Metal Female Voices Fest viert dit jaar zijn tien jarig jubileum. Fans van over de hele wereld vinden hun weg naar Wieze om drie dagen lang hun favoriete bands te bewonderen. Uiteraard alleen maar female fronted metal bands. Dat de organisatie flink uitgepakt heeft blijkt uit de line up. Bands als Arch Enemy, Delain, Lacuna Coil, Epica, Xandria en Diabulus In Musica sieren de flyer als headliners. Niet de minste bands dus. Dit jaar staat de vrijdag in het teken van Eve’s Apple. Een aantal zangeressen uit verschillende bands maken deel uit van deze gemeenschap die elkaar steunen in de harde muziek wereld. Helaas is Rockportaal hier niet bij geweest. Wij pikken de draad op op zaterdag.

[singlepic id=19440 w=320 h=240 float=left]Benighted Soul speelt bij binnenkomst. De zaal is dan karig gevuld met publiek. Misschien ligt het aan het tijdstip en hebben een flink aantal mensen nog geen zin om hun bed uit te komen. De band geeft hier in ieder geval helemaal niets om en entertaint het aanwezige publiek.

Het uit Italië Crysalys neemt het stokje over. Het eerste wat opvalt is dat de indrukwekkende opera zang overheerst ten opzichte van de band. De ene aria na de andere wordt je om de oren gekletterd. Meerdere keren moet ik me flink focussen om de andere bandleden ook te horen. De nummers zijn lekker up tempo en nemen je mee in een apocalyptisch sprookje. Hier en daar zie ik knikkende hoofden en denk ik bij mezelf, het is goed zo.

Seduce The Heaven is de tweede band die we meepikken. De band heeft er duidelijk zin in en zet een [singlepic id=19546 w=320 h=240 float=right]energieke show neer. Deze uit Griekenland afkomstige band combineert elementen uit de death- en melodische metal, metal core, power en symfonische elementen en komt daarmee met vlagen bruut uit de hoek. Frontvrouw Elina Laivera komt nerveus over en stuitert hierdoor het hele podium over. In een kort praatje na het eerste nummer verteld zij ook dat ze ontzettend zin had in deze show. Haar zenuwen kan ze hierdoor moeilijk onderdrukken en komt nog moeilijk uit haar woorden. Gelukkig vergeeft het publiek haar en krijgt een applaus. Al vrij snel krijgt de band te kampen met technische problemen die keurig opgelost worden door een praatje. Hun debuut album “Field Of Dreams” zal dit jaar nog verschijnen. De vraag wordt gesteld welk nummer het publiek zou willen zin in een clip waar helaas weinig reactie op komt dan het geschreeuw om een drumsolo. Die drumsolo komt er ook en krijgt een verdiend applaus. Nog een paar nummers worden ten gehore gebracht waarna het na een korte ombouw pauze tijd is voor de volgende band.

[singlepic id=19560 w=320 h=240 float=left]Lahannya betreed het podium en maakt gelijk het publiek wakker. Haar excentrieke verschijnen zorgt voor wat blikken heen en weer door voornamelijk het mannelijke publiek. In een weinig onthullend pakje en haar aparte stemgebruik betovert zij iedereen. Dat deze dame al heel wat meegemaakt heeft blijkt uit de catchy teksten die voorbij komen en die liegen er niet om. Dit in combinatie met de underground sound werken prima. Time flies en de set is alweer voorbij.

Intussen lust de inwendige mens ook wat en loop ik naar buiten waar allerlei verschillende eetkraampjes te vinden zijn. Op de achtergrond horen we de soundcheck van Dimlight.
Ook deze band heeft vandaag een feestje te vieren. Vandaag is namelijk hun officiële release van hun tweede album “Psychosynthesis”. De show die zij neerzetten klopt helemaal. Muzikaal erg strak en dat zonder bassist. Deze band maakt ook tijdens twee nummers gebruik van twee gast zangeressen waaronder Angel Wolf –Black (Bare Infinity).

De zesde band die ik wil zien is het voor mij bekende Skeptical Minds. Deze band mocht ik een paar jaar geleden al zien tijdens de Metal Female Voices Fest Road show. Ook deze band viert hun tien jarig bestaan. Voor deze gelegenheid is er een speciale gitaar ontworpen die gewonnen kan worden. Dat ze zin hebben in een feestje is wel duidelijk. Zij zetten een strakke show neer en Karolina  weet met haar enthousiasme het publiek voor zich te winnen. Tijdens de cover “Born To Be Wild” maken zij dankbaar gebruik van vier gast zangeressen: Iliana (Meden Agan), Angel Wolf-Black, Sanna (Dimlight) en Elina (Seduce The Heaven).

[singlepic id=19452 w=320 h=240 float=right]De volgende band heb ik persoonlijk erg naar uitgekeken en heb ik hoge verwachtingen van, Amberian Dawn. De cd’s die ik tot nu toe heb gehoord klinken erg strak en nodigen uit voor een mooie show. Helaas start de show met een slecht afgestelde bassdrum. Gelukkig mag dat de pret niet drukken en wordt dit kleine probleempje snel opgelost. Heidi en haar mannen genieten duidelijk van het MFVF publiek en bedanken hen meermaals. Amberian Dawn waren namelijk in 2009 voor het laatst op MFVF en dat is hun toen erg goed bevallen. Als dank voor het geweldige publiek word er een strakke show neergezet. Voor ik het in de gaten heb is de show voorbij. Behoorlijk onder de indruk van de zuivere stem van Heidi geniet ik nog na van deze super gave show.  Even zoek ik de buitenlucht op om even af te koelen van de inmiddels drukke en warme Oktoberhallen.

[singlepic id=19471 w=320 h=240 float=left]Veel tijd om nog na te genieten en af te koelen is er niet want het Russische Arkona komt het podium op. De oktoberhallen schud op zijn grondvesten. De lekker up tempo nummers die ik hoor maken mij nieuwsgierig en ik besluit om toch een kijkje binnen te gaan nemen. Wat ik binnen aantreft is een uitzinnig publiek en de eerste wall of death, al was het maar een kleintje, is een feit. Het podium is sfeervol aangekleed met fakkels en wordt er gebruikt gemaakt van trommels, fluiten en iets wat lijkt op een doedelzak. De lekker opzwepende  folk metal nummers liggen lekker in het gehoor en maken het menig bezoeker moeilijk om stil te blijven staan. Hier en daar zie ik mensen een dansje wagen.  Van de teksten is niks te begrijpen, tenzij je Russisch onder de knie hebt, maar dat deert het publiek helemaal niet. De nodige biertjes zitten al in de man en vrouw en dat werkt prima in combinatie met deze band. Dat Masha niet alleen de gewone zang op zich neemt maar ook de diepe grunts is verbazingwekkend. Meerdere keren zoek ik op het podium naar een enorme kerel die even zijn strot opentrekt om te grunten maar niets is minder waar. Onder de enorme haardos van Masha komen de meest diepe grunts vanuit haar tenen en blazen iedereen van zijn sokken.

[singlepic id=19485 w=320 h=240 float=right]Voor meer zuivere zang is er Delain. Zij zetten een gevarieerde set neer van ouder en uiteraard werk van hun laatste nieuwe album “We Are The Others”. Al snel is mij duidelijk dat Charlotte goed bij stem is en dat de hele band wel zin heeft in een feestje. Onderling wordt er contact gezocht en ook het publiek wordt daar niet bij vergeten. Mister George Oosthoek komt ook een nummer sieren met zijn grunts en de fans smullen ervan.  De inmiddels goed gevulde Oktoberhallen zijn  wakker geschud en is helemaal opgewarmd en klaar voor een feestje.

[singlepic id=19495 w=320 h=240 float=left]Dat feestje komt met Arch Enemy! Over deze band heb ik al veel positieve verhalen gehoord maar heb hen nog nooit live gezien. Met een gerust hart kan ik zeggen dat heel wat mensen toch nog hun weg hebben gevonden naar Wieze voor deze band. Bij de eerdere bands was de zaal wel gevuld maar er was zeer zeker wel plaats voor nog meer gezelligheid. Dat is nu wel anders. Vooraan bij het podium is de zaal goed gevuld met publiek die hun helden van dichtbij aan het werk willen zien. Deze band zet een vlotte en agressieve show neer. De boodschap van Angela is duidelijk! Het publiek lijkt volgens haar op het Japanse publiek die er maar sufjes bij staat. Zij wil gebroken botten en bloed zien! Dat hoef je het MFVF publiek niet te vertellen en deze gaat helemaal los! Zwiepende haren, gebalde vuisten, luidkeels geschreeuw om meer! Het dak gaat eraf! Met enige verbazing bedenk ik mij hoe het mogelijk is dat er uit een ontzettend slank iemand een geluid komt alsof zij in haar broekzak een bouwvakker heeft gestopt van twee bij twee meter. Als de set aan zijn eind is krijgt deze band de MFVF award toegekend voor beste act en als klap op de vuurpijl wordt Angela beloond met een Eve’s Apple award voor haar opkomst voor vrouwen in de metal scene. Dat blijkt uit een interview wat zij gedaan heeft. De duidelijk aangeslagen Angela bedankt het publiek en verteld hoe zij heeft moeten vechten als eerste vrouw in de metal scene. Een luid applaus doet haar goed.

[singlepic id=19523 w=320 h=240 float=right]De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Tijd voor de hekkensluiter van deze avond, Lacuna Coil. Deze band bestaat inmiddels vijftien jaar en heeft dus ook een goede reden om dit vette feestje verder te zetten. De band maakt zijn opkomst met monddoekjes voor hun gezicht en beginnen energiek. De setlist is gevarieerd met oud en nieuw werk. Een stukje wordt zelfs akoestisch gedaan om een rust moment te creëren. Als iedereen op adem is gekomen gast de band gewoon weer door met het tempo waar ze gebleven waren, maar dan net even een tandje harder. Cristina en Andrea hoeven dan ook niet veel moeite te doen om het publiek voor zich te winnen. Heerlijk om deze band weer eens live te zien. Ook deze band weet een MFVF award in de wacht te slepen. Zij krijgen hem voor beste album van 2012. Een waardige afsluiter voor de zaterdag. Nog voor de show afgelopen is loop ik met een brede lach op mijn gezicht naar buiten uit de inmiddels stomende Oktoberhallen. Snel een bed opzoeken en bijtanken voor morgen nog een dag vol metal geweld.

Op zondag pikt rockportaal de draad op bij 69 Chambers die al speelt bij binnenkomst. De zaal is maar karig gevuld en het lijkt alsof er nog veel mensen op één oor liggen na het feestje van gisteren. Deze drie koppige band maakt gebruik van een zangeres die zowel clean erg aangenaam klinkt maar ook venijnig uit de hoek kan komen. Met momenten heeft deze band  iets weg van Marilyn Manson maar dan op een toegankelijke manier.

[singlepic id=19641 w=320 h=240 float=left]De tweede band die op mijn wil ik zien lijstje staat voor vandaag is Trillium. De band rondom Amanda Somerville die we kennen als koor zangeres op albums van Epica en After Forever. De set begint met een krakende microfoon waarvan niks meer te horen is bij de rest van de set. Voor Amanda en haar mannen is het een heftig geladen dag. Het is namelijk de eerste show die zij spelen zonder hun vaste toetsenist Simon Oberender. Simon overleed onverwachts drie weken geleden. Amanda wordt door het publiek op handen gedragen en haar verhaal zorgt er bij menig toeschouwer voor dat er een traantje weggepinkt wordt. Het publiek wordt meermaals bedankt voor de steun en warmte die zij ervaart om haar door deze show heen te slepen. Het nummer “Mistaken” wordt aan Simon opgedragen en het publiek zingt luidkeels mee.  Sander Gommans, die mee heeft gewerkt aan hun debuut album “Alloy”, komt ook een paar nummers meespelen op zijn gitaar. Sander geniet er met volle teugen van en krijgt een warm onthaal. De meeste bezoekers kennen Sander als de gitarist van After Forever. Duidelijk is wel dat hij zijn kunsten nog steeds niet verleerd is.

Trail Of Tears zetten een vlotte set neer zoals we dat van hen gewend zijn. Cleane vocalen worden aangevuld met grunts. De band heeft er zin in en gast in een rap tempo door hun set. Tussen de nummers door wordt er weinig gepraat en is er dus meer tijd voor goede muziek.

[singlepic id=19634 w=320 h=240 float=right]De band waar ik een poos naar uitgekeken heb om hen weer live te zien is Diabulus In Musica. Vorig jaar mocht ik voor het eerst kennis maken met deze band. Deze heeft toen een erg fijne indruk achtergelaten dat ik hen graag weer live wilde zien. De oktoberhallen beginnen nu wat voller te stromen. De opening van hun show is mooi. Het koor heeft capes aan en doen een dans wat lijkt op iets ritueels. Speciaal uit Duitsland is een koor zangeres over gekomen om met Diabulus In Musica op te treden. De hoge verwachting die ik heb van deze band maken zij ook waar. Van begin tot eind smult het publiek van deze band. De set die zij spelen wisselt wat up tempo nummers af met rustiger werk. Heerlijk! Ook deze band sleept een MFVF award binnen en dat voor beste videoclip. Melissa Ferlaak Koch (Visions Of Atlantis) zet samen met Zuberoa Aznárez een prachtig duet neer.

[singlepic id=19617 w=320 h=240 float=left]Ook Xandria staat op mijn wil ik absoluut zien lijstje. Helaas kan ik maar een paar nummers mee pikken van deze band omdat er een interview met Coen van Epica op mij wacht. Manuela ziet er schitterend uit in een voor mij onbekende jurk.  Manu is goed bij stem en het is dan ook een genot om haar aan het werk te zien en uiteraard te horen. De band om haar heen heeft er erg veel zin in en halen dan met regelmaat geintjes met elkaar uit wat resulteert in een Manu die de slappe lach krijgt tijdens een nummer. Het publiek kan er alleen maar om lachen en vergeeft het haar met gemak. Dat deze band weet wat performen is is ook duidelijk. Kleine gebaren hoeven maar gemaakt te worden en het publiek gaat uit zijn dak. Wat een feestje waar Xandria duidelijk van geniet!

Na een vrij lange ombouw onderbreking is het tijd voor Epica. Pyrotechnics worden hier en daar op het podium gezet en dat belooft wat. Van Epica zijn we op gebied van vuurwerk en speciale effecten wel wat gewend. Hun show start met een erg lange intro. Het is een langzaam opbouwende drum partij met hier en daar een slag. Al snel wordt er tijdens de intro geschreeuwd om Epica. Duidelijk wordt de intro wel. Hij loop feilloos over in de intro, Karma, van hun nieuwste album “Requiem For The Indifferent”. Na “Karma” dreunt “Monopoly On Truth” door de inmiddels goed gevulde Oktoberhallen. De toon van deze show is gezet. Gas erop en no nonsens!  Simone is goed bij stem en ik kan haar dan ook niet op een foutje betrappen tijdens de hele show die maar liefst anderhalf uur duurd. Epica geniet van hun feestje die zij creëren. Zij waren bij de eerste bands die hebben opgetreden tijdens de aller eerste Metal Female Voices Fest. Als we Simone mogen geloven [singlepic id=19606 w=320 h=240 float=right]zijn zij van de tien keer dat MFVF heeft plaats gevonden acht keer te gast geweest. Zij horen inmiddels dus bij het meubilair. Dat er heel wat mensen afgereisd zijn naar Wieze om Epica te zien is ook duidelijk. De temperatuur in de Oktoberhallen kan inmiddels tropisch genoemd worden. Het publiek gaat uit zijn dak en zorgen ervoor dat dit een feestje wordt van de bovenste plank. Wanneer de band “The Phantom Agony” in party uitvoering uitvoert is het hek helemaal van de dam. Het refrein wordt in een disco achtig sausje gegoten en de band staat te springen op het podium met allerlei maffe disco achtige danspasjes tussendoor. Aanstekelijk werkt het wel, het publiek gaat helemaal los en smult van deze versie! Ook de pyromatics worden in de show gebruikt en zorgen ervoor dat deze show nooit meer vergeten mag worden.
Moe maar voldaan verlaat ik de Oktoberhallen en zal ik hier nog lange tijd met fijne herinneringen aan terug denken. Metal Female Voices Fest, tot volgend jaar!

[nggallery id=1645]

[nggallery id=1646]

[nggallery id=1647]

[nggallery id=1648]

[nggallery id=1649]

[nggallery id=1650]

[nggallery id=1651]

[nggallery id=1652]

[nggallery id=1653]

[nggallery id=1654]

[nggallery id=1655]

[nggallery id=1656]

[nggallery id=1657]

[nggallery id=1658]

[nggallery id=1659]

[nggallery id=1661]

[nggallery id=1662]

[nggallery id=1660]