Eigenlijk is het onbegrijpelijk dat het Nederlandse rockpubliek niet massaal warm loopt voor een band als Rival Sons. Ondanks alle lovende kritieken (naar aanleiding van het album Pressure and time) was de oude zaal van de Melkweg vorig jaar verre van uitverkocht en is de overstap naar de grotere zaal (The Max) van diezelfde Melkweg dit jaar dus opmerkelijk.  

En ook nu lijkt het een herhaling van vorig jaar te zijn want The Max is bij lange na niet uitverkocht ondanks het uitstekende nieuwe album Head down waarmee Rival Sons wederom een van de beste albums van het jaar uitbrengt.  De band heeft er net een zeer succesvolle tour door Engeland opzitten dus waarom een enkel optreden in Nederland geen volle bak oplevert blijft dan ook een raadsel.

En toeval of niet, het optreden van de vier heren uit California komt toch iets plichtmatiger over in vergelijking met vorig jaar. Opmerkelijk is ook dat het publiek qua sfeer na een uur pas los komt als er nummers van het eerste album Before the fire (2009) gespeeld worden. Daarvoor krijgen we namelijk de eerste acht nummers van Head down voorgeschoteld in dezelfde volgorde als op het album. In principe niks mis mee natuurlijk maar toch lijkt het voor veel bezoekers iets teveel van het goede. Desondanks worden de nummers wel uitstekend gespeeld met zanger Jay Buchanan en gitarist Scott Holiday als smaakmakers. Buchanan is een wereldzanger die het geen enkele moeite schijnt te kosten om de juiste noten te halen en zingt met een intensiteit die je zelden ziet. Het enige wat hem ontbreekt is een stukje persoonlijkheid waardoor er weinig contact is tussen hem en het publiek. Buchanan heeft een sound waar veel gitaristen jaloers op zullen zijn en zijn smaakvolle spel is medebepalend voor de sound van Rival Sons. Vooral op slidegitaar maakt hij veel indruk.

Van Head down worden o.a. Keep on swinging, Wild animal, Until the sun comes en het magistrale Jordan gespeeld. Van het al genoemde Before the fire krijgen we Tell me something en Memphis sun te horen en van de vorig jaar verschenen EP komen Get what’s coming en het geweldige Torture aan bod. Gelukkig vergeten de heren het Pressure and time album ook niet en is het genieten geblazen van het titelnummer, All over the road, Young love en het prachtige Face of light. Qua setlist is het dus een perfect overzicht van wat de band tot nu toe gedaan heeft alleen was het wellicht verstandiger geweest om de nieuwe nummers iets meer te verdelen in plaats van ze bijna allemaal achter elkaar te spelen.

De reacties na afloop zijn dan ook verschillend. De een vond het geweldig, de ander ronduit saai. Het was in ieder geval niet zo overweldigend goed als vorig jaar toen je de nummers niet alleen hoorde maar ook tot diep van binnen voelde. Maar een leuke avond was het wel.