Baby Love van Mothers Finest, hun grote doorbraak in 1977 en hun bekendste nummer, wie kent het niet? Toen deze band in het programma van de W2 opgenomen werd, hoefde ik dan ook niet lang te twijfelen om te besluiten dat deze band aan mijn lijstje met “live meegemaakte artiesten” toegevoegd diende te worden. Wellicht een beetje laat, want de band timmert al meer dan 35 jaar aan de weg, aan de andere kant: beter laat dan nooit!

Ik was een klein half uurtje van te voren in de W2 in Den Bosch aanwezig. Het liep al lekker vol, en navraag leerde dat er in de voorverkoop 300 kaarten verkocht werden. De W2 heeft een capaciteit voor 450 bezoekers, dus als er nog wat kaarten aan de deur verkocht zouden worden, zou het gezellig druk kunnen gaan worden.

[singlepic id=5014 w=320 h=240 float=left]Volgens de agenda zou de avond om 21:00 beginnen, en zoals gewend gingen klokslag op de aangekondigde tijd de gordijnen voor het podium opzij voor The New Shining. Deze driemansformatie, bestaande uit Xander (zang & gitaar), Arjen (bas) & Vincent (drums) omschrijft zichzelf als heavy pop rock band, welke zegt hun nummers ‘live’ te schrijven. Nou was dit de eerste keer dat ik de heren live meemaakte, en een vergelijk met hun studiowerk kon ik niet maken, simpelweg omdat ik nog nooit iets van de heren gehoord had, en dus volledig onbevooroordeeld naar hun optreden kon luisteren. Wat ik wel kan concluderen is dat de heren, ondanks een minimale bezetting, een energieke show op ’t podium neerzetten. Afgezien van wat ‘stoere houdingen’ met de (bas)gitaar draaide alles om te muziek. Hun set klonk dynamisch en strak, en dat ze niet onbekend zijn bewees een grote schare fans welke duidelijk liet merken de nummers volledig mee te kunnen zingen. Wat me overigens wel een beetje verbaasde was het genre: waarbij de headliner duidelijk op de soul & funk leunt, werd dit ingeleid door een vrij heftige rock supportact. Anyway, waarom altijd gebaande wegen gaan, mijn avond was goed begonnen!

[singlepic id=5026 w=320 h=240 float=right]Toen de gordijnen voor de tweede keer die avond opzij gingen, werden de heren van Mother’s Finest met veel geschreeuw en gefluit ontvangen. Oorverdovend werd dit onthaal toen Joyce ‘Baby Jean” Kennedy het podium betrad en inzette met het nummer “I’m Ready”. Een beetje teleurstelling: was dit nou het geluid van de band live? Het klonk ongebalanceerd, de stem van Joyce had allesbehalve de kracht waar ik me zo op verheugd had. Tussendoor wat heftige gebaren naar de geluidsman van de monitorinstallatie, en naarmate het nummer vorderde, kwam de band goed op dreef. Toen het tweede nummer (Truth) aan de beurt was, was de band op volle sterkte en kwam hun mix van groove, soul, funk & rock met orkaankracht in de zaal aan: stil blijven staan was onmogelijk!

Oude en nieuwe nummers kwamen aan bod, en toen “Monkey” aan de beurt was, was het “audience participation time”: meezingen verplicht. Het nummer werd tot een enorme lengte opgerekt, en na afloop bracht “Moses Mo” met z’n gitaarsolo het publiek helemaal aan de kook. Om vervolgens in te zetten met “Baby Love”, wat voor mij het hoogtepunt van de avond was. Klinkt misschien een beetje cliché om bij dit nummer te blijven hangen, maar het is nou eenmaal een geniaal nummer, wat na 33 jaar voor mij nog steeds niks aan kracht verloren heeft!

[nggallery id=383]

[nggallery id=385]