[singlepic id=17581 w=320 h=240 float=left]De vakantie beginnen met een band die eigenlijk niet meer bestond. Het kan vreemd lopen. Ministry staat weer op de planken en heeft met “Relapse“ een nieuwe CD. Het afscheid van de band werd zo uitbundig ‘gevierd’ met remix en ander CD materiaal dat het niet voelde dat Ministry überhaupt is weg geweest, maar OK dat zal er wel bij horen. Het levert wel een dubbel gevoel op, want de man (Al Jourgensen) die toch anti alles is wat commercieel is liet zich de afgelopen jaren toch wel erg commercieel kennen. Kerstliedjes, remix album op remix album, het écht definitieve afscheid wat geen definitief afscheid bleek. Tja…

Bij binnenkomst staat het uit Noorwegen afkomstige voorprogramma Djerv al op de planken. Slechts een paar nummers van de harde metal met zangeres, met ballen, krijg ik daarom mee. Niet slecht, maar ook niet overdreven opvallend. Aan strakke ritmes ontbreekt het niet, maar door de hardheid van het spel moet de zangeres er nogal eens overheen krijsen. En krijsen is nooit goed, zeker wanneer bij de spaarzame momenten dat het geluid wel in balans komt het blijkt dat er voldoende variatie in de stem van de zangeres zit. Dat komt er nu niet helemaal lekker uit. Wel heeft Djerv meer dan voldoende kracht, pit en energie om prima te passen als voorprogramma.

[singlepic id=17591 w=320 h=240 float=right]We hoeven niet lang te wachten voordat de heren van Ministry het podium overnemen (hulde voor de snelle ombouw). Een muur van geluid, piepende oren en de onmiskenbare rauwe stem van Al Jourgensen. Het is er allemaal. In die zin is het optreden geslaagd. Opvallend is dat men begint met ‘Ghouldiggers’, een aanklacht tegen de muziekindustrie (managers en het uitbrengen van Ministry remix albums in het bijzonder). Al wil schijnbaar een statement maken dat hij niks van doen heeft met al dat remix spul na het officiële afscheid van Ministry. Gelooft u het? Ik niet echt. Wel blijft staan dat we vanavond een Ministry zien die – nog steeds – overal tegenaan trapt. Met in het bijzonder George W. Bush in de hoofdrol, hoewel ook de bankmanagers er van langs krijgen. Wat we al langer weten en wat vanavond ook bewaarheid wordt is dat het synth/ sample gedeelte veel verder naar achter is geschoven. Het resultaat is keiharde, brute metal met een ietwat stram bewegende Al, die schijnbaar over een band staat mee te zingen (want hij mist wel eens wat, terwijl er toch echt wordt gezongen). Hoewel (deels nieuwe) nummers als ’No W’, ‘99 Percenters’, ’The Last Sucker’ en ‘Relapse’ met enthousiasme worden ontvangen, blijken oudere nummers als ’LiesLiesLies’, ’Thieves’, ’N.W.O.’, ’Just One Fix’, ‘So What’ en afsluiter van de avond de SoD cover ’United Forces’ veel  meer aan te spreken bij een groter publiek. Het is immers beter meeschreeuwen met het refrein van die nummers. Bovendien blijken de hoogtijdagen van de band toch in die periode te liggen. Aanstekelijke samples, beats gemengd met brute metal-riffs. Nummers met een groove, iets wat het laatste werk duidelijk veel minder heeft. Dat is meer metal, meer gitaarsolo’s die doen denken aan Kerry King (door ze te spelen in de hogere regionen om over de muur van het geluid uit te komen) en een boodschap die luid en duidelijk is, maar ook wat eenzijdig en wat onbetrouwbaar in haar boodschap is geworden. Ministry overtuigd vanavond, maar laat ook zien al lang niet meer innovatief te zijn en toch ook behoorlijk op leeftijd. Aan de andere kant moet gezegd worden dat de mix van Oosters en Ministry wel erg goed blijkt te werken in ‘Khyber Pass’. Een nummer dat ik niet snel had verwacht in de set van vanavond. Al was het maar door de ongewone sfeer en het eigenzinnige tempo van dat nummer. Kortom, Ministry is terug van nooit echt weggeweest. Het is hard, duidelijk en altijd nog beter dan veel van de volgers. Zeker wanneer men, zoals vanavond, eindigt met de gouwe ouwe nummers. Vergeven we ze ook de foute adelaars…

[nggallery id=1478]

[nggallery id=1479]