RefusedOmstreeks halverwege november vorig jaar schoof een collega mij de gelekte line-up van Coachella Music & Arts festival onder de neus. Aangezien dit Amerikaanse festival in april valt en bekend staat om het programmeren van zowel opkomende en populaire acts als reünie shows, betreft de line-up immer een interessante vooruitblik op het aankomende festival seizoen. Welhaast direct viel het oog op één enkele naam: Refused. “Is dat DE Refused, Sjors?”. “Ja.”.

Vijf maanden later stond ondergetekende met het hart in de keel en een tinteling van top tot teen met gestrekte armen te schreeuwen tegen een immens zwart doek. Enkele spots achter dit doek lieten de tekst Refused doorschemeren. Achter mij stond ruim 20.000 man met me mee te brullen in een grote kolkende tent. Het was vijf voor tien in de avond. De mainstage op het Groezrock festival. Boredom didn’t get me that night.

Alvorens de invloedrijke zweden het podium mogen betreden is het aan The Bots om de zaal op te warmen. Hoewel er op dat moment bijster weinig publiek aanwezig is, laten de twee Amerikaanse jongens er geen twijfel over bestaan. Jongens in leeftijd (14 en 18 jaar), mannen op het podium. Anaiah Lei laat met zijn stampende drums geen centimeter onbesproken, terwijl zanger/gitarist Mikaiah Lei (ja, het zijn ook nog eens broers) over het podium heen dartelt en ondertussen de ene na de andere schurende riff ten gehore brengt. Uptempo rock, een vleugje surf, maar bovenal ruw en melodisch.

Enter Refused. 14 jaar geleden, na het uitbrengen van het legendarische ‘The Shape of Punk to Come’, uit elkaar gegaan dankzij onenigheid binnen de band. Begin dit jaar de handen ineen geslagen om het zojuist genoemde album eer aan te doen. Wat de reden ook moge zijn, een volgepakt 013 gaat deze avond nooit meer vergeten. Vanaf de eerste noot is het raak. Vooraan ontaard het eerder zo timide publiek in een stampende woestenij. Op de treden laat het overige volk de wervelwind van punk over zich heen denderen. Frontman Dennis heeft enkele nummers nodig om op stem te komen, maar vervolgens is er geen vuiltje meer aan de lucht. Wat een beest op het podium. En niet alleen op het podium. Halverwege de set verlaat mijnheer zijn stek om zich vervolgens midden in het publiek te begeven.

De vijf bandleden brengen met volle overgave vrijwel de gehele tracklist van ‘The Shape of Punk to Come’ ten gehore. Het oudere en hardere Coup d’état en Hook, Line and Sinker complementeren de set. Bijna aan het einde van de avond is daar dan het moment waar eenieder op heeft gewacht. De o zo bekende gitaar intro wordt ingezet. De stuwende drums vullen aan. Even gas terug met een sample… CAN I SCREAM!? Vijf minuten lang vliegen de armen en benen me om de oren. Onder begeleiding van het herhalende gekrijs van de woorden ‘The new beat’ komt de menigte weer langzaam tot rust.

013 te Tilburg. De poptempel waar Refused met het epische geluid van afsluiter ‘Tannhäuser/Derive’ voor de laatste maal in haar bestaan op het Europese vasteland erop knalt en tegelijkertijd bewijst het stempel legendarisch meer dan waard te zijn. Gepaste trots is op zijn plaats. Mij zal deze avond in ieder geval de rest van mijn leven bijstaan. Boredom didn’t get me that night.