De naam Molly Hatchet is al meer dan 30 jaar een begrip in het Southern Rock wereldje al hebben ze wel altijd in de schaduw gestaan van die twee andere legendarische namen, namelijk Lynyrd Skynyrd en the Allman Brothers Band. Neemt niet weg dat de band met Molly Hatchet (1978), Flirtin’ with disaster (1979) en No guts no glory (1983) een aantal legendarische albums heeft gemaakt.

Maar zoals het vaker met Southern rockbands schijnt te gaan ontkomt ook Molly Hatchet niet aan de nodige bezettingswijzigingen en tragedies. Zo zijn originele zanger Danny Joe Brown en gitarist Duane Roland inmiddels niet meer onder ons. Na het uiteenvallen van de band besluit gitarist Bobby Ingram (die halverwege  jaren 80 toetrad tot de band) in 1996 om Molly Hatchet nieuw leven in te blazen met alleen oudgediende John Galvin op keyboards. (Galvin was er voor het eerst bij in 1983) Inmiddels is Ingram al jaren het gezicht van de band ondanks dat originele gitarist Dave Hlubek er sinds enkele jaren ook weer bij is. Met Hlubek in de gelederen heeft de band in ieder geval op papier weer aan geloofwaardigheid gewonnen.

Neemt niet weg dat de band sinds de heroprichting een aantal prima albums heeft gemaakt. Vooral Silent reign of heroes (1998) en Kingdom of VII (2000) zijn zeer de moeite waard. Toch word het niveau van weleer nooit gehaald. Het ontbreekt de band simpelweg aan goede songschrijvers. Een euvel dat op dit nieuwe album nog eens benadrukt wordt. Slecht is het allemaal niet maar Justice is typisch een album dat je een keer draait en daarna in de kast verdwijnt om daar waarschijnlijk nooit meer uitgehaald te worden. Natuurlijk beheersen de heren hun instrumenten. Daar valt weinig op aan te merken maar de songs missen gewoon dat beetje extra.

Alleen het ruim 8 minuten durende titelnummer laat iets van de oude glorie horen en dan vooral vanwege het uitstekende gitaarwerk. Zanger Phil McCormack heeft hetzelfde stemgeluid als zijn voorganger Danny Joe Brown maar mist de echte klasse die Brown wel had. Beste nummers zijn Deep water, het stevig rockende Vengeance en het al genoemde titelnummer. Van alle studioalbums sinds de heroprichting is Justice echter waarschijnlijk de minste.