[singlepic id=6848 w=320 h=240 float=left]Opener voor vanavond is het uit Groningen afkomstige kwartet The Monroes. Door ze simpelweg te categorisen als een garageband zou de band geen recht doen, als zitten hun roots wel duidelijk daarin. Duidelijk zijn diverse stijl-invloeden uit perioden uit een lang verleden: surf en de jaren 50 / 60 zijn duidelijk vertegenwoordigd in hun muziek.

Het is een woensdagavond, en aanvang van het optreden zou volgens de agenda om 21:30 uur moeten zijn. Ik weet niet of de doordeweekse dag, het tijdstip van aanvang of een andere reden de oorzaak zijn van een nog redelijk rustig bezette Rambler als met een half uurtje uitloop de band het podium betreed. Voorzichtig wordt door frontvrouw Josje aan de aanwezigen gevraagd om wat dichter bij het podium te komen staan, en een beetje aarzelend wordt hieraan gehoor gegeven: na een paar nummers was er toch een verschuiving van de bar naar het podium waar te nemen.

Een erg sterke match met de band is het geluid maar ook het voorkomen van de zangeres: met een zwoele, licht sensuele uitstraling vertolkt ze de nummers, daarbij afwisselend gitaar en keyboard spelend. Echter komt die uitstraling niet voort uit een zeer expressieve podiumact maar juist tegenovergesteld: dit komt voort uit een houding waar zo nu en dan het woord onverschilligheid in me opkomt om dit te omschrijven. En dit is dan niet negatief bedoeld, maar juist door deze houding en uitstraling weet ze zich (onbewust?) op te werken tot absolute blikvanger van de band. Ditzelfde geldt voor haar stemgeluid, en het contrast met de dynamisch opspelende band geeft The Monroes een geluid wat ze een hoge mate van originaliteit geeft.

[singlepic id=6874 w=320 h=240 float=right]Tweede band van vanavons is het uit St. Petersburg, Rusland afkomstige Messer Chups, bestaande uit Olag Gitarkin (gitaar), Sveta Zombi Girl (bas) en Denis ‘Kashey’ Kuptzov (drums). De bans is opgericht als spinn-of van het door Olag in 1998 opgerichte Messer für Frau Müller, welke terug kan kijken op een discografie van reeds 12 albums.

Het is intussen wat voller gelopen in The Rambler, en de shirts verraden dat vele aanwezigen uit “the scene” komen, wat toch wel een beetje een underground sfeertje geeft: geen volle zaal met publiek van diverse pluimage, maar juist een klein groepje liefhebbers die zich rondom het podium scharen.

De muziek van het drietal is niet in enkele woorden samen te vatten, maar surf, aangevuld met rockabilly en horrorpunk dekt de lading redelijk. Of het door de taalbarriere kwam weet ik niet, maar interactie tussen band en publiek was minimaal, daarintegen stond de band met een gepaste arrogantie op het podium. Naast eigen werk werd er ook teruggegrepen naar nummers welke zich uitermate voor dit genre lenen, en waar dan ook een enthousiaste reactie van de aanwezigen op te verwachte was. Denk hierbij dan aan James Bond Theme, The Model en Ghostriders in the Sky.

Na het optreden en de (verplichte) toegift bleek de waardering voor ze: pas nadat ze nog een drietal nummers gespeeld hadden, mochten ze het podium verlaten, en vonden shirts en albums gretig aftrek bij de door hun persoonlijk bemande merchandise-tafel.

[nggallery id=557]

[nggallery id=558]