Het valt zwaar om te zeggen, want de muzikanten zijn niet alleen uiterst sympathiek maar ook erg kundig in wat ze doen, maar “Queen Kale” valt toch een beetje tegen. Eerder werk heeft dezelfde kenmerken als dit album. Zweverige, soms mystieke, zang van Mihaela Repina en de tweede zang van Paul Bradbury (die ook verantwoordelijk is voor het akoestische gitaarspel en andere muziek). Opener ‘Stardust’ valt nog op door die typische ongrijpbare sfeer die Pinknruby weet te creëren. Daarna volgt het sterk pop georiënteerde ‘Summoning Storm Clouds’ waardoor de eerste scheurtjes in de euforie van het verschijnen van een nieuwe Pinknruby plaat ontstaan. Niet dat het een slecht nummer is, maar het is gewoon iets te ‘normaal’ voor Pinknruby. Jammer genoeg blijft dat gevoel deze hele plaat hangen. Pinknruby klinkt eigenzinnig als Pinknruby, maar ze klinken niet (meer) eigenzinnig als je hun eigen platen langs elkaar legt. Daar waar “Garden” nog een duidelijke vooruitgang liet horen op hun debuut ‘The Vast Astonishment’ is “Queen Kale” een stap terug richting hun debuut. Nog steeds interessant voor liefhebbers van kamermuziek met een mystieke sfeer, maar de verwachtingen lagen deze keer, met name door het mooie “Garden”, toch een stuk hoger.