In eerste instantie lijkt het of er een ruimteschip is geland in het Goffert Park in Nijmegen. Het podium is enorm. Een grote grijze driehoek, doet Esscher-achtig aan, en menig toeschouwer moet goed kijken om de omvang en vorm te begrijpen. Alles wijst erop dat er iets groots staat te gebeuren vanavond. Het grote park loopt langzaam vol met verwachtingsvol publiek en het zonnetje doet zijn best nog wat warme stralen tussen de regenwolken te schijnen. Terwijl de mensen een goed plekje zoeken in afstemming tot het podium, de bar en de wc, wordt het startschot gegeven en opent Ghinzu de avond.

Ghinzu, een rockband van Belgische afkomst, draait al ruim tien jaar mee in de rockscene van Europa en die ervaring hoor je. Een rocksound met scherpe randjes, elektronische bytes maar vooral een melancholieke ondertoon. Om mij heen zie ik goedkeurende blikken richting het podium gaan. Er wordt wat geworsteld met het geluid, door de harde wind waaien flarden van de muziek weg. Helaas, een risico van een concert in de buitenlucht. Na een half uur, wat veel te kort lijkt om deze band echt te leren kennen, is de kop eraf.

In afwachting van de Editors begint het groene veld zich steeds meer te vullen. Zogauw de mannen op het podium verschijnen barst gejuich los. Het vermoeden rijst dat veel mensen hun kaartje ook voor deze band hebben gekocht. De Editors laten een mooie variatie tussen oude en nieuwe nummers horen. Bekende nummers als ‘Papillon’, ‘Smokers outside the hospital doors’ en ‘Munich’ worden enthousiast door het publiek ontvangen. De nieuwe nummers bevatten meer electro-invloeden, maar inmiddels is de reputatie van deze band zo gegroeid dat ook deze nieuwe variatie als warme pap bij de fans naar binnengaat. Het begint steeds meer op een feestje te lijken in het Goffertpark.

Dan is het eindelijk zover. Precies op tijd maakt Muse zijn opkomst. Het veld is inmiddels goed gevuld met ruim 50.000 mensen en vol verwachting heffen alle hoofden zich op naar het podium om zo min mogelijk van dit spektakel te missen. Compleet met vlaggenparade wordt de komst van de mannen aangekondigd. Ze trappen krachtig af met het opzwepende nummer ‘Uprising’ van het nieuwste album. Direct wordt zichtbaar wat het ‘ruimteschip’ nog meer kan want aan de zijkanten verschijnen allerlei grote en kleine schermen met toepasselijke beelden en shots van het podium. Wat volgt is een heftige en inspirerende show waarin alle oude bekenden zoals ‘Newborn’, ‘Plug in Baby’, ‘Bliss’, ‘Knights of Cydonia’ en ‘Supermassive Black Hole’ onder luid gejuich worden ontvangen door het inmiddels overenthousiaste publiek. Bij elke opvolging van herkenning wordt het publiek meer opgezweept en er wordt meegezongen, gesprongen, gedanst en genoten. Ook de nieuwe nummers zoals ‘Undisclosed Desires’ en ‘Resistance’ vinden gehoor. De nieuwe nummers hebben een breder publiek aangetrokken, wat maakt dat jong en oud zich vandaag heeft verzameld. Als een tentakel uit het ruimteschip stijgt de band op een plateau de lucht in en met slechts drie man, spelen ze de sterren van de hemel boven hun publiek. Wat een machtig gevoel moet dat zijn voor deze band die ook ooit ergens in een garage begon.

Nog tweemaal komt de band terug om nog meer te spelen voor het publiek dat er geen genoeg van kan krijgen.  Frontman Matthew verschijnt in een donker pak met rode lichtjes die oplichten op de maat van de muziek. Aan het einde van de ruim twee uur durende show begint het eindelijk donker te worden en komt de lichtshow beter uit dan tevoren. Het daglicht kan dus als enige minpuntje worden aangestipt van dit indrukwekkende concert. Maar dat heeft niemand in de hand. Zelfs de weergoden zijn onder de indruk, wat op enkele druppels na, blijft het ondanks de voorspellingen de hele avond droog. Muse bewijst meer dan eens dat ze hun strepen meer dan verdiend hebben. Een indrukwekkend en inspirerend concert. Kippenvel.