[singlepic id=4694 w=320 h=240 float=left]Na aanschaf van het album “The Human Equation” van Ayreon was ook het moment aangebroken om eens het bijgeleverde schijfje “the making of” te bekijken. Alle artiesten die medewerking aan het album hadden verleend, kwamen aan bod. Een van de zangeressen van het album trok echter om een of andere reden mijn aandacht: Heather Findlay, en een beetje rondneuzen op het www bracht mij vanzelf bij de band waar ze deel van uitmaakte: Mostly Autumn.

Mostly Autumn bestaat sinds midden jaren 90, en hun progressive rock laat sterke invloeden van bands als Pink Floyd en Genesis horen. Bepalend voor het gezicht van de groep zijn Heather Findlay (zang) en Bryan Josh (zang/gitaar). Mijn sterke waardering voor de groep en de muziek uitte zich in de aanschaf van enkele van hun (eerdere) albums. Na een tijdje raakten ze echter om de een of andere reden een beetje op de achtergrond.

De aankondiging van het optreden van Mostly Autumn op 18 april in de W2 in Den Bosch werd echter gretig door mij geconsumeerd, en de datum in mijn agenda gereserveerd: het moment zou binnenkort aanbreken dat ik ze live zou mogen aanschouwen! Voordat het echter zo ver zou zijn, zou me nog een verassing te wachten staan: 2 april zou het laatste optreden zijn dat Heather achter de microfoon zou staan… Vooral haar herkenbare en bij de muziek passende stem was voor mij een van de dingen waarom de band mij zo aansprak, en ik was erg nieuwsgierig hoe haar opvolgster het er vanaf zou brengen…

[singlepic id=4687 w=320 h=240 float=right]Mostly Autumn zou om 20:30 uur het podium betreden, en een kwartiertje van te voren kwam ik bij de W2 aan. Geen rij aan de deur, en een blik op de garderobe liet slechts een beperkt aantal jassen zien. Geen drukke avond? Doorlopen naar de zaal bevestigde mijn vermoeden: ik schat een ongeveer half gevulde W2. Zou ’t aan de bezettingswissel liggen dat een groep fans ’t af laat weten?

Zoals gewoonlijk bij de W2: punctueel op tijd begint het optreden, en Olivia Sparnenn stapt resoluut op de microfoon af: van achtergrondzangeres is ze nu boegbeeld van de band geworden. Ondanks een ander stemgeluid, is al heel snel duidelijk dat ze absoluut geen moeite heeft om de kwaliteit van Heather te evenaren: zuiver en nooit opdringerig, en aangevuld met de rustige, warme stem van Josh komen de nummers krachtig op het publiek over. Het is duidelijk dat ze geen showband zijn: iedereen doet z’n bijdrage aan ’t geheel, niemand steelt de show, maar de nummers klinken live zo veel beter dan op hun studio albums! De muziek staat op een stevig volume, maar niet te hard, en het is duidelijk dat de geluidsman z’n job goed onder de knie heeft. Aangevuld met een rustige, sfeervolle lichtshow vliegt de tijd voorbij, en na anderhalf uur spelen zonder veel gepraat ben ik verbaasd dat de band een korte pauze aankondigt. Pauze? Jazeker, als (achteraf) blijkt dat je van 20:30 tot 23:30 (!) op ’t podium staat, dan mag je als band ook zeker even pauze nemen…

Voor aanvang van ’t laatste nummer (uiteraard de extra toegift) wordt nog kort melding gemaakt van het vertrek van Heather, en het feit dat de afsplitsing geen gevolg is van onenigheid. Bryan vraagt dan ook aan de aanwezigen om haar vooral niet te vergeten, en zeker ook haar carriere te blijven volgen. Na deze respectvolle woorden volgt het imponerende “Mother Nature”, waarna het toch echt afgelopen is…

[nggallery id=353]