Nirwana Tuinfeest zaterdag 11 augustus

Na een heerlijke eerste zonnige dag in de bossen van Lierop is het vandaag ook weer fantastisch festivalweer. Vandaag nog meer variatie op het programma. Lekker wegdromen bij de sixties sound van Mooon, hard knallen op de metal van Vuur of Tusky. Rap in 2 verschillende vormen van Typhoon en De Likt. Je laten hypnotiseren door de opzwepende dansbare bluesy geluiden van My Baby. De comeback van Johan met lekkere luistermuziek. Zwijmelen en rocken tegelijk bij de popsongs van Jett Rebel en tot slot Maxi Jazz die als DJ nog wat plaatjes komt draaien.

Mooon uit Aarle-Rixtel opent het festival vandaag op de mainstage. Vaak een ondankbaar taak op een festival zoals al eerder vermeld omdat je als vroege opener vaak voor weinig publiek staat te spelen. Mooon speelt praktisch een thuiswedstrijd en heeft voor een opener al aardig wat publiek op de been weten te brengen. Het publiek wat voor een deel bestaat uit familie en vrienden van de band. Mooon onder leiding van Timo van Lierop brengt sixties muziek in zowel geluid als stijl. En dat doet de band zo goed dat ze al landelijke aandacht hebben opgepikt van DWDD en nationale radio. De ene keer neigt het wat meer naar blues de ander keer hoor je meer het geluid van Neil Young. Het nummer “alchohol” leent zich prima om live te spelen. Het neemt je mee op een muzikale  psychadelische trip van bijna 10 minuten waarbij het gitaarwerk van Timo bezwerende vormen aanneemt. Prima opener die de oren en ogen van bookers als Lowlands en Sziget toch ook moeten openen.

In de tent staan The Godfathers klaar om af te trappen. Deze Engelse band waarvan de kern bestaat uit de 2 broers Peter en Chris Coyne beleefde hun grootste successen vooral in de jaren 80. De band stond toen oa ook op Pinkpop. In America zijn The Godfathers vrij succesvol terwijl ze in eigen land tamelijk onbekend zijn gebleven . De band die is opgericht in 1985 brengt een mengeling van sixties en seventies rock. Dat de successen van het verleden geen garantie bieden voor publiek in de toekomst is te merken. Ondanks vertwijfelende  pogingen om het publiek bij het bij het optreden te betrekken bekruipt me steeds meer het gevoel dat we hier naar vergane glorie staan te kijken en luisteren.

Jelte Tuinstra muzikaal wonderkind met tomeloze energie stuitert op het podium van links naar rechts. Trap op, trap af, zich optrekken aan de stalen frames aan de zijkant van het podium als de band een solo speelt. Je zou zeggen dat de wierook die volop het podium aanwezig rust brengt maar niets is minder waar. Het gebeurt allemaal in de eerste minuten van het optreden. Stil zitten is er voor Jett Rebel zoals zijn artiestennaam luidt niet bij. Zijn funky geluid heeft iets meer plaats gemaakt voor een pop geluid. Jelte staat erom bekend vooral live te willen jammen en dat kan wel eens gaan vervelen bij de neutrale kijker. Muzikaal is het allemaal dik in orde maar de echte connectie met het publiek is er helaas niet vandaag.

Millionaire is in het eigen  Belgie een populaire indie rockgroep onder leiding van Tim van vanhamelen die de band al sinds jaar en dag draagt. Tim heeft een roerige periode achter de rug die hem heeft doen besloten om het wat rustiger aan te doen. De roerige periode waar Josh Homme van Queens of the Stone Age hem onder de vleugels neemt en dat hij deel uitmaakt van Eagles of Death Metal doen hem besluiten om onder te duiken. Tot vorig jaar toen Millionaire weer nieuw leven werd ingeblazen. De altijd druk bewegende Tim maakt een bevlogen indruk of hij het licht weer heeft gezien. Millionaire speelt een goede set die niet door iedereen op waarde wordt geschat.

Na 3 albums , een succesvolle Europese tour en verder een rits aan awards is het vandaag toch echt tijd voor het in 2012 opgerichte My Baby om het Lieropse bos in vuur en vlam te zetten met hun hypnotiserende beats. Het Amsterdamse trio bestaande uit Cato van Dijck, haar broer Joost en de Nieuw-Zeelandse gitarist Daniel Johnston zijn muzikaal niet goed in een hokje te plaatsen. Psychadelische moerasblues dekt de lading misschien nog wel het meest. Vooraf is het altijd afwachten hoe deze muziek valt hier in Lierop. Uitermate goed kunnen we inmiddels concluderen. Zo goed zelfs dat My baby een van de grootste smaakmakers is van dit weekend. Handen gaan van voor tot achter aan het veld de lucht in. Vooraan wordt hartstochtelijk gedanst terwijl Cato als een volleerd muzikale sjamaan de beats tot een hoogtepunt laat komen.

Op diverse podia en festivals heeft John Coffey de afgelopen jaren een spoor van verwoesting achter gelaten met hun moddervette energieke live shows. Helaas kwam eind vorig jaar aan deze orkaan een einde toen de band stopte. Voor sommige was het nog niet gedaan en uit de as van john Coffey ontstond Tusky. Onder leiding van gitarist Alfred Luttikhuizen dit keer ook op zang werd het podium weer beklommen. De vergelijkingen met John Coffey zijn dan onvermijdelijk en zijn ook meteen het gevaar voor Tusky. De energie van John Coffey is bijna niet te overtreffen en Alfred op zang is geen David (voormailig zanger John Coffey) dat is wel duidelijk. Dat het allemaal iets minder is neemt niet weg dat een groot deel van het punkrock publiek de weg naar de tent heeft gevonden voor een onvervalste moshpit. Er valt zelfs een kleine wall of death te bespeuren. Tusky is hard, gemeen en schuurt maar de echte power en dat scherpe randje ontbreken nog. Toch blijft een fijne band om eens lekker op los te gaan.

Afgelopen jaar was echt het jaar van de comeback. Millionair eerder op zaterdag al in de tent stond na jaren weer klaar met een nieuw album en een tour. En ook Johan verbrak de radiostilte na 9 jaar en verraste ons met een prachtig nieuw album en een tour. Die tour brengt Jacob de Greeuw, kernlid en vaste drijvende kracht van het eerste uur achter Johan ook naar Nirwana. Een reunie kan je dit nauwelijks noemen omdat de huidige samenstelling van de band met de overigens fantastische nieuwe gitarist Robin Berlijn niet te vergelijken is met de samenstelling van nu. Die andere samenstelling doet niks af aan de kwaliteit. Die is ronduit klasse te noemen. De nieuwe plaat is heel goed ontvangen maar het optreden op Nirwana wil niet echt loskomen. Een programmering van Johan in de tent met een intiemere sfeer was een betere plek geweest. Johan is ook luistermuziek en daar heeft niet iedereen na wat biertjes nog zin in.

Anneke van Giersbergen is een echte knuffel rockchick die wel de eeuwige jeugd lijkt te hebben. De goedlachse Brabantse heeft met VUUR de creme de la creme van de Nederlandse metal om zich heen verzameld en dat is te horen. De kwaliteit druipt uit de speakers als een van de hardste band van deze editie gas geeft. Dat Anneke haar muzikaal verleden koestert en trots is op haar vroegere werk van oa The Gathering blijkt op het einde van de set. Een volle tent, gebalde vuisten en veel headbangende hoofden dan weet je dat je het als band goed hebt gedaan.

Typhoon komt vandaag naar Nirwana zoals een echte rapper. Namelijk in stijl en te laat. En daar is een rede voor. Een deel van de band heeft eerder op diezelfde dag een optreden gehad met een andere artiest en moest worden ingevlogen met een helikopter.Na 10 minuten vertraging stapt Typhoon dan toch het podium op. Het is het eerste optreden van de band in ongeveer 6 maanden en dat is wel te merken. Waar een aantal jaren geleden de vlam in de pan sloeg blijft het nu een waakvlammetje. De show is goed en degelijk maar komt bij de toegift pas echt los.

Wat Maxi Jazz is komen doen in Lierop is me echt een raadsel. Ik kreeg het idee dat hij via Amsterdam naar Lierop is afgereisd en daar minstens de helft van de coffeshops heeft bezocht. De Britse rapper van de legendarische danceact Faithless is hier voor een DJ set. Zo goed als hij was als frontman van Faithless zo slecht is hij vandaag als DJ. Hij lijkt op een ordinaire plaatjesdraaier op een verjaardagsfeest waar de meeste het na een half uur al voor gezien houden. God is a DJ zong hij ooit zo mooi maar die goddelijke DJ heet dan geen Maxi Jazz. Het draaien van een Faithless hit brengt nog een minimale glans op het optreden maar dit was echt zonder twijfel het dieptepunt van Nirwana 2018.

Dan is het aan De Likt om Nirwana 2018 feestelijk in het slot te gooien. Eigenlijk zou het rappende trio uit Rotterdam vorig jaar al op Nirwana staan maar een gebroken nekwervel van Jordy Dijkshoorn gooide roet in het eten. Van die nekwervel lijkt Jordy geen last meer te hebben. Bij het tweede nummer ligt de kleine Rotterdammer alweer crowdsurfend op het publiek. Rap van tong en met scherpe harde teksten sluit De Likt op een mooie manier het festival af.

 

 

Lierop mag trots zijn op dit festival. De gemoedelijke sfeer, kameraadschap, mooie locatie en de inzet van zoveel vrijwilligers maken dit festival tot een feest. Op naar 2019.