railroadDe titel van dit gelijknamige album doet vermoeden dat we hier te maken hebben met het debuut van de Duitse hardrock/boogie formatie Railroad. Niets is echter minder waar. De groep timmert al jaren aan de weg en heeft naast diverse studio albums ook een in Nederland opgenomen live cd uitgebracht. Toch kan dit nieuwe album beschouwd worden als een nieuw begin voor de band.

Na een aantal personele beslommeringen is Railroad namelijk gereduceerd tot een drie-mans formatie. Een moedige beslissing aangezien het vrij ongebruikelijk is om deze muziekstijl (invloeden van o.a. AC/DC, Rose Tattoo) met slechts een gitarist te spelen. Het pakt echter zeer goed uit. De band klinkt frisser en geïnspireerder dan ooit. Zelf beschouwen ze dit dan ook eigenlijk als hun debuutalbum.

Zanger/gitarist Arne Dieckmann heeft het wegvallen van een tweede gitarist uitstekend opgelost door de nummers simpel te houden en ook de gitaarsolo’s niet al te ingewikkeld te maken. Hierdoor blijft de kenmerkende drive van de songs (het handelsmerk van de groep) overeind staan en wordt een tweede gitaar geen seconde gemist. En dat is best knap. Bovendien geeft het de sound van Railroad veel meer karakter omdat de heren meer dan ooit op elkaar aangewezen zijn. Dieckmann heeft er met bassist Steffen Grund en drummer Chris Hanson een hechte eenheid van gemaakt.

Vanaf opener I am (met invloeden van Lynyrd Skynyrd) wordt het gaspedaal meteen ingetrapt en is de toon gezet voor een onvervalst portie hardrock en boogie. Ook Foreign country gaat erin als koek. Opvallend is dat de groep nog nooit zo veelzijdig heeft geklonken als nu. Nummers als The Jungle, Ordinary world en Thinkin’ zijn toch heel iets anders dan we van Railroad gewend zijn. Dieckmann laat horen dat hij als zanger eveneens enorme progressie heeft gemaakt. Met Bad boy, Bottle of beer en het geweldige Stand in line zijn de ouderwetse Railroad stampers eveneens ruim vertegenwoordigd. Liefhebbers van “hardrock ‘n’ boogie” kunnen hun lol op met dit nieuwe album!

www.railroad-rocks.com