Met Pressure & time levert Rival Sons eerder dit jaar een van de beste albums van 2011 af. Mede doordat alle kritieken in de media uitermate lovend zijn lijkt er voor de band een gouden toekomst weggelegd. Je zou toch denken dat de zalen dan ook moeiteloos vol stromen.

[singlepic id=13521 w=320 h=240 float=left]Mijn verbazing is echter enorm als blijkt dat het optreden in de oude zaal van De Melkweg verre van uitverkocht is. Sterker nog, een kwartier voordat de band het podium moet betreden is het nog angstig leeg in de zaal. Blijkbaar is Rival Sons geliefder bij de pers dan bij het publiek. Echt onbegrijpelijk! Gelukkig loopt het vlak voor het optreden toch nog redelijk vol voor het podium. Het balkon blijft weliswaar gesloten maar beneden is het alsnog gezellig druk.

De avond begon overigens met een optreden van de jonge Nederlandse band Black-Bone. Deze drie-mansformatie uit Eindhoven speelt simpele recht-toe-rechtaan hardrock in de traditionele jaren 70/80 stijl. Niks nieuws dus maar daarom zeker niet slecht. En omdat het nog “jonge honden” zijn is dit een bandje met veel potentie. Vooral zanger/gitarist Steef van den Boogaard is een ster in wording.

[singlepic id=13526 w=320 h=240 float=right]En dan Rival Sons. Het optreden mag dan niet uitverkocht zijn, wat de heren deze avond zullen neerzetten is bij vlagen sensationeel. De band start met het geweldige Torture en vanaf de eerste seconden weet je al dat het een bijzondere avond zal worden. Het geluid is perfect en het zijn vooral zanger Jay Buchanan en gitarist Scott Holiday die indruk maken. Buchanan heeft een van de mooiste rockstemmen van dit moment en het gemak waarmee hij zingt is een genot om naar te kijken en te luisteren. Holiday blijkt een snarenplukker eerste klas te zijn die niet alleen geweldig speelt maar ook een indrukwekkend gitaargeluid heeft. Bassist Robin Everhart en drummer Michael Miley houden het hele zaakje prima bij elkaar en zijn ook lekker op dreef maar toch blijft het moeilijk om de aandacht af te houden van Buchanan en Holiday.

Op het album Pressure & time zijn de nummers al indrukwekkend maar live doen de heren er nog een schepje bovenop. All over the road, Young love, Burn down Los Angeles, Gypsy heart en Pressure and time klinken werkelijk subliem. Ook het eerste album Before the fire komt aan bod met o.a. het te gekke Tell me something. Na amper een uur kondigt Buchanan het laatste nummer aan maar zegt er direct bij dat ze hebben besloten nog even door te gaan omdat ze het zo naar hun zin hebben. En gelukkig maar. Zonder onderbreking weten ze het optreden te rekken tot anderhalf uur.

Even lijkt de avond in een anti-climax te eindigen als Buchanan in botsing komt met de basgitaar van Everhart. Hij is duidelijk van slag en neemt al zittend op het drumpodium een momentje rust terwijl de band doorspeelt. Ondanks de harde klap en de hoofdwond weet hij zich te hervinden en vervolgt de show. Zijn stem lijdt er verder niet onder maar hij lijkt gedurende het laatste deel van het optreden toch wel wat aangeslagen te zijn. Het is het enige smetje op deze gedenkwaardige avond en een van de beste concerten van dit jaar!

[nggallery id=1118]

[nggallery id=1119]