Nihiling komt uit Hamburg en met Batteri hebben ze twee genres die al veel met elkaar te maken hebben, aan elkaar geprobeerd te koppelen: dreampop en post-rock. Of ze dat lukt leest u hieronder.

Postrock en dreampop zijn toch genres waarbij je als band in de categorie love it or hate it valt. Dreampop moet aangenaam en zacht zijn en postrock vraagt om geduld, wat vandaag de dag een begrip is dat je weinig tegenkomt. Alles moet snel, compact en duidelijk zijn, zodat we snel weer door kunnen gaan met wat we ook aan het doen zijn. Postrock is langzaam, uitgesponnen, abstract en om dat te maken moet je een goed besef hebben wat werkt en wat niet.

Nihiling beseft dat nog niet helemaal. Batteri is een album waarbij je hoort dat er toch wel enige haast in het spel was. De eerste vier liedjes zijn een mix van Yo La Tengo, The XX en postrock. Maar de band heeft net te weinig originaliteit om er echt bovenuit te springen. Rope is duidelijk door The XX geïnspireerd met elektronische beats en andere subtiele elektronische geluidjes, maar waar de The XX de kunst van het weglaten goed begreep (op hun eerste en beste album dan) laat de vierkoppige band er uiteindelijk een heel scala aan elektronica, percussie en samenzang bij komen. Dat valt te begrijpen, maar het werkt niet. Een sfeer opbouwen lukt niet omdat de songs daarvoor te kort zijn en ze er teveel in willen stoppen. Alles klinkt daardoor druk, gehaast: de zangeres heeft een stem die bijna net zo fluwelig en licht rokerig klinkt als Georgia Hubley van Yo La Tengo maar dat heeft geen effect als je een trein moet halen.

De laatste vier nummers zijn instrumentaal en ook hier is het materiaal niet echt pakkend. Zelfs als er een viool aan te pas komt in het nummer Cellardoor klinkt het anders zo mooie instrument emotieloos en erbij geplakt. Idiot begint lekker doomy en is het beste nummer op Batteri. De drums kunnen zo van een Explosions In The Sky album gejat zijn maar beter goed gejat dan slecht verzonnen. Afsluiter Funeral doet het goed tot 2:46 dan horen we elektronische bliepjes die niets toevoegen.

Conclusie: Batteri is het 4e album van Nihiling en ik vind het niet zo interessant. Emotie is op deze plaat afwezig en dat is toch wel de kern van postrock. Daarbij klinkt de band gehaast en lijkt het alsof ze veel nummers af hebben geraffeld. Jammer want het zijn goede muzikanten die blijkbaar net teveel dubbele espresso’s hebben gedronken.

Op een schaal van 1 tot 10:

6