Perron 55 staat vanavond in het teken van “Venlo Rockcity”: de drie bands die vanaf 21 uur op de planken staan vallen allemaal onder de noemer (speed)rock: Black Bottle Riot, The Dirty Denims en niemand minder dan Peter Pan Speedrock.

[singlepic id=9079 w=320 h=240 float=left]Het uit Nijmegen afkomstige viertal Black Bottle Riot mag de aftrap verzorgen. De zaal is al redelijk gevuld als Simon, Mike, Jaap & Pieter beginnen met hun set van muziek, die ze volgens hun eigen biografie omschrijven als 70’s Rock ‘n’ Roll in een reincarnatie van de 20e eeuw, een mix van Lynyrd Skynyrd en The Ramones.

Ik weet niet of het door de (bewuste) volgorde van de nummers komt of door het feit dat de heren even warm moeten lopen, maar na de eerste twee nummers bekruipt me een beetje een ’13 in een dozijn’ gevoel. Niet dat de heren slecht spelen, maar echt wakker schudden kunnen ze me ook niet. Dan het nummer halverwege de set met de zeer toepasselijke titel ‘turning the tide’: het lijkt wel of er een knop omgaat en de muziek in een stroomversnelling komt: vanaf nu klinkt het een stuk rauwer en dynamischer, en neemt mijn waardering met de minuut toe. Deze stijgende lijn zet zich voort tot aan het laatste nummer ‘stay hungry’, wat gebaseerd op een behoorlijk dominante rol van de drummer, aangevuld met vettige bas, stevige gitaar en doorspekt met dynamiekwisselingen wel duidelijk maakt dat de band het toetje voor het laatst bewaard heeft!

[singlepic id=9098 w=320 h=240 float=right]The Dirty Denims heb ik in de afgelopen maanden al twee keer eerder mogen aanschouwen, en met de recente shows nog vers in mijn geheugen weet ik eigenlijk al wat ik mag verwachten: een staaltje snelle Rock ‘n’ Roll, gepresenteerd door een band welke voor 50% door dames bezet wordt. Blikvanger is en blijft Mirjam, die bij aanvang nog gedeeltelijk schuil gaat achter een grote pilotenzonnebril maar meteen alle aandacht opeist door haar dynamische verschijning en snelle en scherpe zang. Daarbij aan beide zijden bijgestaan door Jeroen op leadgitaar en Lionne op basgitaar, en achter haar Thomas op drums.

Er is geen overbodig gehouwehoer tussen de nummers door, en in strak tempo volgen de catchy nummers elkaar op. In tegenstelling tot bij Black Bottle Riot begint het publiek nu wel langzaamaan een beetje los te komen, en het wordt steeds drukker vooraan bij het podium. Toch is er nog een beetje een afwachtende houding bij de bezoekers te bespeuren: als het laatste nummer ‘Wanna be famous’ in gezet wordt, en de zangeres verwoede pogingen doet om het publiek bij het nummer te betrekken, blijft een enthousiast inhaken jammer genoeg toch een beetje achterwege. Ondanks twee acts die een goede show neerzetten en die een perfecte opwarming vormen voor de hoofdact, lijkt het toch of het publiek echt voor Peter Pan Speedrock op is komen draven. Of een ander uiterste: het publiek blijft afwachtend. Tijd zal het leren als in tussen de ombouw van het podium is begonnen.

[singlepic id=9112 w=320 h=240 float=left]In 2010 is het album ‘We want blood’ van Peter Pan Speedrock uitgekomen, en het optreden in Venlo is er een van de bijbehorende tour. Na een korte soundcheck is het ‘gas erop’, en weet de band de zaal in no time behoorlijk op z’n kop te zetten. Het is duidelijk: dit is waar het publiek voor gekomen is. De plek voor het podium is het grootste gedeelte van de tijd één grote pit, loeihard en retestrak volgen de nummers elkaar op, er wordt niet veel geouwehoerd, oude en nieuwe nummers wisselen elkaar af, waarbij het titelnummer van het laatste album tot een van de hoogtepunten van het optreden gerekend kan worden. Natuurlijk ontbreken ook de klassiekers niet, en dus staat Dikke Dennis ook het nummer ‘Schoppenaas’ weer aan de man te brengen.

Om het hele optreden samen te vatten is er eigenlijk maar 1 term nodig: ‘Eindhovenrockcity!’

[nggallery id=740]

[nggallery id=741]

[nggallery id=742]