[singlepic id=9269 w=320 h=240 float=left]Het uit Eindhoven afkomstige FOAM mag de avond openen. Zoals eigenlijk altijd wat later dan officieel aangekondigd (om de zaal toch nog even wat voller te laten lopen?) kijken Iskaa & co. toch tegen een lekker volle concertzaal van PopEi aan. Met de eerste klanken komen ook de laatste achtergeblevenen canuit het café / restaurant een kijkje nemen.

Ik zal er niet omheen draaien: ik heb FOAM al enkele keren eerder gezien, en ik vind het een beetje ‘moeilijke’ muziek. Dit is echter allesbehalve negatief bedoel, wat ik er mee wil zeggen is dat ik de mix van pop, indie & alternative dusdanig van aard vindt, dat het niet meteen erg ‘catchy’ overkomt, maar dat de muziek groeit naarmate je ‘m vaker hoort. Zo ook vanavond: na enkele optredens ben ik aan de sound van de band gewend, en begin ik de muziek steeds meer te waarderen. Gehuld in een lekkere sfeervolle lichtshow mag de zangeres eigenlijk het merendeel van alle aandacht opeisen: zij staat in de spotlight terwijl de overige bandleden zich qua ‘show-element’ duidelijk op de achtergrond houden: het is de muziek waar het om draait. En daar is niks mis mee, blijkt als het optreden vordert. Het is niet echt gemakkelijk om te omschrijven hoe deze band klinkt, maar desalniettemin een aanrader voor mensen die niet in hokjes en mainstream muziek denken.

Mindpark maakt muziek die varieert van pop naar jazz naar (post)punk. Reeds snel blijkt door welke bands de leden beinvloed zijn: dEUS en vooral Radiohead zijn de namen van de bands die in m’n achterhoofd blijven spoken als het optreden vordert.

[singlepic id=9280 w=320 h=240 float=right]Het is niet helemaal fair om een rechstreeks vergelijk met Radiohead te maken, want deze band staat borg voor nummers welke werkelijk muzikale pareltjes van eenzame hoogte zijn, maar de heren doen enorm hun best om soortgelijke langerekte nummers met flinke tempo- en dynamiekwisselingen aan het publiek te presenteren. Na het positieve verassingseffect van de band na de eerste paar nummers komt er echter toch een beetje in me op dat de band veel potentie heeft, maar af en toe een beetje blijft hangen in de uitvoering ervan: hoewel er veel dynamiek in de nummers zit, komt dit er live niet echt uit. Of dit dipje terug te leiden is naar een (voor mij) ongelukkige combinatie van een paar nummers achter elkaar weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat richting einde de band pas echt goed los komt, en dat ze het beste voor het laatste bewaard hebben: ondanks wat technische tegenslag in de vorm van een niet functionerende gitaar weten ze met hun langetrokken afsluiter een nummer neer te zetten waarin alle registers open getrokken worden, en de afstand naar Radiohead een stuk verkleind wordt. Ondanks het feit dat de band duidelijk groeide naarmate het optreden vorderde, heeft de band toch zeker indruk achter gelaten.

[nggallery id=752]

[nggallery id=753]