Het is carnaval en de optocht is vanmiddag door het centrum van Eindhoven getrokken wat duidelijk zichtbaar is: vele lege plastic bekertjes, een dikke laag confettie en een hoop uitgelaten feestgangers die met volle teugen van dit volksfeest aan het genieten zijn. Deze verkleedpartijen zijn echter niet aan iedereen besteed, en voor wie dit gebeuren niet thuis ongemerkt voorbij wil laten gaan maar toch op deze zaterdagavond een biertje in een kroeg wil gaan dringen is er de Rambler, waar de optredens vanavond in het teken van lekkere ouderwetse vettige Rock ’n Roll staan met The Dirty Denims en Rhino Bucket.

[singlepic id=8949 w=320 h=240 float=left]Zoals gebruikelijk wat later dan officieel aangekondigd begint de viermansformatie The Dirty Denims. Voor mij is het niet de eerste keer dat ik ze zie, en na reeds diverse positieve optredens in het verleden ben ik dan ook benieuwd wat ik vanavond van ze mag verwachten. Zonder afbreuk te doen aan hun nummers, is het een feit dat het genre wat ze vertolken niet uniek is, zeker niet in Eindhoven. Naar eigen zeggen geinspireerd door bands als AC/DC, Danko Jones en The Donnas geeft dit zeker wel een beeld in welk hoekje ze zich bevinden. Een hoekje, waarin zich veel bands bevinden, maar waar het toch een minderheid is die zich echt op een positieve manier kan onderscheiden. Wat mij betreft horen The Dirty Denims wel degelijk tot deze minderheid, want het eerste wat opvalt is dat deze band voor de helft uit dames bestaat. Niet uniek, maar toch opvallend genoeg. Daarnaast het enthousiasme waarmee zangeres Mirjam te werk gaat: tijdens een kort gesprekje van te voren komt ze lekker gewoon en ingetogen, ja bijna heerlijk lieflijk over, om nadat ze op het podium gestapt is helemaal te veranderen in een energieke rockchick, waardoor ze letterlijk de blikvanger van de band vormt. De nummers, als gebruikelijk steunend op zware drums, vettige bas en ruige gitaar klinken allemaal heel erg catchy, en blijven bijna als vanzelf hangen. De set die ik van ze zie reken ik tot de betere wat ik van ze gezien heb, en in de inmiddels gezellig vol gestroomde Rambler weet dit gezelschap de basis voor een lekker sfeertje te leggen. Wanna be famous is de afsluiter van de set, wie weet wat de toekomst nog gaat brengen?

[singlepic id=8966 w=320 h=240 float=right]Na een opvallend korte ombouw en soundcheck staan Georg, Reeve, Brian en Anthony oftewel: Rhino Bucket op het podium. Deze band bestaat sinds 1988, en heeft sindsdien 8 albums uitgebracht, waarvan het laatste Who’s got mine? van dit jaar dateert. Ze zijn te horen geweest in de film Wayne’s World met het nummer Ride with yourself, en hebben een tijd lang Simon Wright (AC/DC) achter de drums gehad. Dat dekt ook meteen het genre van de band: ze hebben de zelfde rauwe, stampende sound en ook het hoge schreeuwerige stemgeluid van zanger Georg Dolivo komt aardig overeen met dat van Brian Johnson.

In een dik uur durende show krijgt het publiek dan ook een Rock ’n Roll act van de bovenste plank voorgeschoteld, gepresenteerd door drie frontmannen die rechtstreeks uit het hair metal tijdperk ingevlogen zijn. Zelden heb ik een band dit genre zo retestrak horen vertolken, waarbij een belangrijke bijdrage geleverd wordt door drummer Anthony Biuso welke zijn instrument met een enorme authoriteit en dynamiek bespeelt, en dat alles ook nog eens schijnbaar moeiteloos. Ondanks een flink lange set heeft het publiek er (terecht) na afloop nog geen genoeg van, maar helaas: dit is een van de weinige gevallen dat er geen toegift gegeven wordt. Goedmakertje: de band heeft aangegeven zich na het optreden lekker onder het publiek te gaan begeven om lekker mee te kletsen en een biertje mee te drinken. Ze hebben een optreden verzorgd wat mij zeker nog een tijd bij zal blijven!

[nggallery id=729]

[nggallery id=730]