acdc_coverIn een (inmiddels warme) zomer waarin de festivals overal zijn losgebarsten programmeert het Amsterdamse Café Pakhuis Wilhelmina gelukkig weer eens een serie Undercover sessies, geleid door Professor Nomad. Professor Nomad is de podiumnaam van Bartel Bartels, zanger, songschrijver, (bas)gitarist en toetsenist. Hij heeft ongetwijfeld een hele lange lijst namen in zijn gsm staan want voor elke sessie vraagt hij, naast zijn vaste drummer Stephan van der Meijden altijd weer uitstekende muzikanten om zijn sessie met verve te spelen. In deze AC/DC sessie neemt Andrew Elt de veeleisende zangpartijen voor zijn rekening en Ross Curry speelt leadgitaar. Bartels is multi-inzetbaar maar speelt in deze samenstelling basgitaar. De lange Elt, met zijn lange blonde Vikingenhaar is echt het middelpunt van de band , speelt trouwens ook slaggitaar, en geeft kleur aan de muziek met zijn typische hardrock geluid.

De eerste paar nummers kondigt hij niks aan maar nummers als Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Sin City en Dog Eat Dog volgen elkaar op. De muziek van AC/DC is niet heel erg gecompliceerd, maar één van de sterkste punten zijn de vormvastheid van de songs, en de energie die uit de nummers knalt. Die energie weet ook deze tributeband vanavond over te brengen door hun strakke samenspel. Ook heeft de originele band een act die nooit door andere bands is bedacht of geëvenaard. Leadgitarist Angus Young daast al sinds jaar en dag als een bezetene over het podium in een schooluniform. Als je dat gevoel voor humor en relativeringsvermogen hebt, zonder dat het je professionele gitaarspel schaadt, dan ben je een hele grote.

Zo nu en dan probeert de band ook een -voor hun- nieuw nummer uit dat ze nog nooit eerder hadden gespeeld, zoals Back In Black. Gezien hun repetitieschema (het optreden ís de repetitie) komt dat er toch redelijk vlekkeloos uit. Tijdens High Voltage wordt er inzet van het publiek gevraagd. Elt zong ‘Hi-i-i-i-i-gh’ en het is de bedoeling was dat wij ‘High’ terug schreeuwen. Is het de loomheid van de zomeravond? Ik weet het niet, maar er komt hoegenaamd niets terug, het blijft gewoon stil. Volgens Elt is dit ‘belachelijk’ en met een hele nieuwe poging word het publiek toch een heel stuk enthousiaster en er wordt flink terug geschreeuwd. Ik geniet van de fijnzinnige solo’s van Ross Curry, de stuwende bas van Bartels en het intense drumwerk van Van der Meijden. De toegift is natuurlijk de monsterhit Highway To Hell en met deze afsluiter brengen ze een luidruchtige en mooie avond tot een fantastisch eind. Mocht je dit weekend nog naar Zwarte Cross gaan, ga dan kijken, want ook daar spelen ze deze AC/DC Undercover sessie.