Eindelijk is het dan weer zover. Het kleine plaatsje Lierop maakt zich op vrijdagochtend klaar voor een stroom aan bezoekers, een vol programma en de nodige buien. Ook dit jaar weet Nirwana een verrassend sterk programma neer te zetten met enkele grote namen uit de muziekwereld. Zo speelden eerdere jaren onder andere Danko Jones, Life of Agony en Sepultura op dit, nog altijd intieme, festival in het Brabantse land. De camping loopt al snel vol; oude bekenden schudden elkaar de hand en nieuwe buren krijgen een pilsje toegeworpen. Tussen de uitgestreken verse vlaaien worden de vele tentjes opgezet en niet veel later kan Nirwana Tuinfeest 2011 beginnen.  

Hoewel de camping is uitgebreid met een bescheiden campingwinkel en voldoende sanitair, is het terrein nog altijd klein opgesteld. Gelukkig, want dit is ook de charme van het festival. Dit jaar is de [singlepic id=11904 w=320 h=240 float=right]Megasol weer terug, de immense paraplu overkoepelt een groot stuk van het kleine terrein, zodat bezoekers zich tijdens de voorspelde buien van een droog plekje kunnen verzekeren. Ook hoef je ook dit jaar niet te verhongeren, er is voor elk wat wils. Broodjes, een vette hap of toch liever een loempia of Doner. Er wordt goed voor de bezoekers gezorgd.

De sfeer zit er al goed in als de eerste band Curly Ice op vrijdagmiddag  het festival opent. Curly Ice is de winnaar van het Eurosjopperfestival in juni van dit jaar en verdient daarmee de eer om in hun eigen hometown het festival te openen. Mondjesmaat lopen de bezoekers het terrein op en vult het terrein zich met tevreden meedeinende hoofden.

[singlepic id=11916 w=320 h=240 float=left]Tijdens het optreden van de mannen van Vanderbuyst wordt er al iets heftiger meegedeind. Terwijl de wilde manen van de mannen meewapperen op een stevig windje, laten ze hun ouderwetse metalsound door het publiek gaan. Er wordt goedkeurend geknikt, de juiste band op de juiste plek; het wordt al steeds gezelliger.
Tijdens Karma to Burn is er wat meer tijd om bij te kletsen met de oude bekenden en nieuwe vrienden op de inmiddels al vertrapte weide. Hoewel Karma to Burn een muzikaal hoogstaand kunstje laat zien, blijft het toch lastig voor deze band om hun publiek geboeid te houden. Onbewust staan velen toch te wachten tot de zanger eindelijk zijn opkomst zal maken. De laatste akkoorden zullen echter klinken zodat deze verwachting waar te kunnen maken. De kracht van Karma to Burn zit hem in het muzikale. Helaas tegelijk een valkuil.

De Belgische band Channel Zero timmert dit jaar hard aan de festivalweg in Nederland. Op verschillende plekken verschijnen zij ter tonele en ook nirwana vereren ze dit jaar met een stevig optreden. Het publiek is verdeeld, nieuwsgierig en verbaasd. De nuchtere Brabander mompelt dat de zanger wel normaal kan doen, ‘met zijn handschoentjes’, terwijl de muziekfanaat geniet. Channel Zero maakt geen moeilijke muziek, daar winnen ze gelukkig toch wat zieltjes mee. Maar of ze Nirwana hebben overtuigd?

[singlepic id=11951 w=320 h=240 float=right]Het echte feest lijkt los te barsten als de, in pak gehulde, mannen van Triggerfinger hun onvervalste rock’n roll door de speakers laten schallen. Scheurende gitaren, opzwepende bas en snelle drum. De mannen weten hoe ze hun publiek moeten boeien en hier aanschouwen we een van de hoogtepunten van het festival. Muzikaal ontzettend sterk en een intimiderende performance. Aan Fishbone de eer om de eerste geslaagde dag af te sluiten. Met een feestje. Dat zeker. Waar Triggerfinger het publiek verlaat, pakt Fishbone de draad met gemak op en knalt hun oude hits door de speakers. Fishbone gaat al vele jaren mee en wordt vaak genoemd als een van de beste live-acts die is zijn. Het publiek geniet van volle teugen; er wordt gedanst, gedronken en genoten. De vrijdagavond had geen betere afsluiter kunnen hebben als de vrolijke en opzwepende ska- en punkgeluiden van Fishbone. We sluiten de vrijdagavond dan ook tevreden af, smachtend naar meer.

[singlepic id=11998 w=320 h=240 float=left]We starten de zaterdag dan ook al vroeg. Vroeg in de middag trappen de drie dames en één heer van The Wembleys de tweede dag van het nu al geslaagde festival af. Ze moeten er even inkomen, dat geven ze zelf ook toe. Het gewende Twentse publiek blijkt toch wat anders te zijn, maar onder het genot van de eerste biertjes spelen ze toch een prima set. Daarna is de beurt aan Woody & Paul. Prima zaterdagmiddag muziek. Rustig bijkomen van de heftige avond, acclimatiseren en daar past de country/blues-achtige muziek van deze mannen uit Eindhoven goed bij. Een verademing; mannen die nog echte muziek maken.

De steeds populairder wordende Dazzled Kid mag daarna zijn kunstje vertonen. Helaas laat ook het weer van zich horen en terwijl de bekende nummers voorbijkomen, stort de hemel leeg boven de festivalweide. Het doet de echte festivalganger weinig, poncho’s en paraplus worden getrokken en Dazzled Kid krijgt toch de aandacht die het verdiend. En precies zo geldt het voor Go Back To The Zoo. Ook deze heren werken zich snel omhoog in de Nederlandse hitlijsten. Bekende hits als ‘Smoking on the Balcony’ en ‘Beam me up’ mogen uiteraard niet ontbreken. Een goede show van getalenteerde muzikanten.

[singlepic id=12038 w=320 h=240 float=right]Het wordt al snel een zooitje als Peter Pan Speedrock op volle kracht vooruit zijn show start. Zoals altijd staat het geluid loeihard en dáár moeten ze het van hebben. Snoeiharde gitaren, een regelmatige verschijning van Dikke Dennis en vooral ‘Gas erop!’. Peter Pan Speedrock kan niet anders dan knallen en zo ook het publiek. Het gaat er wild aan toe vooraan, maar het hoort er allemaal bij. En we knallen rustig door met de Suicidal Tendencies. Een must voor de metalliefhebber. Een zweem van nostalgie gaat door het publiek maar lang de tijd om hierbij stil te staan is er niet. Sterker nog, stilstaan lijkt onmogelijk. Er wordt gepogood en zelfs een verloren crowdsurfer vliegt door het publiek. Suicidal Tendencies zetten, zoals verwacht, een dijk van een optreden neer. Helaas vertoont de technische kant wat gebreken, ergens lijkt een schuifje te weinig open te staan en bovendien laat de microfoon van zanger Mike Muir het afweten. Het mag de pret niet drukken en dat is te zien tijdens de laatste nummers als het steeds drukker wordt op het podium met roadies, familie en wat al niet meer.

[singlepic id=12062 w=320 h=240 float=left]Hoewel het moeilijk lijkt om dit hoogtepunt van vandaag nog te overtreffen, komt The Answer nog een heel eind. Echter, niet helemaal. Het kunstje dat The Answer laat zien brengt niets vernieuwends en het lukt ze niet om de sfeer vast te houden die Suicidal Tendencies en Peter Pan Speedrock hebben neergezet. Jammer, de aandacht van het publiek verslapt wat. Gelukkig weten de elektronische klanken van Baskerville het publiek weer wakker te schudden en wordt de tweede festivaldag met een waardig feestje afgesloten. Vooraan is het feest, maar achteraan ook. Overal nemen bezoekers de ruimte om te dansen. Een prachtig gezicht. Vandaag is voor Nirwana een recordbrekende dag. Meer dan 2000 bezoekers genieten vandaag van dit jaarlijkse festival.

[singlepic id=12097 w=320 h=240 float=right]De laatste dag van Nirwana Tuinfeest 2011 start met een fikse bui. Gelukkig klaart de boel op als in de middag de eerste klanken van From USA klinken. Het publiek is vandaag beduidend anders en meer gevarieerd dan voorgaande dagen. Er is een speeltuin inclusief opblaasbare stormbaan voor de vele kinderen die vandaag rondrennen terwijl ouders tevreden een drankje pakken. Maar ook redelijk wat senioren vinden vandaag de weg naar het festival waarvan de zondag wordt geschouwd als ‘Lieropse Dag’. Vandaag alleen coverbands. En From USA mag de dag dus openen. Als Beatles-coverband kun je uiteraard weinig verkeerd doen. Het zijn klassiekers, meezingers en nu zelfs het zonnetje voorzichtig doorbreekt kan er weinig misgaan. En dat zonnetje past helemaal bij de tweede band van vandaag; Kings of the Bongo.  De zonnige [singlepic id=12110 w=320 h=240 float=left]Spaanse/Franse nummers van Manu Chao komen goed tot hun recht. Hier en daar wel wat vreemde instrumenten op rare momenten. Redelijk gedurft, om als coverband toch je eigen draai eraan te geven. Maar het is ze vergeven. Hoewel het bij het podium rustig blijft, wordt er volop genoten. En zo ook bij Stereophonies blijft het vooralsnog rustig. Liefhebbers van de Stereophonics kunnen echter wel hun hart ophalen, want deze mannen komen een aardig eind in de buurt van het origineel. Prima vermaak op deze zonnige zondagmiddag.

Bij de eerste tonen van Badness barst het feest weer helemaal los. Het is praktisch onmogelijk om stil te staan op de opzwepende skanummers van de alom gewaardeerde Madness. Ook hier gaat er een tevreden nostalgische zucht door het (wat oudere gedeelte) van het publiek. Na Badness is het aan de Black Thunder Ladies om het stokje over te nemen. Hoewel ACDC zijn sporen toch heeft verdiend, komt dat niet tot zijn recht door het optreden van deze dames. De aandacht van het publiek verzwakt. Nieuwe drankjes worden besteld en de eetkramen hebben het druk. Ligt het aan het tijdstip? Aan het muzikaal talent? Of is er gewoon eigenlijk niet te tippen aan het origineel?

Als een na laatste band is het de eer aan de mannen van Coldplace, zij vervangen Muscle Museum, tot teleurstelling van vele bezoekers. Terwijl sommigen zich afvragen wie Sky Radio heeft aangezet, valt niet te ontkennen dat de gelijkenis met de echte Coldplay van kwaliteit is. Alle bekende oude en nieuwe hits van Coldplay passeren de revue en zelfs de recente hit ‘Every teardrop is a waterfall’ ontbreekt niet op de setlist.

[singlepic id=12176 w=320 h=240 float=right]En als dan de kinderen op bed liggen en de locale bezoekers hun vertier hebben gehad, nemen de festivalgangers het weer over, want bij Jilted Generation knalt Nirwana nog een laatste keer. Alles wordt gegeven; een energieke band verdient een nog energieker publiek. Het gaat er hard aan toe vooraan bij het podium, de eerste gewonde moet worden afgevoerd, maar daar blijft het gelukkig bij. De afsluiter van Nirwana Tuinfeest 2011 doet dit in stijl. Zelfs de visuele gelijkenis met The Prodigy valt niet te ontkennen. Alle laatste beetjes energie worden gegeven, de laatste munten opgemaakt en dan wordt voor de laatste keer de parkeerplaats of camping opgezocht.

Nirwana mag ook dit jaar weer trots zijn op het weekend. Mede dankzij de goede line-up en de onvermoeide enthousiaste bezoekers was ook deze 36ste editie een groot succes. Volgend jaar zijn we er weer bij, dan hopelijk met iets betere weersvoorspellingen.

[nggallery id=983]
[nggallery id=984]
[nggallery id=985]
[nggallery id=986]
[nggallery id=987]
[nggallery id=988]
[nggallery id=989]
[nggallery id=990]
[nggallery id=991]
[nggallery id=992]
[nggallery id=993]
[nggallery id=994]
[nggallery id=995]
[nggallery id=996]
[nggallery id=997]
[nggallery id=998]
[nggallery id=999]
[nggallery id=1000]
[nggallery id=1001]
[nggallery id=1002]
[nggallery id=1003]
[nggallery id=1004]
[nggallery id=1005]
[nggallery id=1006]