[singlepic id=15129 w=320 h=240 float=left]Reden dat ik voor de tweede keer deze week op een doordeweekse dag een bezoek breng aan The Rambler is de tip die ik heb gekregen om het optreden van Morblus vooral niet aan me voorbij te laten gaan. En ja, mijn nieuwsgierigheid wint het toch weer, dus ook op deze woensdag na de carnaval slinger ik mijn cameratas maar weer op de rug, pak mijn fiets en ga richting Stationsplein…

Met een optreden op de dag na carnaval zijn de vooruitzichten voor een volle zaal niet echt rooskleurig. Helaas blijkt dit werkelijkheid te worden, en speelt het Italiaanse gezelschap slechts voor een handjevol mensen. Gelukkig wel een handjevol welke bewust gekomen zijn, zodat er onder de aanwezigen toch een gezellig sfeertje heerst.

Morblus staat omschreven als een van de meest explosieve funky blues bands van Europa, welke een buitengewone sound heeft van funk, blues, rhythm ’n blues en soul. In de praktijk blijkt de blues toch wel een boventoon te voeren in de nummers, maar gelukkig niet van die meeslepende blues waarin alle ellende van het leven omschreven wordt, maar meer een lekker uptempo stukje blues. Heerlijke aanvulling op het repertoire is het Hammond orgel, waarvan de heerlijke en herkenbare klank als een rode draad door het hele optreden loopt, en waardoor een eigen sound gecreëerd wordt. Daarnaast is het de vanzelfsprekendheid waarmee het optreden neergezet wordt: de band is op geen enkel foutje te betrappen en zet een muzikaliteit en eenheid neer waar je U tegen zegt.

Om de impact van deze band op mij samen te vatten: mijn intentie was om een half uurtje te blijven, maar uiteindelijk ben ik de volle 2 (!) uur gebleven dat de band gespeeld heeft. Iedere keer dacht ik: nog 1 nummertje, en dat is dan echt het laatste, maar het lukte me gewoon niet om me er toe te bewegen om voor het einde van het optreden naar huis te gaan…

[nggallery id=1263]