Vaak zijn de onverwachte dingen het leukst. Dat geldt zeker voor een avondje Mike Tramp en zijn Rock ‘n’ Roll Circuz in de altijd gezellige Rock Temple. Je hebt als bezoeker van een concert een bepaald verwachtingspatroon maar wat Tramp en consorten ons deze avond zullen voorschotelen overtreft alle verwachtingen!

In de jaren 80 en 90 was Tramp de zanger van respectievelijk White Lion en Freak of Nature. Vooral met White Lion werden er behoorlijke successen geboekt, met name in Amerika. Die tijden liggen inmiddels ver achter ons en Tramp mag zijn wilde haren weliswaar kwijt zijn, de stem en uitstraling van een ster heeft hij nog steeds. Op het podium staat iemand met een brok ervaring en een stem om door een ringetje te halen. Het is opmerkelijk dat zijn karakterestieke en breekbare stem na al die jaren nog niets aan zeggingskracht heeft verloren.

Gesteund door een perfect geluid en enthousiast publiek (het is gezellig druk in The Rock Temple) krijgen we een zeer geïnspireerd optreden te zien van Tramp die niets meer hoeft te bewijzen maar zoals hij zelf zegt “muzikaal gezien nog nooit zo gelukkig geweest is”. Dat komt waarschijnlijk mede door The Rock ‘n’ Roll Circuz, een uitstekende band waarin vooral gitarist Soren Andersen (o.a. Glenn Hughes) opvalt. Andersen is een prima gitarist die volledig in dienst van de nummers speelt maar met smaakvol spel veel indruk maakt. Het enige minpuntje is dat hij een beetje teveel zijn best doet om “cool” te zijn en het juist daarom net niet is. In tegenstelling tot Tramp die er helemaal niks voor hoeft te doen en door zijn ervaring alleen al een enorme uitstraling heeft.

Uiteraard ligt de nadruk van de setlist op het eerder dit jaar verschenen album Stand your ground. Een prima plaat waarvan de nummers op het podium nog beter tot hun recht komen. Zo is het genieten geblazen van o.a. Gotta get away, Don’t let them put it on you, Alright by me, Wish you well en The world is changing. Het hoogtepunt van het album The soldier never started a war is ook een van de hoogtepunten van het concert waarbij de hartstochtelijke stem van Tramp door merg en been gaat.

Tot vreugde van iedereen komt ook de White Lion periode aan bod. Uitstekende uitvoeringen van When the children cry, Broken heart en Little fighter gaan erin als koek. Vooral tijdens Broken heart gaat het dak eraf. Dat is ook het geval tijdens Rescue me, een nummer van het eerste Freak of Nature album. Alleen dat nummer was de reis naar Kerkrade al waard. Een ander hoogtepunt is Hymn for Ronnie, een emotionele ode aan Ronnie James Dio. Tramp’s grootste held Phil Lynott komt ook aan bod via een eigen arrangement van The boys are back in town.

Het is niet alleen muzikaal genieten. De heren hebben het prima naar hun zin op het podium en ook Tramp’s praatjes tussendoor zijn amusant. Vooral de hilarische anekdote over de band Stryper is fantastisch. De hele zaal ligt blauw van het lachen. Nu maar hopen dat iemand dit heeft gefilmd en op Youtube zal zetten. Topavond!!