Alhoewel de geruchten de ronde deden dat de punkhelden T.S.O.L. (The Sound Of Liberty) mee zouden reizen naar Amsterdam moesten we het toch doen met het Duitse Red Tape Parade. Netjes op tijd beginnen de heren aan een staaltje recht toe recht aan punkrock. Niets meer, niets minder. Enige minpuntje was het geluid. De zanger is niet al te goed te verstaan maar de energieke show van de band maakt een hele hoop goed. Het publiek is hier duidelijk niet voor gekomen aangezien de zaal nog maar matig gevuld is. Degenen die er staan, staan stil van hun biertje te genieten.

Pennywise daarentegen weet altijd te boeien. De band komt op en zet direct de tent op zijn kop. Het bier vliegt door de lucht en met nog geen noot te hebben gespeeld is de zaal helemaal in de ban. Liefhebbers weten inmiddels dat de band uit Californie altijd garant staat voor een feestje. In tien jaar tijd hebben de punkrockers namelijk al vijf keer de Melkweg bezocht. Ditmaal met Ignite-boegbeeld Zoli Teglas. De volop op het podium bewegende zanger vervangt sinds vorig jaar Jim Lindberg die het na twintig jaar Pennywise wel welletjes vond. Zoli doet niet onder, sterker nog het is net of de band herboren is.

De geoliede punkrockmachine komt op gang met ‘Fight Till You Die’ en gaat daarna vijf kwartier tekeer als een beest. Nummer na nummer wordt eruit gegooid. De band steekt de maatschappelijke betrokkenheid niet onder stoelen of banken alhoewel dat soms wel erg makkelijk scoren is. De overheid, de politie, vrijwel iedereen krijgt ervan langs in de imposante rij punksongs die de band rijk is. De kracht van Pennywise is meer van hetzelfde, blijkt ook vanavond. Een politieke boodschap in een punkjasje. Dit alles met een hoog meezinggehalte. Het publiek, jong, oud en uit alle streken, smult ervan.

De zonet genoemde betrokkenheid gaat nog een stapje verder als Zoli het woord geeft aan twee medewerkers van de walvisrechtenorganisatie Sea Shepherd. Ondanks het feit dat de rockers hier volledig achter staan, wordt de zaal er helaas niet warm of koud van. Rondvliegende bierbekers en wat gefluit is het resultaat. Zodra ‘Fuck Authority’ ingezet wordt is de zaal niet meer te houden. Hoogtepunt van dit nummer is Teglas die vanaf het balkon met een salto de zaal induikt. Alhoewel er een nieuw album uitgebracht gaat worden ligt de nadruk op oude nummers. Dit mag de pret echter niet drukken als er via de Ben E. King cover ‘Stand By Me’ naar het einde toe wordt gewerkt.

Zoals gehoopt én ook verwacht eindigt de punkrockavond met het lijflied ‘Bro Hymn’. Het podium stroomt vol en de band geeft nog één keer alles wat ze in huis hebben. Zodra de laatste noten gespeeld zijn verdwijnen de mannen. Pennywise kwam, zag en overwon.