[singlepic id=15979 w=320 h=240 float=right]Zondag zijn we al vroeg in de middag van de partij om te zien hoe Textures een halfvolle, ontwakende Masters of Rock verwelkomen. Ondanks dat ze uit ons eigen kikkerlandje komen, zijn de Textures in Nederland lang niet zo bekend en geliefd als in het buitenland waar ze vol duizenden mensen spelen. En dat is jammer, want als er één manier is om even goed wakker te worden dan zijn het de strakke dubbele basspartijen en snoeiende gitaren van de Textures. Af en toe schiet de zanger wat uit en klinkt het wat vals, maar kun je het hem kwalijk nemen op dit tijdstip? Het podium siddert van de testosteron en het publiek is wakker en klaar voor de laatste dag Paaspop.

Snel naar het hoofdpodium waar de ware zondagvibe wordt doorgezet door Chef’s Special. Relaxt, ritmisch en geheel in zijn eigen wereldje loopt de zanger van Chef’s Special over het podium. Hij is trots en terecht. Op de laatste dag en op dit tijdstip het publiek al zo meekrijgen is wel een complimentje waard. Hij laat het publiek door de knieen gaan, springen en meerelaxen. Chef’s Special groeit en groeit steeds harder, verdienen ze volgende keer een plekje wat later op de dag?

[singlepic id=15961 w=320 h=240 float=left]Een band die al op tijd veel bezoekers trekt is Rival Sons. In de Masters of Rock is het al behoorlijk druk als de band uit Los Angeles aftrapt. Verwacht bij deze mannen geen vernieuwende muziek. Rival Sons speelt graag jaren ’70 rock, waarbij de naam Led Zeppelin niet vergeten mag worden. Zanger Jay Buchanan is er een die graag wat beweging op het podium brengt, terwijl de rest van de band wat stoïcijns op z’n plek blijft staan. Hij doet wat denken aan de zanger van The Answer, die ook ietwat in hetzelfde straatje spelen. Het optreden van Rival Sons is van sterke kwaliteit, maar komt helaas wat langzaam op gang. Als de setlist richting het einde gaat lijkt het pas helemaal los te gaan bij deze heren. De band bestaat nog niet heel lang en er is nog voldoende tijd om iets meer aan deze show te werken. Gelukkig hoeven we over de muzikale kwaliteiten van de band niet te klagen. Er komen veel nummers van het huidige album “Pressure & Time”, waarbij de gelijknamige hit goed door het publiek wordt ontvangen. Het komt misschien nog wat onwennig over de heren, zo’n groot podium, maar geef ze maar de tijd. Het komt wel goed.

We nemen even een kijkje bij Orgel Vreten in de Restolounge, daar battlen onder andere bandleden van DeWolff met hun orgels. Ze hebben zichtbaar schik en ware muziekliefhebbers kunnen hun hart ophalen. Echter gaat het na een paar nummers wel vervelen.

[singlepic id=15893 w=320 h=240 float=right]In november 2009 nam Marcel Veenendaal het stokje over van zanger Tim Akkerman. Met deze wissel is Di-Rect meteen een nieuwe weg ingeslagen. Het jeugdige imago is verleden tijd en de band mag zich absoluut volwassen noemen. Als dan ook het Main Stage wordt beklommen door de heren staat de tent behoorlijk goedgevuld. De band trakteert het publiek op een erg degelijke set. Vergeet alle hitjes van vroeger, die tijd is geweest. De band is met Marcel in de gelederen veel sterker dan ooit. De mannen uit Den Haag spelen nummers van hun twee laatste albums, maar doen dit zonder enige haast. Nummers mogen heerlijk worden uitgesponnen en er is ruimte voor improvisatie. Soms mogen we mee op de psychedelische trip, maar ook mogen we simpelweg meezingen. De laatste twee albums hebben stiekem voor een aantal hits gezorgd en natuurlijk staan deze op de setlist. “Times Are Changing”, “Young Ones” en “Hold On” en “This Is Who We Are” komen voorbij, maar worden absoluut niet afgeraffeld. Men schroomt zich niet een kwartier tijd zelfs maar twee nummers te spelen en heerlijk te jammen. Het publiek kan ook deze verandering wel waarderen en klapt uitbundig. Zo blijkt dat het veranderen van zanger absoluut goed heeft uitgepakt en een mogelijk einde van de band heeft weten te voorkomen.

Op naar het volgende feestje. En dat vinden we in de Thunderbolt waar High Voltage het dak er letterlijk afspeelt. Deze ACDC-coverband weet hoe je een show neerzet en het kleine café van de Thunderbolt staat wederom stamp- en stampvol. Gelukkig is er een brede bar waar de gitarist dankbaar gebruik van maakt en zo vangen ook de achterste bezoekers iets van de spectaculaire band op. Alsof ACDC themself Paaspop met een bezoek hebben vereerd.

Bij Enslaved tuigen we naar voren, hoewel je anders zou verwachten bij een stevige metalband als Enslaved is het rustig in de pit en kan er volop genoten worden van de stevige gitaren en woeste mannen. Deze Noorse band gaat al ruim twintig jaar mee en heeft zijn sporen binnen de metalwereld ruimschoots verdiend. Ondanks dat het niet druk is, geniet het publiek en daar gaat het om.

[singlepic id=15877 w=320 h=240 float=left]De Mainstage is afgeladen vol als Selah Sue mag gaan optreden. België levert dit jaar heel wat artiesten af aan Paaspop en daar mogen we alleen maar heel blij mee zijn. Selah Sue, met haar schattige verschijning, laat zien dat ze muzikaal heel veel in huis heeft. Ze speelt, zingt, rapt en honderden bezoekers sluiten haar in hun hart. Selah Sue mag spreken over een geslaagd en imponerend optreden.

Na 23 jaar komt er een einde aan het jongensboek van De Heideroosjes. De band heeft besloten om er mee te stoppen. Dit betekent dat Paaspop vandaag voor het laatst de Limburgse formatie op het podium heeft. Geen wonder dat de Masters of Rock-tent is volgelopen om dit feest nog eenmaal mee te maken. Nadat de alom bekende introtune heeft geklonken trapt de band af met “Tot Hier” van hun laatste album “Cease Fire”. Even lijkt het alsof we met een behoorlijk tam publiek te maken hebben, maar dan wordt het ineens anders. Bij de eerste tonen van het opvolgende nummers stormt het publiek massaal naar voren. Er wordt gesprongen en gebeukt, er ontstaat een echte pit. Deze pit wordt continu gevoerd door de Limburgers onder leiding van Marco Roelofs. De band is een grote bom van energie en speelt zowel Nederlandstalige als Engelstalige nummers. Deze talen zijn voor het publiek niet onbekend. Of ze nu “Break The Public Peace” moeten zingen of “Teringtyfustakketrut”, het is absoluut geen probleem. Zo passeren er een groot aantal hits en zwepen de mannen het publiek nogmaals op. Er ontstaat een circlepit, maar ook roepen ze op een Wall of Death te vormen. Zonder twijfel volgt het publiek de orders en doet wat hen wordt opgedragen. Opmerkelijk nummer in de set is “Listen to the Pope”, een nummer wat weinig meer van stal is gehaald, maar nu tijdens deze Christelijke Feestdagen wel weer toepasselijk is. Helaas komt er na een uur al een einde aan het laatste optreden van De Heideroosjes en laten ze iedereen achter met een United Scum. We zullen ze missen……

[singlepic id=15864 w=320 h=240 float=right]En aangezien elk feestje in de Thunderbolt enorm goed lijkt te wezen, tuigen we naar het kleine cafétje om te gaan kijken naar de Inglorious Bastards. Een verzameling enthousiaste rockartiesten uit de omgeving laten zien wat passie voor muziek is. Alle bekende hoogstandjes uit de metalwereld komen voorbij; van Ozzy Osbourne tot Metallica, van Judas Priest tot Manowar. Er wordt gedanst op de bar, er wordt geheadbangd en het bier vloeit rijkelijk. Dit is hoe een waar metalfeestje eruit moet zijn. Een van de hoogtepunten!

Om direct door te gaan naar een andere klassieker in de geschiedenis van muziek; Accept. Al zijn ze inmiddels op leeftijd; ze laten zien dat ze nog altijd alles in huis hebben om de tent te rocken. Het zijn vooral de kenners die hierop afkomen want wederom is het niet erg druk tijdens het ouderwets rockende optreden van Accept.

[singlepic id=15837 w=320 h=240 float=left]De meeste bezoekers zijn waarschijnlijk alvast richting Mainstage om in spanning af te wachten tot de special guest van Paaspop 2012. En hoe kan het ook anders dan Go Back To The Zoo zijn. De mannen van Go Back To The Zoo scoren hit na hit en veroveren Nederland in een razend tempo. De band heeft nog maar net hun nieuwe album “Shake A Wave” uitgebracht en doet meteen een grote showcase. Ze trappen af met “Weekend America”, een nummer van de nieuwe plaat. We zullen vandaag nog meer nieuwe dingen te horen krijgen, maar natuurlijk komen er nummers van debuutplaat “Benny Blisto” voorbij. De nieuwe single “Somebody Else” blijkt live meteen een goede zet, maar de fans zingen liever massaal mee met “Smoking on the Balcony” en “Hey DJ”. Het publiek moeten nog wennen aan het nieuwe werk, het is nog maar amper een week uit. Wel horen we dat de band gegroeid is en het allemaal wat beter uit de verf komt dan voorheen. Zanger Cas zal nooit een groot spreker worden, maar laat dit graag de muziek doen. De catchy tunes van de mannen hebben een goede uitwerking op het publiek en er wordt veel geklapt en gesprongen. Al snel is duidelijk dat de nieuwe nummers prima tussen het oude materiaal past en een uur met Go Back To The Zoo ook zo om is. Maar niet zonder de grootste hit van de band. “Electric” lijkt bijna voor het laatst bewaard en nog eenmaal gaat het publiek massaal uit hun dak. De laatste energie wordt er nog uitgeperst en het is maar hopen dat er nog wat overblijft voor de échte afsluiter van Paaspop 2012.

Nog even vlug, voor het laatst, naar de Masters of Rock waar de Finse band Finntroll Paaspopzondag af mag sluiten voor een feestende menigte. Wederom doen de folklorische gitaargeluiden het goed bij het gitaargezinde publiek. Opvallend dat deze muziekstroming dit jaar goed vertegenwoordigd is op het festival. Met een dansje en een biertje sluit menig bezoeker Paaspop af en gaat tevreden naar huis of de camping. Maar er rest nog één optreden

[singlepic id=15829 w=320 h=240 float=right]En dat is De Dijk op het Mainstage. Twee jaar geleden lieten de mannen van De Dijk al zien dat ze nog lang niet klaar zijn met Paaspop en ook dit jaar knallen ze de laatste uurtjes weg. Zanger Huub geniet zichtbaar als altijd van de muziek en zijn publiek. ‘Als het Golft’, ‘Als ze er niet is’ en ‘Wat een vrouw’. En dat zijn slechts enkele hits die ze ten gehore brengen. Het publiek blijkt gelukkig nog genoeg energie over te hebben om samen met De Dijk Paaspop 2012 af te sluiten met een knaller.

Een krachtige afsluiter van een van de meeste succesvolle edities van Paaspop. Het Brabantse festival trok dit jaar namelijk ruim 51.000 bezoekers, wat zowat 10.000 meer is dan vorig jaar. Paaspop groeit door en hopelijk trekt het volgend jaar weer een record aantal bezoekers. Maar dan vragen we ze toch graag wel beter naar de programmering kijken; Veel bands waren dit jaar in de herhaling en bovendien waren sommige stages chronisch te druk om een kijkje te nemen. Zo was het voor vele bezoekers onmogelijk om 3FM Serious Talent Award winnaar Gers Pardoel te bewonderen. Hopelijk dus ook nog altijd ruimte voor verbetering! Op naar volgend jaar!

[nggallery id=1316]

[nggallery id=1317]

[nggallery id=1318]

[nggallery id=1319]

[nggallery id=1320]

[nggallery id=1321]

[nggallery id=1322]

[nggallery id=1323]

[nggallery id=1324]

[nggallery id=1325]

[nggallery id=1326]

[nggallery id=1327]

[nggallery id=1328]

[nggallery id=1329]

[nggallery id=1330]

[nggallery id=1331]

[nggallery id=1332]

[nggallery id=1333]