[singlepic id=14530 w=320 h=240 float=left]We kunnen gerust spreken van een turbulent 2011 voor Omnia. Bandleden die wisselden, de nasleep die dit heeft gehad omdat een deel openbaar uitgevochten werd, de kritiek op hun optreden bij de Wicker verbranding op Castlefest 2011 en het feit dat men dit jaar slechts één avond zal spelen op ‘hun eigen’ Castlefest. Daar bovenop werd de dubbele mini-CD van afgelopen jaar ook niet overal juichend ontvangen en werd de band verweten dat het steeds meer een Steve en Jenny project werd. Even leek het of de trouwe fans zich in tweeën splitsten in een voor en tegen kamp. Aan de andere kant kan het ook gerelativeerd worden, want dit speelde slechts in Nederland. Omnia heeft zich al jarenlang bewezen in het buitenland en daar was van enige kritiek geen sprake. Sterker nog, als we de bandwisselingen van Omnia vergelijken met die van Faun (hier toch ook geen onbekende) dan valt het allemaal nogal mee. Faun komt er echter mee weg. Misschien omdat we Omnia teveel als onze band zien? Is dan ook weer te zien als een compliment, want dat houdt in dat de fans zich erg betrokken voelen…

Zo ook vanmiddag, want terwijl Steve zich laat ontvallen nog een basdreun in zijn hoofd te horen van het feest van gisteren, staat een redelijk goed gevulde W2 in de startblokken voor de ‘Omnia experience’. Voor mij is het lang geleden dat ik Omnia nog echt aan het werk heb gezien. Vaak heb ik ze nog gehoord op het Castlefest podium, maar echte aandacht ging er dan niet naar uit. Het voordeel van een wisseling in bandleden is dat er dan ineens een reden is om Omnia weer eens op de planken te zien staan. Tot mijn – positieve – verbazing in een popzaal, want de muziek leek zich juist meer en meer te ontwikkelen richting theater en luie stoeltjes. Vanmiddag bewijst Omnia nog steeds mee te spelen in de top van de internationale folk/ pop. Hoewel ik de scherpe randjes niet meer terug hoor heeft men zich wel veel beter ontwikkeld op het vlak van goede, overwegend rustigere nummers en melodie. Vooral ‘I Don’t Speak Human’ en, de bijna ballad, ‘Cornwall’ (de plaats waar Steve is geboren en waar hij nog warme gevoelens voor heeft) zijn daar bewijzen van. De rap, die samen met nieuwe didge speler Daphyd gedaan wordt, is het bewijs dat Omnia meer is als de Keltische middeleeuwse band die ze genoemd zijn in het programmaboekje van de W2. Bovendien blijkt ‘Noodle’ de poedel een aanstekelijk ‘red neck’ nummer en voldoet dat geheel aan alle line dance normen. ‘Free’ is tot slot een popnummer die oproept tot ‘out of the box’ denken, ondanks dat dit juist misschien wel het meest toegankelijke nummer is van Omnia.

[singlepic id=14522 w=320 h=240 float=right]Feit is dat de nieuwe bandleden niet nieuw meer zijn, maar goed ingespeeld zijn in oude en nieuwe nummers. Wel valt op dat Steve minder op de voorgrond treedt (natuurlijk is er nog de humor, maar minder lang en meer gefocust op de nummers) wat de vaart van het optreden ten goede komt. Daarnaast valt op dat Omnia in het Engels communiceert, iets wat ik wel meer Nederlandse bands hoor doen, maar waar me de precieze reden onbekend van is. Het optreden vliegt in ieder geval voorbij. Een goed teken. Opvallend is ook dat het publiek zo fanatiek om ‘Morrigan’ schreeuwt in de korte pauze tussen optreden en toegiften. Een terugkeer naar het harde en schreeuwerige zit er echter niet meer in (voor mijn gevoel). Zeker als je de versie van ‘Morrigan’ vanmiddag hoort, want die klinkt behoorlijk tam. De scherpte van weleer is eraf. Ervoor in de plaats is een ander Omnia ontstaan. Één die het liedje niet schuwt en die muzikaal gezien een verdieping aan stijlen heeft ondergaan. Een Omnia die nog van zich af wil bijten (zo wordt bijvoorbeeld ‘Witches Brew’ opgedragen aan de val van dit kabinet/ de overheid), maar eigenlijk liever sex in het bos heeft en hoopt op contact en te dansen met de feeën in het woud. Daar is niks mis mee, het levert immers een geslaagde middag vol vermaak (en minder geweld) op.

[nggallery id=1208]