Peter Bjärgö is waarschijnlijk het bekendst van zijn band Arcana. Deze band speelt (kort door de bocht gezegd) een melancholische versie van Dead Can Dance en voor mensen die dat zelfs niet kennen is het misschien handig om te zeggen dat de muziek van de film “Gladiator” bijvoorbeeld afkomstig is van zangeres Lisa Gerrard van Dead Can Dance. Mocht men nu nog niet weten waar de mosterd vandaan komt dan is hopelijk het volgende verhelderend; melancholie, wereldmuziek, filmmuziek en sfeer. “A Wave Of Bitterness” is de perfecte plaat bij de ontluikende herfst. Terwijl buiten de storm en regen heersen, de bladeren van de bomen vallen en de wind onheilspellend giert is er niets mooier dan lekker warm binnen te zitten met sfeervolle muziek waarin de luisteraar naar buiten kan staren en (melancholisch) weg kan dromen. “A Wave Of Bitterness” is geen vrolijke plaat, maar laat ondanks de diepgaande sfeer van vertwijfeling over de staat van de wereld ook hoop doorschemeren. Als zoveel donkere gedachten zoiets moois kunnen creëren dan kan het einde van de wereld toch niet zo nabij zijn? “A Wave Of Bitterness” is een keiharde confrontatie in een liefdevolle muzikale jas. Een comfortabel warm zittende winterjas welteverstaan die beschermt tegen de elementen van buitenaf. Peter Bjärgö creëert een moment van bezinning, een plaat vol met muzikaal vakmanschap en een reis door de innerlijke wereld van Peter zelf. ‘I’m drawn into silence. I’m drawn back inside. Because silence means safety. So I crawl back inside’ is de tekst van het afsluitende nummer ‘Withdrawal’. Het tekent de sfeer van deze plaat. Dit is een plaat die je raakt, tot in het diepst van je ziel kruipt en zich daar nestelt als een welkome vriend. Vreemd hoe zelfs een review beïnvloed kan worden door de muziek. Hoewel het oorspronkelijk de bedoeling was de (soms fluisterende) magistrale stem van Peter te eren, de nummers één voor één de hoogte in de te schrijven, dit de parel te noemen van melancholie in 2009 en vol verbazing te oreren over de aandacht die gegeven is aan elk klein (muzikaal) detail blijft deze CD review steken in een weergave van de sfeer. Tot slot dit wel even tot dé plaat van 2009 uitroepen, want de laatste maanden van dit jaar lijkt niemand dit meer te kunnen evenaren.