[singlepic id=12835 w=320 h=240 float=right]Op vrijdag 7 oktober 2011 treden in het Patronaat in Haarlem een vijftal bands aan in het kader van de Out Of The Dark Tour. Dit is een gezelschap van vijf bands dat tussen 30 september en 15 oktober 2011 door Europa tourt, acht landen aandoet en dertien keer optreedt. In zestien dagen tijd dus! De bands zijn Van Canto (Duitsland), Tristania (Noorwegen), Serenity (Oostenrijk), Xandria (Duitsland) en Amberian Dawn (Finland). Oorspronkelijk was het plan om met ReVamp op reis te gaan, maar toen deze band afzegde toonde Serenity zich bereid om in te vallen.

Amberian Dawn bijt om 19.00 uur de spits af. De zaal lijkt op dat moment voor zo’n 70% gevuld. Tot het moment dat de band het podium betreed, had ik nog nooit muziek van deze band gehoord.  Dat is natuurlijk niet bevorderlijk voor de herkenning en wellicht daarom kwam de muziek niet toegankelijk over – wat overigens niet verkeerd hoeft te zijn. Het voorkomen van zangeres Heidi Parvainen in donkere jurk is gothic, ook haar zangstijl komt overeen met wat binnen dat genre  wordt uitgevoerd. De composities zijn over het algemeen echter sneller dan we gewend zijn van bands als Within Temptation en Nightwish. Het enthousiasme van de band is aanstekelijk en er wordt goed contact met het publiek gezocht. Dat moet echter nog opwarmen en reageert wat lauwtjes op muzikale exercities van de band.

Op de setlist staan Talisman, Lionheart, Shallow Waters, Arctica, Valkyries, City of Corruption, Incubus en River Tuoni. In 40 minuten is de set afgewerkt en maakt Amberian Dawn plaats voor de volgende act.

[singlepic id=12842 w=320 h=240 float=left]Xandria heeft in december 2010 een nieuwe zangeres gevonden in de persoon van Manuela Kraller. Het feit dat ze op haar 23e begon met zingen maakt haar tot een laatbloeier, maar dat is op het podium aan niets te merken. Volgens haar bio heeft ze de schade ruimschoots ingehaald met een klassieke scholing en optredens in kerkkoren. Het kan verkeren. De muziek van Xandria is wellicht het best te omschrijven als symfonische metal, geschoeid op een gothic leest. Tot aan dit concert had ik Xandria nog niet eerder zien optreden, hun CD’s heb ik pas recent leren kennen.

De set wordt geopend met de titelsong van de derde schijf, het oosters klinkende “India”. Manuela heeft zichtbaar weinig moeite om het nalatenschap van haar voorgangers op zich te nemen. Met verve zingt ze de composities die door anderen op schijf zijn gezet. Technische problemen met de gitaar van Philip Restemeier worden snel overwonnen en brengen Xandria niet van zijn stuk. De openingssong wordt gevolgd door Now And Forever, The End Of Every Story, Save My Life, Valentine, In Love With The Darkness, Euphoria en Ravenheart. Valentine en Euphoria zijn titels van de begin 2012 te verschijnen nieuwe cd. De set van Xandria duurt 40 minuten en klinkt hecht en degelijk. Hopelijk mogen we de band eens een volledige set zien spelen op een Nederlands podium.

Die wens geldt zeker ook voor Serenity, een band die in Nederland een trouwe schare fans aan het opbouwen is. Wat respect afdwingt is dat de band, die al eens in het voorprogramma van Dio heeft gestaan, niet te beroerd is om op het laatste moment in te vallen voor een andere band. Tot nu toe heb ik deze sympathieke Oostenrijkers twee keer eerder mogen zien optreden en telkens weer slaagden ze er in het publiek te vervoeren. Hoe spelen ze dat klaar? Frontman Georg is een charismatisch en innemend persoon en weet het publiek ook in dit optreden goed te betrekken. Serenity bestaat uit klasse muzikanten en de composities zijn herkenbaar, ook al liggen ze niet per se  gemakkelijk in het gehoor. Hoewel vaste gitarist Tom Buchberger wegens verplichtingen thuis niet mee kon op deze tournee, weet vervanger Chris Hermsdörfer zijn positie goed in te vullen. Op de setlist staan de nummers New Horizons, Far from Home, Coldness Kills, Fairytales, Reduced To Nothingness, Serenade Of Flames enVelatum. Op Fairytales en Serenade Of Flames wordt Georg bijgestaan door Clementine Delauney van de Franse band Whyzdom. Samen vormen ze een sterk duet met mooie interactie tussen de beide polen. De reacties uit het publiek blijven niet uit en waar de muziek dat toelaat wordt er driftig meegedeind door groepjes toehoorders. Na een krappe drie kwartier komt een einde aan dit optreden. Bij het afscheid liet Serenity weten binnenkort als headliner op toernee te willen gaan. Ze zijn er klaar voor.

Even voor tien uur treedt Tristania aan. Dit Noorse symphonische metal gezelschap gaat al een jaar of twaalf mee. In samenstelling wijkt deze band af van de meeste metal acts die we kennen; er zijn twee frontmensen, namelijk de Sardinische zangeres Mariangela Demurtas en de Noorse zanger Kjetil Nordhus. Daarnaast neemt gitarist Anders Høyvik Hidle op sommige nummers ook nog rauwe zang voor zijn rekening. Voorafgaand aan dit concert had ik helaas geen gelegenheid om muziek van dit gezelschap te beluisteren. Mogelijk speelt dit mee in mijn indruk dat de muziek van Tristania vanavond het minst toegankelijk is van de vijf bands in dit gezelschap. Ze kenmerkt zich door tempo- en stemmingswisselingen en tweestemmige zang en dat vergt aandacht van de luisteraar.

[singlepic id=12845 w=320 h=240 float=right]De setlist bestaat uit Year Of The Rat, The Shining Path, The Passing, The Wretched, Beyond The Veil, Shadowman, Tender Trip On Earth en Exile. Op het podium komt gitarist Anders over als een introvert muzikant, verlegen bijna, geconcentreerd op het bespelen van zijn instrument. Pas tegen het einde van de één uur durende set komt hij meer in beweging en wordt interactief met de andere bandleden. Ik heb een zwak voor de bescheiden uitstraling van dergelijke muzikanten en hoewel Tristania, ondanks oprechte pogingen daartoe, er minder goed in slaagt dan voorganger Serenity om contact te leggen met het publiek, is juist deze band met hun onconventionele aanpak misschien wel een van de muzikale revelaties van deze avond. Pech voor mij dat ik ze niet eerder heb ontdekt!

Tja, en dan de hoofdact; Van Canto. De hamvraag vooraf was voor mij: werkt een bezetting met vijf zangers en een drummer als een gimmick die eenmalig leuk is – of weet de band nieuwe paden te bewandelen? Om met deze vraag te beginnen: Ik heb van begin tot eind ademloos geluisterd en gekeken naar de prestaties van de band op het podium – maar het antwoord weet ik nog steeds niet.

Als Van Canto even na elven het podium betreedt is het publiek al in een goede stemming. Het is duidelijk dat het leeuwendeel van de bezoekers voor de hoofdact was gekomen.

Naast de hoofdzang bestaat de muzikale begeleiding uit vocale nabootsingen van snaarinstrumenten met fantasiewoorden als mmwwooaoaoaah, diedldiedldiedldiedl, dumm-dumm-dumm-dumm en rakkatakka-rakkatakka – het heeft iets hypnotiserends. Af en toe wordt er gebruik gemaakt van gitaarsamples. De stemmen zijn, voor zover ik kan inschatten, verdeeld over een bas, twee baritons, een tenor en een sopraan, waarmee een breed klankspectrum wordt bestreken en een vol geluid wordt gecreëerd. Dat op zich is al indrukwekkend.

Op de setlist staan Water Fire Heaven Earth, Wishmaster, Neuer Wind (gezongen in het Duits), Primo Victoria, Rebellion (leadvocalen gezongen door Ross Thompson), Seller Of Souls, Bard’s Song (van Blind Guardian), Black Wings Of Hate, The Mission, Fear of The Dark (van Iron Maiden). In The Mission komt Master Of Puppets van Metallica ook nog voorbij. Het publiek geniet zichtbaar en deint mee waar mogelijk – op een gegeven moment komt er een crowdsurfer voorbij, die na het bereiken van het podium snel weer opgaat in de massa. Helaas wordt de klassieker Rakkatakka Motherfucker, ondanks dat het publiek er om smeekt, niet gespeeld. Na een uur spelen is het optreden van Van Canto voorbij.

Het nazingen van metalklassiekers dwingt Van Canto tot het imiteren van instrumenten, wat hen misschien beperkt in het verkennen van nieuwe terreinen voor het gebruik van stem. De eigencompositie The Mission is een geslaagde uitkomst van die verkenning, omdat daarin de stem niet als vervanging van een instrument wordt gebruikt, maar als nieuwe klank. Hopelijk weet Van Canto meer bands te inspireren tot vernieuwingsdrang, want muzikale vrijbuiters zijn er nooit genoeg.

Het Out Of The Dark Festival in Patronaat is een geslaagde avond met een goede programmering. De bands sloten stilistisch voldoende op elkaar aan zonder te veel in elkaars muzikale vaarwater te zitten. De zaal heeft een goede akoestiek en gelukkig voor de fotografen was er voldoende licht. Uit reacties van bezoekers blijkt dat de meeste zich uitstekend hadden vermaakt. Er waren er bij die er drie uur reizen voor over hadden gehad om dit festival te bezoeken. Dat wil wat zeggen.

[nggallery id=1057]