In 1975 stapte gitarist Ritchie Blackmore uit Deep Purple om zijn eigen band Rainbow te beginnen. Blackmore liet zien dat hij ook zonder Deep Purple succesvol kon zijn. Rainbow staat echter ook bekend vanwege de ontelbare bezettingswijzigingen gedurende die jaren. Het grimmige karakter van Blackmore betekende dat veel bandleden het na verloop van tijd voor gezien hielden of simpelweg ontslagen werden.

Een aantal van die voormalige bandleden besloten zo’n twee jaar geleden de handen ineen te slaan om onder de naam Over the Rainbow de muziek van Rainbow levend te houden. Vooral omdat Blackmore zelf de hardrock al jaren geleden vaarwel heeft gezegd en een echte reünie van welke line-up dan ook er dus niet meer in zit. Het zijn echter niet de meest aansprekende namen uit de Rainbow geschiedenis die de line-up van Over the Rainbow vormen, ondanks de aanwezigheid van zanger Joe Lynn Turner en drummer Bobby Rondinelli, die beide tussen 1980 en 1984 actief waren in Rainbow. Verder zien we Greg Smith op bas en Paul Morris op keyboards die we allebei nog kennen van de laatste Rainbow bezetting van 1994 t/m 1997. Om het geheel iets specialer te maken werd Blackmore’s zoon Jurgen als gitarist aangesteld.

Inmiddels touren de heren er flink op los en niet zonder succes. Deze avond is de Zwolse poptempel aan de beurt die met een kleine 350 bezoekers behoorlijk vol loopt. En die zouden niet teleurgesteld worden want muzikaal is het allemaal dik in orde en ook de setlist is om te smullen. Alle reïncarnaties van Rainbow komen aan bod. Zodoende krijgen we prima uitvoeringen voorgeschoteld van nummers als All night long, Eyes of the world, Since you’ve been gone, Spotlight kid, I surrender, Can’t happen here en Death alley driver.

De grootste bijval van het publiek is zoals verwacht voor de klassieke songs uit de periode toen Ronnie James Dio (zang) en Cozy Powell (drums) deel uitmaakte van Rainbow. Tarot woman, Kill the king, Man on the silver mountain, Long live Rock ’n Roll en het ultieme Rainbow nummer Stargazer brengen het publiek nog steeds in vervoering. (Overigens word Powell’s instrumentale drumhit Dance with the devil gebruikt als introtape van het optreden. Een prachtig eerbetoon aan deze legendarische en veel te vroeg overleden drummer). Ondanks dat Turner veel moeite heeft om de Dio songs te zingen en geen van de bandleden in Rainbow zaten toen deze songs zijn ontstaan worden de nummers toch zeer geloofwaardig gebracht.

De vocale tekortkomingen van Turner tijdens de Dio songs worden prima gecompenseerd door Smith, die niet alleen een uitstekende bassist is maar ook over een geweldige tweede stem beschikt. Dat Turner moeite heeft met bepaalde songs betekent niet dat hij slecht bij stem is. Integendeel, tijdens zijn eigen nummers laat hij horen nog steeds over een prima stem te beschikken. Het enige probleem van Turner is zijn podiumpresentatie. Gehuld in een zwart leren jack, zonnebril én handschoentjes (hij schijnt ook een pruik te dragen) lijkt het erop dat hij erg veel moeite heeft met ouder worden.

Rondinelli blijkt nog steeds een beest van een drummer te zijn die op een ogenschijnlijk relaxte manier enorme indruk maakt met zijn smaakvolle en effectieve spel. Zijn drumstokjes zijn een bezienswaardigheid opzich want die hebben de dikte van bermpaaltjes. Natuurlijk heeft Jurgen Blackmore niet de klasse van zijn vader maar er is ook niemand die dat verwacht of daar een probleem mee heeft. De meeste bezoekers komen puur voor een avondje nostalgie en daarin is Over the Rainbow prima geslaagd.