Ga vooral niet googelen op Miracle. De kans dat je het hier bedoelde Miracle vindt is uitermate klein, zo niet een wonder. Gelukkig zat er bij de digitale versie van het hier besproken album informatie van wat blijkt een twee-mans project te zijn. We hebben het over de Amerikaan en oprichter annex multi-instrumentalist Steve Moore (ook bekend als de helft van de synthesizer band Zombi) en zijn Britse compaan, zanger/toetsenist Daniel O’Sullivan. De laatste geniet bekendheid vanwege zijn betrokkenheid bij onder andere Ulver, Guapo en Mothlite. Het duo laat zich op dit album bijstaan door Zombi-drummer A.E. Paterra.

The Strife Of Love is de opvolger van Mercury uit 2013. Het is een overwegend donker elektronisch pop-album in de stijl van Kraftwerk, Depeche Mode, Pet Shop Boys, Japan, New Order en Ultravox. Verwacht van de acht nummers niet dat ze makkelijk te verteren zijn. De contrasten op deze cd zijn namelijk groot, zo bewijst opener The Parsifal Gate. Een uptempo en opzwepend nummer wat vanwege het gebruik van een vocoder (stemvervormer), sequencers en ritmiek duidelijk beïnvloed is door Kraftwerk. Op Light Mind maakt men een draai richting beginperiode Depeche Mode overgoten met een Pet Shop Boys-sausje. Luister en bekijk de video onder deze recensie.

Uit een geheel ander vaatje tapt het duo op Night Sides. Hier zakt het tempo en horen we pastoraal-aandoende zang over een dubbele laag synthesizer. Experimenteel is The Seventeen Nineties met klankkleuren en patronen waar je duidelijk aan moet wennen. Het navolgende Dreamours heeft een verslaving opwekkende stroperigheid. Eveneens verslavend is het zwevende en als het ware vertraagd afgespeelde Mind Environment. Heb je dan nog niet genoeg laat je dan bedwelmen door het slotnummer Angelix. Het bijna negen minuten durende nummer bestempel ik vanwege zijn lengte en opbouw als een combinatie van elektronische muziek en postrock. Het moge duidelijk zijn dat Miracle een album heeft afgeleverd waar de liefhebber met gemak weer vijf jaar op kan teren.