Zock ZottegemEr zijn twee gangbare routes om Zottegem te bereiken vanuit Eindhoven. De eerste leidt de reiziger in kwestie over de gehele ring van Antwerpen. De ander loopt via Brussel. Als fervent Belgisch festival aanhanger zijnde zou ik inmiddels dienen te weten dat de ring van Antwerpen te allen tijden vermeden moet worden. Helaas liet mijn common sense mij enkele minuten zielloos alleen, met als gevolg drie kwartier vertraging dankzij de befaamde Kennedy tunnel.

Wie een blik op het affiche van Rock Zottegem werpt komt al snel tot de conclusie dat een eclectische muzieksmaak geboden is. Argeloos wordt er afgewisseld tussen compromisloze noise rock, Nederlandstalige rock, soul, dansbare zomer deuntjes, pop en snoeiharde metal. Voor eenieder wat wils. Deze diversiteit heeft ook zijn uitwerking op het publiek van dit tweedaags evenement. Van metalhead naar 14 jarig huppeltrutje en van alternatieve rockers tot boeren zuipers. Het lijkt echter wel allemaal uit regio Zottegem te komen. Los van mijn partner in crime valt er bar weinig internationaals te bespeuren. En dat met een toch behoorlijk affiche.

De dag begint voor ons met het uit Gent afkomstige Kapitan Korsakov. Een drietal onder leiding van Pieter-Paul Devos, welke het klaarblijkelijk tot doel hebben gesteld noise rock tot een nieuw niveau te tillen. Of dit niveau op of onder het huidige aanbod uit dit (toch al niet toegankelijke) genre ligt laat ik aan de luisteraar over. Maar dat de heren met verve slagen staat als een paal boven water. Enigszins onwennig overkomend brengt Korsakov een half uur durende set ten gehore, die voornamelijk leunt op het laatste album genaamd Stuff & Such. Wellicht kwam het door het grote podium of het erg timide publiek, maar enkele maanden geleden kwam Korsakov in een kleine, meer intieme setting beter tot hun recht. Op de momenten dat de zang opzij wordt getrapt en slechts de gitaar van mijnheer Devos in al zijn hevigheid letterlijk tot leidend voorwerp wordt gebombardeerd overtuigt het trio. Denk aan een Cloud Nothings. Een Cage the Elephant. Een –dare I say it?- Nirvana. Alleen dan viezer. En smeriger.

Het heerlijk warme zonnetje laat zich gedurende de intermezzo, naar het achteraf blijkt, voor de laatste keer gelden. Ruim voor het optreden vult de grote tent zich helemaal tot de rand. War van enige kennis omtrent de volgende act volgen wij de massa naar binnen om het aanstaande schouwspel toch te kunnen volgen. Binnen enkele seconden na aanvang is het direct duidelijk waarom deze band een dergelijke grote populariteit geniet: met een vettig Vlaams accent Nederlandstalige dansbare rock is wat De Mens ons brengt. Wat een contrast in vergelijking met de vorige set. De gehele tent op de kop, bier door de lucht en van voor naar achter wordt er mee geblèrd. De cameraman spot een plezante dame vooraan in het publiek en laat haar niet meer los. Uitstekende sfeer, de muziek steekt lekker in elkaar, maar iets voor d’n Ollander? Neen.

Benieuwd naar de reactie van het publiek op de volgende act gebeurt er ruim 30 minuten later iets wat in de lijn der verwachting lag. Vooraan vult de tent zich met meisjes uit de categorie intact maagdenvlies, iets naar achter een horizontale colonne ouderen en de nuchtere Belg laat Gavin Degraw lekker zijn ding doen terwijl hij of zij voor de inwendige mens zorgt. Verbazingwekkend (en schaamtevol) hoe veel nummers ondergetekende herkende uit het eerste half uur. Wellicht toch die Studio Brussel petitie maar eens rond laten gaan op het werk. Gavin doet het leuk, krijgt het aanwezige publiek zonder enige moeite mee en brengt de 60 minuten met speels gemak vol. Leuk, maar geheel op zijn plaats?

Om iets na achten trapt Arsenal af. Het feit dat de lichtshow er geweldig uit zag zorgt ervoor dat deze zomerse Eurovisie Songfestival pop welgeteld anderhalf nummer weet te boeien. Vluchtig draaien wij om, om ons tegoed te doen aan een welverdiende maaltijd en een koude verfrissing. Een algemene toevoeging is echter op zijn plaats: het licht zag er gedurende iedere set grandioos uit. Mijn complimenten hier voor aan de organisatie!

Vervolgens is het eindelijk tijd voor de act waar menigeen deze dag naar uitkijkt. Al enige jaren prijkt deze dame in de bovenste regionen van mijn wishlist. Ze mag echter in haar handjes wrijven mocht ze als slecht presterende middenmoter in gedachte springen als ik mijn eindejaar lijstje opmaak. Een twijfelachtige Alanis Morissette weet slechts op enkele momenten daadwerkelijk te overtuigen. Natuurlijk brengt een door ‘n massaal gevulde tent meegezongen versie van Ironic kippenvel teweeg. En ja, ze weet enkele nummers zoals Thank U, You Oughta Know en het nieuwere Guardian geweldig te brengen. Maar ze valt ook jammerlijk door de mand. Alsof mevrouw voor het eerst een microfoon in de hand heeft. Constant valt het volume weg door misplaatsing van de mic en tijdens dat ze de akoestische gitaar bespeelt wordt er zelfs vele malen naar beneden gekeken of ze haar vingers toch echt wel goed heeft zitten. Dit wederom met verlies van volume. Het breekt de nummers en laat van de beleving weinig over. Als ze ook nog eens gebruik maakt van een tape bij enkele nummers aan het begin van de set is het grotendeels afgedaan. Alanis wordt gered door haar bandleden, welke stuk voor stuk geweldig spelen.

Na een langer dan geplande ombouwtijd is het aan The Cult om deze tegenvaller goed te maken. Zonder enige twijfel knallen de heren vanaf het eerste moment er vol tegenaan. Heerlijk om deze Engelse oudgediende zo aan het werk te zien! De set verveelt geen moment en met krakers zoals Rain en She Sells Sanctuary kan deze band weinig verkeerds doen bij het publiek.

Rest voor de nacht nog Soulfy en DJ Dirk Stoops. Aangezien de terugreis ruim twee uur bedraagt, we Soulfy al meerdere malen hebben mogen aanschouwen en DJ Dirk Stoops ons beide weinig kan bekoren besluiten we te vertrekken. Een meer dan behoorlijk festival, sterke en erg diverse line-up met helaas een zwaar tegenvallende hoofd act. Je kunt niet alles hebben zullen we maar denken.