wendy heeft MaYaN zowel als het voorprogramma Sons of Seasons reeds zeer uigebreidk omschreven in haar recensie betreffende de live optredens in Veenendaal. Ik zal het inhoudelijk daarom hier wat korter houden, wie meer wel lezen verwijs ik door naar het betreffende artikel.

[singlepic id=10419 w=320 h=240 float=left]Ondanks dat ik gezien heb dat de eerste fans toch al ruim voor opening van de deuren aan de Effenaar stonden, is de zaal allesbehalve uitverkocht: zo’n 150 kaarten in de voorverkoop, en de kopers van een ticket zijn nog lang niet allemaal aanwezig als Sons of Seasons begint. Gelukkig komt iedereen wel behoorlijk naar voren toe, zodat er toch al de nodige sfeer heerst als Henning Basse en co. hun muziek op de menigte loslaten, bij aanvang van het eerste nummer visueel nog ondersteund door een bevallige dame die na korte tijd echter toch het podium weer volledig aan de heren overgeeft.

De muziek heeft op mij een hoog herkenningsgehalte: het is met regelmaat een reis terug in de tijd naar de jaren 80 metal scene, zonder overigens een copy-paste actie te zijn: het is niet zo dat ik direct een of meerdere bands kan noemen waar SoS hun geluid op baseert. De zaal begint langzaam aan toch voller te lopen, en hoewel in het begin toch nog redelijk terughoudend, komt de sfeer toch steeds meer los.

[singlepic id=10432 w=320 h=240 float=right]MaYaN is natuurlijk headliner en de grote publiekstrekker, en bij aanvang is het een stuk drukker vooraan geworden. De band is goed op dreef, en na de vraag van frontman Mark of de aanwezigen uit Eindhoven komen, geniet hij van het feit dat er ook veel van elders de trip naar de Effenaar gemaakt hebben: de band begint dus al een schare trouwe fans op te bouwen!

Ik ken het album niet, en heb van te voren enige filmpjes op Youtube beluisterd. Door de bagger geluidskwaliteit van het gebruikte opnamemateriaal ontbrak het mij nog steeds aan een goede indruk wat deze band live doet, en met de namen van de bezetting was ik tot aanvang nog redelijk bevooroordeeld een Epica / After Forever gebaseerde sound te horen. Groot dan ook mijn positieve verassing over het theatrale van de nummers die absoluut niet in de gebruikelijke cliché’s vervielen, en de strakheid waarmee deze nummers op het publiek gelanceerd werden. Afwisselend ndersteund door subtiele vrouwelijke (achtergrond)vocalen bleef de variatie in het optreden zitten, en kwam er geen moment van verveling.

Ondanks de roots zijn niet alle “oude” fans ook meteen “nieuwe” fans: dat is gebleken uit een niet uitverkochte kleine zaal. Maar de band staat nog aan het begin van haar carriere, en ik kijk er niet van op als dit in de toekomst drastisch gaat veranderen…

Intro – Symphony of Aggression – Mainstay of Society – Quarterpast – Course of Life – The Savage – Massacre – Essenza De Te – Bite the Bullet – Drown the Demon – Celebrate Aphrodite – War on Terror – Incentive

[nggallery id=850]

[nggallery id=851]