Ze schitterden al op Paaspop en Pinkpop, maar een clubshow in Nederland ontbrak nog voor Rival Sons dit jaar. De W2 zegt hier absoluut geen nee tegen. Het afgelopen seizoen doopte de zaal in Den Bosch met regelmaat hun zondag om in een Heavy Hangout om de liefhebbers van hardere gitaren een zondags onderkomen te bieden. Het allereerste seizoen Heavy Hangout gaat er dan ook knallend uit met een Heavy Hangout XL-editie. De W2 presenteert Rival Sons.

Alvorens de band uit de Verenigde Staten mag aftrappen is het tijd voor Hollands Glorie. In Nederland zit ook voldoende talent en er zitten nieuwe grootheden aan te komen. Ze speelden al in het voorprogramma van Therapy? en Peter Pan Speedrock, stonden op vele festivals en brachten onlangs hun nieuwe album “Home” uit. We hebben het over de Paceshifters. De zaal is er al helemaal klaar voor als de band een 40 minuten durende set mag aftrappen. We worden omver geblazen vanavond. Het geluid staat enorm hard en een zeer energieke band is hier de oorzaak van. Het trio speelt gedreven en laat graag horen wat ze onlangs in de Verenigde Staten hebben opgenomen. Eerder waren ze nog groots aanhanger van de punk- en speedrock, maar nu hebben ze zich meer gericht op rock. De kracht van de Paceshifters is hun geweldige samenspel en de zang van de broers. Ze vullen elkaar prima aan en kunnen allebei hun keel behoorlijk openzetten. Hun stemmen en gitaren zorgen ervoor dat het publiek genieten van een goede show, waarbij de drummer ook niet overgeslagen mag worden. Wat kan hij heerlijk tekeer gaan op zijn instrumenten. Hun setlist bestaat uit veel nieuwe nummers, maar ook een paar nummers van voorganger “One For The Road” komen voorbij. Helaas zit hun speeltijd er al snel op en sluit de band af met hun single “Davis” waar ook een videoclip van is. Graag hadden we nog de ballad “I Ain’t You” gehoord, maar die zal ongetwijfeld in een eigen show van de band de komende tijd wel voorbijkomen. Den Bosch is in ieder geval heerlijk opgewarmd.

Wat opvalt vandaag is dat iedereen de zondagse luie bank heeft willen inruilen voor een concert. Het is bijzonder druk in de W2. Natuurlijk staat er een steengoed programma op het affiche, maar soms is he toch moeilijk om mensen naar een zaal te lokken. Gelukkig maar, want nu klinkt er flink gejuich als het gordijn voor het podium zich opent. De Rival Sons zijn begonnen en vanaf het begin zit de sfeer er meteen in. De band speelde al op een aantal festivals dit jaar en hier hebben ongetwijfeld een aantal bezoekers de formatie al mogen begroeten. Zij hebben dan ook al kunnen zien wat voor een geweldige band Rival Sons is. Ze brengen vanavond de W2 terug naar de jaren ’70 waarin Led Zeppelin domineerde. Hun muziek leeft nog steeds en dat is terug te horen in Rival Sons. Zanger Jay Buchanan beschikt over een prima strot en zijn stemgeluid past precies bij hun sound. Hun album “Pressure & Time” gooide hoge ogen en natuurlijk komen er veel songs van dit album voorbij.

Het publiek blijkt er al een aantal van te kennen en zingt graag mee. Ook schroom men zich niet om de haardossen te doen wapperen. Het draait echter niet enkel om zanger Jay vanavond. Rival Sons is een band die is gezegend met goede gitaristen en met regelmaat krijgen ze een moment om zich te laten horen. De zanger vertelt dat hij leuk vindt om in een zaal te spelen en ook echt de bezoekers te kunnen zien. Een band zoals deze komt ook veel beter uit de verf op een podium zoals deze dan als op een groots festivalpodium. Dat blijkt ook wel vanavond. De formatie uit Los Angeles gaat er helemaal voor. Naast de rock is er ook ruimte voor wat blues- en soulinvloeden bij Rival Sons. Hierdoor brengt de band wat variatie en dat komt best lekker over. Rival Sons is overigens geen band die podium verlaat en wacht tot het publiek meer wil. Ze spelen aan een stuk door en geven aan er een hekel aan te hebben als bands het wel doen.

Helaas zegt hij dit al na ongeveer drie kwartier en even is er de vrees dat show er bijna opzit. Gelukkig is dit nog niet het geval gaat de band nog heerlijk door. Er wordt flink gejamd en even lijkt de band elkaar even kwijt. Niemand weet wanneer ze willen stoppen en telkens is er weer een bandlid die de jam weer voedt, tot genoeg van het publiek. Dan komt er ineens een einde aan de jam en zet Rival Sons “It’s a Man’s Man’s Man’s World” in, wat natuurlijk van James Brown is. Zo is er even ruimte voor de soul en het publiek zingt ook luidkeels mee. Lang duurt deze versie echter niet en de band vervolgt het nummer waar ze eigenlijk mee bezig waren. Zo combineert Rival Sons al het goede wat hun thuisland heeft voortgebracht, de blues, de rock en de soul. Een uur en tien minuten hebben ze de zaal in Den Bosch een heerlijke Heavy Hangout bezorgd en hopelijk keert de W2 komend seizoen weer terug met een paar fraaie edities. De luie band zullen we ook dan graag even laten voor wat ie is………