Het is een ongeschreven wet dat het niet cool is om een T-shirt te dragen van de optredende band. Daar trekken de fans van Beartooth zich echter niets van aan. Die populariteit blijkt ook wel uit het feit dat deze show van de Dynamo is verplaastst naar de grotere Effenaar.

Met een dergelijke opkomst is het dan ook boffen voor de voorprogramma’s. Omdat de Beartooth fans een prima plek bij het podium willen hebben staat het bij het eerste optreden al vol voor het podium. Goede zaak, ik ben persoonlijk altijd verrast als mensen bij de voorprogramma’s buiten blijven hangen.

Ocean Grove, all the way from Australia, dragen nu metal duidelijk een warm hart toe. Frontman Luke Holmes rapt de nummers grotendeels, petje op het hoofd, gewatteerd jack. Zijn collega’s lijken te komen uit thrash metal bands of Britpop, een bont gezelschap. Ze hebben zeker ook oog voor de camera’s en weten regelmatig een mooie pose te doen.

Sylar is ook zo’n band die de inspiratie door bands als Korn niet onder stoelen of banken steekt, in dit geval door het volle geluid van de downtuned gitaren. Ook hier de streetwise kleding van de frontman, niet verbazingwekkend dat ze uit New York komen. De eerste crowdsurfers zijn al een feit en het publiek laat zichzelf verleiden tot flinke moshpits en brullen luid de teksten die voorgezegd worden. Voor zowel Sylar als Ocean Grove is het de eerste keer dat ze in Europa optreden en gelijk worden ze zo verwend. Persoonlijk leunen de nummers wat teveel op de hip hop invloeden maar ze verstaan zeker hun vak en zetten een goede show neer.

Hoofdprogramma Beartooth hoeft natuurlijk nog minder moeite te doen het publiek op te zwepen. Bij opener Body Bag brult het publiek zonder veel aansporing de tekst “One Life, One Decision” mee.

Het geluid is gedurende de hele set prima en de mengeling van het brute gitaargeluid en de afwisselend gezongen en geschreeuwde teksten door frontman Caleb gaan er in als koek bij de jonge fans. Security heeft het dan ook ontzettend druk bij het opvangen van de vele crowdsurfers.

Beartooth heeft er voor gekozen toch de net iets minder zware nummers te vertolken, persoonlijke favoriet “Sick and Disgusted” komt bijvoorbeeld niet voorbij. Er is weinig te merken van het gevecht dat Caleb met zijn depressies heeft gehad. Dat wil zeggen dat het een prachtig, opzwepend optreden is maar het mist wat van de diepgang en intimiteit dat hun reportoire juist zo sterk maakt.

Hoewel het publiek de band vraagt om hun Ramones cover te vertolken wordt daar niet op ingegaan. Ook niet nodig, deze band staat makkelijk genoeg op eigen benen. Ze hebben de nummers, ze hebben de energie en ze hebben de fans. Ongetwijfeld zullen ze een volgende keer een Effenaar met gemak weer vol kunnen krijgen.