Om de een of andere reden noemt men in de pers Panic! At  The Disco nog steeds emo. Dat roept vergelijkingen op met bands als Afi, Thursday of Funeral For A Friend. Die vergelijking is echter totaal misplaatst.

Het geluid van deze band staat ver af van de punksound van deze bands. P!ATD brengt een veel uniekere sound, een sound die eerder invloeden met zich meedraagt van oude popbandjes van The Beatles tot Soft Cell. Na het verliezen van de voornaamste songwriter uit hun gelederen maken twee overgebleven leden een doorstart met dit nieuwe album.

Nummers als “Hurricane” lijkt prima voor de grotere arena’s, ”Let’s Kill Tonight” kan zomaar een hitje op 3FM worden. Het klinkt allemaal reuze catchy en toch creatief met genoeg vernieuwende elemente om het serieuzere muziekminnende publiek ook aan te spreken. Synthesizers, allerlei arrangementjes met snaarinstrumenten, toeters en bellen (zoals op ”Trade Mistakes””) maken de plaat erg gevarieerd. Rocken doet het echter niet, dus misschien zal het de gemiddelde bezoeker van deze site minder aanspreken.

Kwaliteitspop: ja. Emo rock: nee.