Mimile-its-going-up-not-comin-doonHet eerste solo album van the Scene bassiste is een feit. Emilie Blom van Assendelft vond eindelijk de tijd en de rust voor schrijven en opnemen na het noodgedwongen stoppen van de band the Scene. Frontman Thé Lau bleek ongeneeslijk ziek te zijn en na 2014 hield the Scene op te bestaan. Lau verleende nog wel zijn medewerking bij het produceren van deze cd, stimuleerde en adviseerde en dat maakt dit album tot zijn laatst geproduceerde werk.

De rock-achtergrond van Blom van Assendelft maakt dat ik meer een rock-cd verwachtte. Dat is dit album niet. Het is een contemplatief getinte plaat met rustige liedjes, vaak met een herhalende cadans. De inventieve baslijnen verraden de achtergrond van de Nederlands-Schotse componiste. Generaliserend gesteld is een bassist(e) meestal niet het meest extraverte lid van een band, dat zijn meestal de zanger en gitarist, de laatste die voor zijn solo de versterker net nog een tandje harder zet. Het introverte karakter van een ondersteunend bassist laat zich hier terughoren. Daarbij is de cd thuis opgenomen, in een periode die niet de leukste was, aangezien de zanger waarmee Blom van Assendelft 30 jaar mee in de band zat aan zijn laatste maanden bezig was. Vandaar ook de titel ‘It’s Going Up Not Going Doon’, echt slechter kon het niet meer worden, alleen maar beter.

Een paar liedjes springen er wel uit, het beste vind ik You Win Some, You Lose Some. De componiste zegt hier zelf over: “Het liedje dat ik het als laatste geschreven heb. Het gaat over mijn vader, die het laatste jaar bijna permanent in het ziekenhuis heeft gelegen. Zoveel mensen om mij heen zijn ernstig ziek en ik vraag me regelmatig af, halen ze het wel of halen ze het niet? Ik voelde me nogal wanhopig toen de term ‘you win some, you lose some, you lose some, you lose some’ in me opkwam.” Hoewel geen vrolijk onderwerp, is het wel herkenbaar en past het goed bij de rustige contemplatieve stemming van het lied.

Elephant In The Room gaat over een uitdrukking: “there is a giant elephant in the room.” Er is overduidelijk iets aan de hand, maar niemand praat er over. De pompende baslijn maakt dit tot een originele song met een grappige tekst. De cover Lille (origineel geschreven door Lisa Hannigan) is echt een prachtig liedje waarvoor de hoge heldere stem van Blom van Assendelft wel gemaakt lijkt. Mooi en sfeervol.

De huidige single Red Shoes beschrijft de laatste concertavond van the Scene, in juni 2014 toen de band afscheid nam van het publiek in Amsterdam en Brussel. Het vertelt over hoe de band daar stond en hoe de bassiste zich voelde. Hier mis ik toch wel iets van dynamiek en spanning van het moment. Het is me te vrijblijvend. Hoe moet het zijn als je weet dat het de aller- allerlaatste keer is dat je speelt met de band die je het liefste is? Het lijkt mij echt verschrikkelijk, maar de urgentie van het moment komt voor mij niet echt tot uiting in de tekst. Je kan er wel voor kiezen om het moment niet te benoemen, en er als het ware ‘omheen’ te zingen, maar daarvoor is de muziek weer te veel up tempo. Het nummer hinkt te veel op twee gedachten. Dat gezegd hebbende hoop ik van harte dat Blom van Assendelft blijft schrijven over haar (muzikale) geschiedenis en haar leven want als totaal is het debuutalbum zeer de moeite waard. De muzikanten die aan het album hebben meegewerkt zijn ook niet de minsten, o.a. gitaristen Theo Sieben en Alan McLachlan en toetsenist Jan-Peter Bast.

Live bestaat de band uit Stephan van der Meijden, drums; Emilie Blom van Assendelft, zang en basgitaar; Marcel de Groot, gitaar en zang en Jan-Peter Bast, toetsen.

http://www.mimile.nl

http://facebook.com/mimilemusic