[singlepic id=6964 w=320 h=240 float=left]Birdpen is afkomstig uit Engeland, en de bandnaam is gevormd naar de namen van Mike Bird en Dave Pen. Beide heren hebben hun sporen in de muziekwereld al ruimschoots verdien naast de band waar ze vanavond mee optreden. Zo heeft Dave deel uitgemaakt van de band Archive, en Mike zat bij acts als Paloma Faith, The Fleet Foxes en Martha Wainwright. Met Birdpen kunnen ze reeds terugkijken op het debuutalbun “On Off  Safety Danger”, dat in hun thuisland zeer positief ontvangen werd. Hun liveshows worden vaak omschreven met de kenmerken rauw en explosief.

Tijdens het optreden was ik echter nog niet op de hoogte van wat achtergrondkennis van de band, en na een paar nummers kreeg ik eerst de indruk dat de band vrij jong was, en nog een beetje op zoek naar hun sound: sommige nummers kwamen als een ware wall of sound over het publiek heen, een muur van geluid die je bijna in extase bracht en waarin geen moment rust in te bekennen was. Andere nummers kwamen elektronischer en veel dynamischer over. Rauw en explosief kan ik hun optreden achteraf zeker wel noemen, daarnaast ook zeer gevarieerd met een pallet van invloeden wat heel divers is, maar ook tot gevolg heeft dat ik een aantal nummers erg sterk vond, en andere minder.

[singlepic id=6974 w=320 h=240 float=right]Melissa auf der Maur zal weinig introductie behoeven. In haar CV is te lezen dat ze 5 jaren actieve dienst als bassiste in de band Hole achter zich heeft, en hetzelfde instrument speelde in de afscheidstour van Smashing Pumpkins. In 2004 bracht ze haar solo album Auf der Maur uit, wat enthousiast ontvangen werd.

Vanavond staat ze in de W2 in het teken van de tour, gewijd aan haar actuele album Out Of Our Minds, of kortweg OOOM. Dit “album” beslaat in z’n volledigheid een CD, een comic en een film. Laatsgenoemde wordt voor aanvang van het optreden vertoond, waarbij Melissa zelf ook aanwezig zal zijn. Vanwege het vroege tijdstip van vertonen op een doordeweekse dag heb ik deze film niet kunnen gaan bekijken.

Als de gordijnen na de pauze opengaan, is het podium nog leeg, maar krijgt het publiek een minutenlange intro van geprojecteerde beelden te zien, ondersteund door muziek, welke langzaam naar een climax toewerkt. De spanning stijgt, en als Melissa en co. het podium betreden, kunnen ze ook op een welkom rekenen in de vorm van een flink fluitconcert. Een flink fluitconcert, gerealiseerd door een relatief laag aantal toeschouwers, want ik schat dat de zaal gevuld is met de helft van de capaciteit welke ze biedt. Opvallend, want het optreden in de W2 is het enige optreden van Melissa in Nederland.

In een nogal duistere, af en toe mystiek aandoende lichtshow (veel silhouetten) worden de nummers gespeeld, door Melissa zelf kort aan elkaar gepraat. Het showgehalte is niet bijster hoog, afgezien van de nogal typerende houdingen van de bassiste wordt er gewoon gespeeld, en krijgt het publiek waar ze voor komen: muziek van hun favoriete muzikanten, maar nu niet van een CD’tje, maar live vertolkt, met alle daarbij behorende meerwaarde van een live concert.

Absoluut hoogtepunt was halverwege het optreden: helemaal solo op het podium, maar wel bijgestaan door een geluidsband, werd het nummer Father’s Grave gezongen. (op het album is dit een duet met Glen Danzig). Dit nummer is voor mij het hoogtepunt van OOOM, en live kreeg het een twee maal zo hoog kippevelgehalte.

[nggallery id=565]

[nggallery id=566]