Stonerrock is ook in Nederland erg populair. Bands zoals Queens of the Stone Age, Monster Magnet en Kyuss trekken volle zalen en ook het festival Roadburn is een vast begrip in Nederland. Naast de grote namen zijn er ook kleinere nationale en internationale acts die flink aan de weg timmeren. Op een herfstachtige dinsdagavond staan dan ook de deuren van de W2 open voor deze muziek en deze nieuwe talenten.

Echter blijft het publiek wat achterwege. De dinsdagavond blijkt geen goede concertavond te zijn in Den Bosch. De rockers zijn het weekend nog aan het verwerken, verkiezen een luie bank of lijken hun energie weer op te moeten laden voor het komende weekend. Helaas geen grote opkomst en daardoor zal het geluid wat van het podium komt niet net zo hard worden teruggekaatst vanuit de zaal. Druk of niet, rond half negen beklimmen The Sleeper het podium.

Enthousiast gaat de band uit Utrecht van start. The Sleeper bestaat nu een aantal jaar en bracht dit jaar hun EP “Killing Machines” uit. Zoals de titel al zegt gaat het er niet bepaald zacht aan toe. Vanaf de eerste klanken gaat de band explosief te keer en wordt het publiek getrakteerd op een “Wall of Sound”. Het volume van de band staat flink hoog en dit zal het gehele optreden zo blijven. Het begrip Stonerrock is vrij breed en de zanger geeft hier ook een aparte bijdrage aan. Hij zou bijna uit een hardcore-band kunnen komen en springt behoorlijk energiek over het podium om zo de teksten te kunnen brullen. Op de langzame momenten is het allemaal nog wel te verstaan, maar als de versnelling erin knalt, die er met regelmaat is, gaat het gebrul helemaal los. Het is niet alleen de zanger die voluit gaat. Doordat de band nogal wat gitaren bij heeft horen we heel wat harde tonen vanaf het podium blazen. Een mooie manier om iedereen op te warmen voor een avond vol stevige rock. Ja, de band heeft het goed begrepen en de zware groovende gitaarriffs zijn voelbaar. Tussen de nummers door geeft de band aan blij te zijn dat we zijn komen kijken en dat hun EP op hun website te downloaden valt. De setlist van vanavond bestaat dan ook uit deze nummers en titels zoals “Killing Machines”en “Fall On Deaf Ears” blijken niet zomaar zo te heten, het mag echt lekker hard zijn vanavond. Als dan ook hun energieke harde show erop zit mag het publiek even bijkomen en zich weer opladen voor de hoofdact, opladen voor Muffalo.

Het gordijn van het podium van de W2 gaat dan ook niet veel later opnieuw open en meteen gaat Muffalo van start. De band uit de Verenigde Staten sluit hun Europese tour af in Den Bosch. Bandleden van Muffalo hebben in het verleden deel uit gemaakt van de grote bekende namen zoals Queens of The Stone Age, Eagles of Death Metal en Jack-o-Fire, dus qua talent zou het wel goed moeten zitten. We worden dan ook getrakteerd op een stevige rockende band. Het idee van de band heeft een tijd mogen rijpen en het resultaat is dat band in 2011 hun debuutalbum uitbracht.

Net zoals The Sleeper speelt de band sieren de nummers van het debuut op de setlist. Hoewel dit debuut “Love Songs & Battle Hymns” heet klinkt het allemaal niet zo liefdevol. De band prefereert de stevige gitaren, dus liefdesliedjes kun je op je buik schrijven en strijdliederen komen des te meer naar voren. Het stevige “Stitches” doet het bijvoorbeeld live erg goed en zo zijn er meer dan soort heerlijke klanken. Veel Stonerrockers houden vast aan een bepaald ritme, maar Muffalo wil hierin nog wat variëren, waardoor men soms ook wat van het genre afwijkend. Zo neigt het soms wat naar Garagerock en Rock ’n Roll, wat natuurlijk geen verkeerde uitvalhoeken zijn. Het is soms moeilijk om het publiek mee te krijgen als onbekende debuterende band, maar het lukt Muffalo vrij aardig en het publiek knikt mee met de muziek en sommige bezoekers raken aan het dansen. Niet gek, want de band uit de Verenigde Staten doet flink zijn best. Ze spelen wat minder hard dan het voorprogramma, maar ook zij produceren een sterke groovende rockende sound. Zanger Derek Myers is een duidelijke leider en bepaalt wat er allemaal op het Bossche podium gebeurd. De zanger voelt de band prima aan en samen maken ze er een prima show van.

Helaas kan er door het lage bezoekersaantal geen chemie ontstaan tussen het publiek en de band, waardoor het vanavond voornamelijk van hen afhangt. Aan de kwaliteiten van Muffalo kan het dan ook niet liggen. De drummer ramt er flink op los en de gitaren completeren de boel. Een ruiger stemgeluid zou de band dan ook niet misstaan, maar wie weet komt er dat in de toekomst nog wel eens van. Als dan ook na 3 kwartier de show erop zit hebben we mogen concluderen dat er nog voldoende nieuwe bands bezig zijn het door Josh Homme in 2002 doodverklaarde Stonerrock absoluut nog leeft!

Foto met dank aan Sandra Leijtens