Het is rond het middaguur als ik op deze zondagmiddag in Den Bosch aankom: met de kerst voor de deur volgen de koopzondagen elkaar in rap tempo op. Dankbaar maak ik van deze gelegenheid gebruik om op mijn gemak nog een bakkie koffie te nemen alvorens ik mij naar de W2 begeef: om half 4 zal de Britse band Mostly Autumn op de planken staan voor haar jaarlijks optreden vlak voor de kerst. Dit wordt het laatste optreden van de tour in Nederland welke begonnen is met een akoestisch optreden in Apeldoorn, en vervolgens optredens met de voltallige band in Heerlen, Zwolle en vanmiddag in Den Bosch. Naast het feit dat ik de band al meerdere malen live gezien heb, hebben ze in 2012 ook hun laatste album The Ghost Moon Orchestra uitgebracht. Vooruitzichten: vertrouwde nummers zullen afgewisseld worden met nieuwe, ik ben benieuwd!

[singlepic id=20803 w=320 h=240 float=left]Mostly Autumn staat er om bekend dat ze vrij lange shows geven, een voorprogramma is er vanmiddag niet. Wie de show van begin tot einde wil zien, zal dus op tijd aanwezig moeten zijn. Dat de meesten inderdaad niks van het optreden willen missen, blijkt uit een al flink volgelopen zaal als ik arriveer als de deuren pas een minuut of tien open zijn. Er is geen ‘uitverkocht’ te zien bij de W2 op de website, maar ik reken de vullingsgraad van de zaal tot ‘gezellig’: het is lekker druk met genoeg bewegingsvrijheid om op je gemak een drankje aan de bar te kunnen halen tussendoor en de voorste rij van het publiek heeft zich lekker tegen het podium aan genesteld.

Wanneer de lichten in de zaal uitgaan is Distant train als opener te herkennen. Een nummer waar de band vaker mee begint, maar wat zich hier dan ook uitstekend voor leent. Beetje traag en lekker bombastisch weet je meteen waar je de rest van de avond aan toe bent. Als na een tijdje Olivia het podium opkomt wordt ze met veel gejuich ontvangen. Zelfverzekerd neemt ze haar plek voor op het podium in en laat ze het fluitconcert op zich inwerken alvorens Unquiet tears gespeeld wordt: het eerste nummer van het laatste album.

Als het concert vordert, kom ik voor geen enkele verassing te staan: badend in een rustige lichtshow zet de band een solide performance neer waarbij liefhebbers van actie op het podium wel een teleurgesteld van zouden kunnen raken: de meest wilde momenten zijn als Olivia zo nu en dan met haar lange blonde haren staat te wapperen. De band doet echter wat de fans willen: een perfecte show neerzetten waarbij de rust en de vanzelfsprekendheid van de nummers als gevolg van een 100% op elkaar ingespeelde band gewoon respect afdwingen. Of het nou een ingetogen ballad of een climax in een nummer is: alles klopt gewoon. Uiteraard is een complimentje aan de persoon achter de mengtafel ook op z’n plek, hij is ook voor een groot deel verantwoordelijk hiervoor. Tevens staat het geluid eens op ‘normaal’ volume. Wat verder opvalt: respectloos gepraat gedurende het hele optreden is opvallend afwezig: alle ogen zijn op het podium gericht om maar niks te missen, en de nummers worden zachtjes meegezongen.

[singlepic id=20814 w=320 h=240 float=right]We worden getrakteerd op niet minder dan 20 nummers. Dat klinkt als een redelijk lange setlist, maar rekening houdend met de gemiddelde lengte van de nummers van Mostly Autumn resulteert dit in een optreden van bijna 3 (!) uur. Van het nieuwe album zijn naast het al eerder aangehaalde Unquiet tears ook Drops of the sun, Wild eyed skies en Top of the world vertegenwoordigd. Uiteraard ontbreken bij de ‘verplichte’ nummers Evergreen en Passengers niet, we krijgen een heel mooi stukje repertoire van de band te horen. Opvallend is ook het ontbreken van een aantal nummers als bijv. Answer the question en Mother nature, een teken dat de band niet in vast patroon van nummers blijft hangen maar voor afwisseling gaat. Hoewel de band een redelijk constante sound heeft (Bryan bijv. hanteert niet bij ieder nummer een andere gitaar om een ander geluid te hebben), zit er zoveel afwisseling in de nummers dat dit toch wel behoorlijk lange optreden geen moment gaat vervelen en we volgens het publiek toch te snel onderaan de lijst zijn beland.

Het blijft me verbazen dat deze band bij nog zo veel mensen om mij heen volstrekt onbekend is, ik krijg steeds meer het gevoel dat dit een van de meest ondergewaardeerde bands is die alleen bij een trouwe schare liefhebbers bekend is. Want ook deze keer heeft de band weer diepe indruk op ondergetekende weten te maken! Tot volgend jaar…

setlist: distant train – unquiet tears – close my eyes – ring of the valley – never the rainbow – evergreen – the last climb – changing fast – questioning eyes – dark before the dawn – drops of the sun – deep in borrow dale – passengers – ice – wild eyed skies – the last bright light – heroes never die – tonight – top of the world – greg lake – fairytale of new york – slade

[nggallery id=1778]