Monster Magnet is terug! De mannen met de besnorde zanger Dave Wyndorf heeft een lekker stevige plaat uitgebracht en hiermee bewijst Monster Magnet er anno 2010 weer helemaal tegenaan te kunnen. Hun meesterlijke sound is ditmaal uitgespreid over twaalf songs, hun nieuwe album Mastermind (vanaf 29 oktober verkrijgbaar).

Monster Magnet zijn redelijke laatbloeiers. Hoewel de rockscene in de jaren negentig al flink bezig is blijkt hun grote hit “Space Lord” nog even te moeten wachten. In 1998 volgt dan ook hun grote doorbraak door deze hit en vele optredens volgen. De band maakt in de loop der jaren van alles mee en dreigt in 2006 zelfs bijna hun zanger te verliezen aan een overdosis. Gelukkig overleeft zanger Dave Wyndorf en komt de band in 2010 met een nieuw album op de proppen.

Openingstrack “Hallucination Bomb” gaat er meteen snoeihard in. De registers worden opengetrokken, de gitaren scheuren en piepen. Zanger Dave gromt en vult het muzikale geweld prima op. De band trapt hiermee meteen stevig af, maar deze insteek zal op Mastermind niet veel later iets lager gezet worden. Monster Magnet is in staat om naast stevig te rocken ook de luisteraars op een roes te trakteren die al snel doet denken aan de stonerrock, een stijl die niet geheel vreemd is bij deze heren en je terugneemt naar de tijd van bijvoorbeeld een Kyuss. Zo is Mastermind wel gevarieerd, maar toch herken je overal Monster Magnet in. Hun trip bevat gewoon wat extra gitaren en het mag wat steviger. Het nummer “Gods and Punks” haalt je bijvoorbeeld meteen weer uit die roes.

Ook de titeltrack “Mastermind” is er een die je absoluut wakker houdt. Het album blijkt niet voor niets deze titel te hebben meegekregen. Een vette track met volop geweld door alle heren. Misschien is het ook meteen wel opdragen aan het mastermind van Dave Wyndorf. Zijn zo herkenbare stemgeluid schalt heerlijk door de speakers, waarbij het bijna niet anders kans zijn dat deze nieuwe cd het live ook heel goed zal gaan doen. Samen met zijn band is hij er toch weer in geslaagd om een superplaat uit te brengen.

Muzikaal zit het bij Monster Magnet ook heel goed, de drums hebben wat tikken mogen ontvangen ook de basgitaar is duidelijk aanwezig. Zelfs een synthesizer wordt niet geweerd op dit album. Schijnbaar hoort dit tegenwoordig ook bij een rauwe rockband. Ze hebben hun muzikale krachten goed gebundeld, hoewel dit op “The Titan Who Cried Like a Baby” er even niet op lijkt. Dit nummer neemt je mee op een wel heel vreemde trip. Maar ook zo is Monster Magnet!

Mastermind is het achtste studioalbum van de heren en eigenlijk is er geen vuiltje aan de lucht. Hun sound is weinig veranderd, hun trips blijven boeien en ook weten ze stevig te rocken. De plaat is dan ook goed uitgebalanceerd en het nodigt dan ook weer uit om weer live aanschouwd te gaan worden, want wie wil het Mastermind van Monster Magnet nu niet zien?