De Effenaar is een concertzaal. Daar is niks mis mee, en ik kom er graag! Maar waar ik naartoe wil: als een concert afgelopen is, gaan de lichten aan, begint het opruimen van podium en zaal, en gaan de bezoekers via de garderobe richting de uitgang: lekker met een biertje in de hand nog even blijven hangen is er gewoon niet bij. Maar goed, 200 meter verderop bevindt zich The Rambler, waar ook vanavond weer live muziek op het podium staat. Ik heb vanavond geen flauw idee als ik voor een afzakkertje mij hiernaartoe begeef wie er on-stage staat, maar een lekkere blues komt me tegenmoet als ik naar binnen stap.

[singlepic id=14053 w=320 h=240 float=left]Binnen aangekomen blijkt dat Neal Black & The Healers op het podium staan. Ik heb er nog nooit van gehoord, maar als de bassist meteen nadat ik mijn jas opgehangen heb aan een minutenlange solo begint, valt mijn mond al meteen open van verbazing: verdomd groovy en swingend heb ik al meteen geen spijt dat ik een kijkje ben komen nemen. Als vervolgens deze driekoppige band rondom zanger / gitarist Neil Black verder gaat met de setlist, blijft mijn waardering een stijgende lijn aannemen. Grofweg gezegd is de muziek te categoriseren onder bluesrock, maar dan met duidelijke Texas en country invloeden. Echter, waar bluesrock veelal toch een rauw randje kent, valt vanavond de erg cleane sound op. De stem zelf van Neil klinkt tegen het rauwe en hese aan, is door de geluidsman perfect in balans met de instrumenten, en wat een genot om te zien en te horen is, is het gemak en de zelfverzekerdheid waarmee de band in perfecte harmonie speelt: het ziet er uit alsof ze het tussen neus en lippen door even uit de mouw schudden. Kleine kanttekening: er is publiek, dat publiek is ook enthousiast, maar als de band toch al vrij snel aankondigt een korte pauze in te lassen moeten ze het zelf toch ook wel jammer vinden voor een niet al te volle zaal te spelen…

Gelukkig hebben meer concertgangers van de Effenaar het zelfde idee als ik om voor een afzakkertje naar The Rambler te gaan, en als de band aan de tweede helft van hun setlist begint, is het publiek toch wel verdubbeld. Dit komt de sfeer duidelijk wederzijds ten goede, met als resultaat een band welke de indruk wekt nog een stukje enthousiaster te werk te gaan. Het is ook volkomen terecht dat het publiek op het einde nog niet genoeg gehad heeft, en de band tot twee maal toe voor een toegift terug het podium op laat komen. Ook maakt Neal van de gelegenheid gebruik om een van de medewerkers van The Rambler even in het zonnetje te zetten: bardame Rachel viert vandaag haar verjaardag. Het aanwezige personeel wordt nog genoemd met een welgemeend dankwoord voor de vriendelijke ontvangst en de goede zorgen, en dan is het toch echt afgelopen.

[singlepic id=14052 w=320 h=240 float=right]Als het podium opgeruimd wordt, maak ik tussendoor nog een kort praatje met de bassist. Hij geeft aan met veel plezier op de avond terug te kijken en uit zijn waardering over The Rambler en de  hele gang van zaken rondom het optreden. Een kort maar zeer sympathiek gesprek met iemand die aangeeft een tevreden publiek na afloop van een optreden heel belangrijk te vinden. Sterallures, wat zijn dat…?

Een optreden wat opvalt door onopvallendheid. Drie muzikanten die geen dynamische show met extremen neerzetten, maar een stukje heerlijke bluesrock met een heel eigen sound. Hoewel ik mij hier normaal gesproken niet zo heel sterk tot aangetrokken voel, moet ik bekennen dat Neil & co. mij een optreden voorgeschoteld hebben wat ik zeker niet snel zal vergeten…

[nggallery id=1165]